Μ’ ένα 38αρι (χρόνια) στο κρόταφο και μια ντουζίνα σκέψεων…

Φθινόπωρο! Με τη σημείωση για τη γενέθλια ημέρα….δοκιμασμένες ευχές σε άγνωστο χώρο! Φτιάξε μια απλή ιστορία ή έστω το δικό σου μύθο.Τα αστέρια πάντα θα είναι μακριά και αυτό δεν θα είναι ενόχληση. Τρέχω , φεύγω. Έχω κυνήγι κρυμμένου θησαυρού. Δεν είμαι σίγουρος για το πως παίζεται… εξάλλου πρώτη  φορά    ζω…

1.    Σημασία δεν έχει πια  η εικόνα. Σημασία έχει η αίσθηση των πραγμάτων, να μυρίζεις τα αρώματα που δεν υπάρχουν πια… Κι αν υπάρχουν είναι μακριά. Τσουρεκάκι από τον Τερκενλη στη Σαλονίκη, Τσιμισκή και Αριστοτέλους. Μα και αυτό έχει γίνει εμπορική οσμή. Ας είναι ! Δείξε την επιείκεια που πρέπει και απόλαυσε το.

Όχι δεν τα έχω χαμένα. Το τσουρεκάκι έχει άμεση σχέση με τα γενέθλια. Η μυρωδιά του είναι μια πράξη αντίστασης στη βοή της Τσιμισκής. Και η ομορφιά του χρόνου που ίσως δε βλέπουν οι άλλοι είναι η αντίσταση των δικών σου γενεθλίων. Βέβαια το σπιτικό τσουρεκάκι θα είναι πάντα σπιτικό , όπως και το μικρό κοριτσάκι ή αλλιώς γκόμενα θα είναι πάντα μια ομορφιά.

  ————————————

2.O ήλιος σε φωτίζει σε φυσάει ένας αέρας

σα να ‘σαι εσύ στη μέση και μόνο για ‘σένα

Τι σημασία έχει αν είναι έτσι ή αλλιώς;

Κατά τον ήλιο σε τυφλώνει κι η άλλη μεριά σου

είναι μια φλόγα που ξαναφτιάχνει τον κόσμo

  ————————————

3 Θα σε πάω πολύ πίσω. Αν δεν έχω κάνει λάθος στους υπολογισμούς μου θα πρέπει να ήταν 28 Δεκέμβρη 1972 όταν η μαμά μου και ο μπαμπάς μου συνευρέθηκαν! Συνευρέθηκαν για να δημιουργήσουν εμένα! Υποψιάζομαι ότι θα ήταν ένα κρύο βράδυ… ή μάλλον δεν θα ήταν βράδυ αλλά ξημέρωμα… λίγο πριν φύγει ο μπαμπάς για τη δουλειά. Αυτό μου λέει η λογική και το ένστικτό μου. Θα έλεγα ότι είμαι σίγουρος αλλιώς πώς να εξηγήσω ότι είμαι πρωινός τύπος …..!!! Ναι , αγαπητή Ιστορία , αυτό να το σημειώσεις: το πρωινό μου ξύπνημα. Και είμαι σίγουρος ότι έχει να κάνει με την ώρα της σύλληψής μου.

Για την άλλη ημερομηνία είμαι σίγουρος: Πέμπτη πρωί , 6:00 π.μ. 20 Σεπτεμβρίου 1973 γεννήθηκα.

  ————————————

4.Πάντως αυτό που κατάλαβα είναι ότι τα καλύτερά μας χρόνια δεν είναι τα εύκολα χρόνια. Η ευκολία ποτέ δεν ήταν ο δρόμος της ζωής. Τα καλύτερα χρόνια είναι τα χρόνια που Ζεις! Τα χρόνια που ζεις κάθε δευτερόλεπτο του χρόνου. Με όλες σου τις αισθήσεις και ας έχει πόνο. Δεν είναι ζήτημα μαζοχισμού! Είναι η ουσία της ανθρώπινης φύσης. Να χέσω όλες τις ευκολίες της ζωής! Μπορείς να ζεις με αλήθειες? Μπορείς να ζεις με ζωντανά «αίματα»?

  ————————————

5. Ποιος ξέρει τι θα φέρει το αύριο, κοιμόμαστε, ξυπνάμε με την βεβαιότητα πως θα ζούμε και αύριο και όλες τις μέρες για να ζήσουμε όνειρα μικρά και μεγάλα και ο χρόνος δεν ξέρουμε τι παιχνίδια θα μας παίξει κι αν το πρωί θα είμαστε εδώ ξανά να συζητάμε… παγίδα που συγκρατεί τους ανθρώπους η βεβαιότητα της ύπαρξης, μας καθηλώνει κι ίσως ποτέ δεν κάνουμε όσα έχουμε ονειρευτεί αφού θα ζούμε κι αύριο, προς τι τόση βιασύνη…?

  ————————————

6. Να πέφτεις από ένα ουρανοξύστη και καθώς περνάς από τους ορόφους με προορισμό να σκάσεις στο έδαφος να λες «μέχρι εδώ όλα πάνε καλά» . Σε κάθε όροφο που περνάς καθώς πέφτεις να κάνεις την ίδια σκέψη. Το αποτέλεσμα βέβαια θα είναι το ίδιο…θα σκάσεις σαν καρπούζι στο έδαφος αλλά θα σκάσεις με χαμόγελο… Και τι θα κερδίσεις: τίποτα!  Μόνο τη χαρά της σκέψης.  Μπορεί όμως να γίνει και το θαύμα. Κάτι σαν χριστουγεννιάτικο θαύμα  βγαλμένο από το σήμερα. Που ξέρεις,  ίσως σκάσεις επάνω σε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο και σωθείς… αρκεί να έχεις προλάβει να μαζέψεις το κορμί σου όπως μαζεύεις τα χέρια σου

  ————————————

7. Ο χρόνος μας πέρασε όλους ένα χεράκι… το φάγαμε το γ@μis@κι από το χρόνο. Αλλά είδα και πολύ σοφία. Δεν ξέρω ποιος είναι αυτός ο Θεός που καταγράφει ζωές και αδικίες. Το κάστρο της μνήμης να διαλύεται και οι εικόνες να ζωντανεύουν. Στα καλοκαίρια και στους χειμώνες.  Στην ομορφιά που ήταν συνοδεία με την αθωότητα. Όχι και τόση αθωότητα για να λέμε και τις αλήθειες… Είχε κάψει καρδιές τότε η πιτσιρίκα…

  ————————————

8.Κι όμως μπορείς να ταξιδέψεις…με τα μάτια του ονείρου , με τα μυστικά μονοπάτια! Μπορεί να είναι θεωρία η παραπάνω σκέψη αλλά αν το θέλεις γίνεται πράξη. Σε τελική ανάλυση όλα είναι ζήτημα επιλογών. Ακόμη και αυτή η γαμημένη «ευτυχία» είναι θέμα επιλογής.

Αν επιλέξεις την γκρίνια και τη μιζέρια ότι και ωραίο να γίνει θα σε προσπεράσει. Αγέλαστα και αμίλητα ανθρωπάκια που τελικά υπηρετούν τους σκοπούς όσων θέλουν να μην υπάρχει αντίσταση. Το χαμόγελο είναι το μεγαλύτερο όπλο. Ικανό να συντρίψει ακόμη και το ΔΝΤ. Θέλει όμως παιδεία. Θέλει να γίνει επιλογή σου.

  ————————————

9.Απέναντι μου. Σιωπηλός.

Πάντα έτσι κάνει. Από συνήθεια ; Από ιδεολογία ;

Όπως και να ‘χει αυτό έπαψε να με απασχολεί. Ξέρω ότι δεν μπορώ να τον αποφύγω.

Αλλά και φιλαράκι του δεν θα γίνω.

Έχω κι εγώ τις αρχές μου. Που λέει ο λόγος…Διότι από αρχές γάμησέ τα…

Προσπαθώ όμως….

Και σήμερα ήρθε και πάλι.

Απρόσκλητος αν  και ήξερα ότι θα έρθει.

ο χρόνος ….μου προσθέτει +1

  ————————————

10. Να σηκώσεις μια αγάπη στους ώμους με όλη της την αλήθεια. Καμία σχέση με τρυφερότητα. Μόνο με σκοτωμένα και σκοτεινά αίματα. Να διαβάζεις σωστά όχι μόνο τα λόγια και το βλέμμα αλλά και τα μονοπάτια τα άγνωστα.

Δύσκολο.

Ταξιδεύω…Νοητικά με το βλέμμα στο σκοτάδι της νύχτας και στα φώτα της πόλης. Χωρίς αντίφαση.

Κραυγές και ψίθυροι…

Κραυγές μέσα στη σιωπή…

Ζήτημα συγχρονισμού ανθρώπων και στιγμών. Η σιωπή του ενός η φλόγα του άλλου. Μπορείς να βάλεις φωτιά με μια φλόγα δύο κορμιά?

Οι σκέψεις γίνονται λόγια…

Οι σκέψεις τρέχουν. Κλεισμένες σε σκοτεινό δωμάτιο. Με τρυκ και παραμύθια προσπαθούμε να τις ξεγελάσουμε. Να κλέψουμε χρόνο ώστε να μπορούμε να ζούμε. Να ζούμε ή καλύτερα να επιβιώνουμε!

Μπερδεύουμε το λάθος με την επιλογή. Όταν η έλλειψη επιλογής είναι λάθος.

Εκτός κι αν το λάθος είναι πάθος…

Είναι?

  ————————————

11 … και το ταξίδι στο χρόνο συνεχίζεται…

στοv ένα και μοναδικό αδιαίρετο χρόνο…

Χρόνος φίλος και εχθρός , συγκεκριμένος και αφηρημένος.

Στη σχετικότητα του χρόνου και στη «γιατρειά» του χρόνου.

Μέγας κριτής ο χρόνος , μέγα πλάνη ο χρόνος.

Πόσες φορές είπες «για πάντα» ? «για μια ζωή?» και βγήκες ψεύτης…

Μην τρομάζεις με την απάντησή σου.

Πίστεψέ με είναι υγεία να νιώθεις την αιωνιότητα της στιγμής. Διότι τι άλλο να σου χαρίσει ο χρόνος εκτός από αυτή την αίσθηση? Και ο χρόνος τώρα που σου γράφω γίνεται παρελθόν αλλά θα υπάρχει και αύριο αυτό που γράφω.

Κι αν το διαβάσεις σε χρόνο μελλοντικό θα είναι παρόν για σένα , παρελθόν για μένα και αν αυτό που διαβάσεις σου μείνει θα είναι και μέλλον.

Οπότε φίλε μου γάματα αν μπλέξεις με το χρόνο δεν βγάζεις άκρη.

 ————————————

12. Εδώ και χρόνια πιστεύω ότι κουβαλάμε για πάντα μέσα μας όλους τους ανθρώπους που γνωρίζουμε. Και τους κουβαλάμε είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα.

Βέβαια κάποιους τους κουβαλάμε σαν «βαρίδια» αλλά διαφορετικά δεν γίνεται. Δεν υπάρχει (ακόμη) το μαγικό πλήκτρο “delete” της μνήμης. Και ίσως καλύτερα που δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα….ακόμη και τα «βαρίδια» μας καθορίζουν και μας ωριμάζουν.

Το θετικό είναι ότι όλα όσα κουβαλάς μπορούν σε μια δεδομένη στιγμή να σου αποδειχτούν χρήσιμα. Χρήσιμα σε επίπεδο πρακτικό αλλά και χρήσιμα διότι σου έχουν χαρίσει την πείρα.

Αρκεί να μην το παρακάνεις. Διότι τότε το φορτίο θα είναι ασήκωτο. Και που να τρέχεις με προβλήματα μέσης στους γιατρούς.

Οπότε ένα στοίχημα-ευχή είναι να κουβαλάς το «ωφέλιμο φορτίο» των ανθρώπων.

Θέλει τέχνη , θέλει ικανότητα.

Στους δρόμους της πόλης άραγε ποια είναι τα χρήσιμα υλικά που αξίζουν το «κουβάλημα»? Δρόμοι που πρώτη φορά περπάτησες με αγαπημένους ανθρώπους , αγαπημένες βιτρίνες και ήχοι από πλανόδιους μουσικούς , ριπές του αέρα και κρύο , πολύχρωμο πλήθος.

Και μετά είναι οι πιο προσωπικοί δρόμοι. Οι δρόμοι καρδιάς και μυαλού , ψυχής και ..αισθήσεων. Αυτό κι αν είναι «ωφέλιμο βαρύ φορτίο»

 

Έχοντας τα χέρια μες στις τσέπες του βλέπει κάπου μακριά
τη θάλασσα να φλέγεται· γελά.
Τον εμπρηστή τον αναγνώρισε -τι κι αν έφευγε σκυφτός-
τα λαθάκια του τα έκανε κι αυτός.

Σε λίγο όμως μια σκέψη ακατάβλητη του γαζώνει τα μυαλά,
ιδρώνουνε τα χέρια του ξανά.
Τον εμπρηστή τον αναγνώρισε -τι κι αν έφυγε σκυφτός-
γιατί ήταν ο ελάχιστος εαυτός.

Ο ελάχιστος λέμε, ο νοσταλγός της αρχής,
που το άσπρο στο μάτι του έχει γεμίσει με βρύα,
ο ξενιστής των ονείρων, που αλλοιώνει τα σχήματα
κι αναγκάζει το χώρο να παθαίνει ναυτία.

Ίδιος με θόρυβο ψυγείου σ’ άδειο σπίτι,
που δένει αρμονικά με τον άλλον του σύμπαντος
και υφαίνουν τον τρόμο και μετά την πίστη.

Αρέσει σε %d bloggers: