Σκόρπιες σκέψεις καλοκαιριού

Άνοιξε ο καιρός, αποκαλύπτεται πάλι η άλλη Ελλάδα, εκείνη που βασίζεται περισσότερο στο καλοκαίρι και όχι στους ανθρώπους. Ένα από τα καλύτερα κομμάτια γης και θάλασσας του πλανήτη αυτή την εποχή είναι εδώ· κι εμείς είμαστε οι τυχεροί. Αν δεν είχαμε πέντε μήνες το χρόνο αυτόν τον καιρό, νομίζω πως δεν θα υπήρχαμε. Οι μισοί στο χώμα και οι άλλοι στο ψυχιατρείο.

 

Το χειμώνα τα τοπία μας είναι οι άνθρωποι κι εκεί δεν τα πάμε πολύ καλά. Στενός ο ορίζοντας και όλοι κυκλοφορούμε σαν εντομολόγοι με έναν μεγεθυντικό φακό που τον στρέφουμε στα ελαττώματα των άλλων. Όλοι λειψοί, περιφερόμενες ατελείς υπάρξεις, μονίμως καχύποπτοι, διαρκώς αμυνόμενοι, διαρκώς επιτιθέμενοι, νύχια, γλώσσα, ειρωνεία, κριτική και δυσπιστία σε ένα μάγμα, ένα τηγμένο πέτρωμα χωρίς νερό, χωρίς δάκρυα. Λένε πως το περιβάλλον διαμορφώνει τους ανθρώπους. Τουλάχιστον τη μαγιά τής ψυχοσύνθεσής τους. Τα υπόλοιπα τα συμπληρώνει η παιδεία, η κοινωνία, η συνύπαρξη.

Είχαμε όλες τις προδιαγραφές να γίνουμε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που είμαστε. Τουλάχιστον το κομμάτι γης που μας αναλογεί συνηγόρησε κάποτε υπέρ μας. Έπειτα ήταν και κάτι εμπύρετα μυαλά που είδαν οράματα, σκάλισαν την πολιτική και φιλοσοφική σκέψη και στο τέλος πήραν μια χούφτα νερό και την πολλαπλασίασαν. Τους έχουμε όλους στις βιβλιοθήκες. Στις βιβλιοθήκες ενός από τα πλέον διεφθαρμένα κράτη της Ευρώπης –κράτος αφρικανικής κοπής– με πολιτική πρακτική στα όρια της αλητείας, αγύρτες, δειλοί υπάλληλοι, με θητεία στις ρεβεράντζες, που όταν σφίγγουν τα πράγματα ρίχνουν ένα «η Μακεδονία είναι ελληνική» και νομίζουν πως, συντηρώντας τέτοιες πλαστές συλλογικότητες, αθωώνονται για τη φτώχεια, την απόγνωση, την ερημιά, την ξεφτίλα. Και ως απότοκο, η ερημιά ενός αστυνομικού που θεώρησε τον εαυτό του σημαντικότερο από το Κοράνι και το έκανε χαρτοπόλεμο. Υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι για να ξύσουν τον πάτο με τα μούτρα τους, νομίζοντας πως δαγκώνουν τον ουρανό. Τόσο κρίμα με τέτοιο καιρό…
Καλοκαιράκι. Αρχίζουν και οι συναυλίες. Εντάξει, δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο από καλλιτεχνικής άποψης, αλλά δεν ξέρω αν αυτό είναι το πρωτεύον τέτοιους μήνες. Κουτσουρεμένα χειμερινά προγράμματα βγαίνουν σε νταμάρια και αλάνες, και σχήματα ορμώμενα όχι βέβαια από κάποιο διάπυρο καλλιτεχνικό όραμα αλλά για λόγους –θεμιτά– οικονομικούς. Όμως αυτή δεν είναι όλη η αλήθεια. Πρώτον, επειδή οι ίδιοι καλλιτέχνες του εντέχνου είναι εκείνοι που τους χειμώνες οργώνουν την επαρχία σε μικρούς χώρους που δεν τους εξασφαλίζουν ούτε τα έξοδά τους –όταν οι αντίστοιχοι της πίστας με τα μεγάλα κασέ τους σνομπάρουν γιατί δεν πέφτουν τα φράγκα– και, δεύτερον, γιατί το σημαντικό στις καλοκαιρινές συναυλίες είναι η συνεύρεση, οι παρέες, η ενίσχυση του αισθήματος.
Από την άλλη, είναι και η θάλασσα. Μόνιμη. Για πάντα εκεί. Να μας μαθαίνει το παιχνίδι των εκδοχών σε κάθε της κυματισμό. Γρατζουνιές χωρίς αίμα.
Καλό καλοκαίρι! Είμαστε εδώ, γελάμε, καπνίζουμε, μιλάμε. Άλλοι δεν είναι πια.

Kείμενο του Οδυσσέα Ιωάννου

Αρέσει σε %d bloggers: