Φράουλες και… φράουλα !

Μάιος 2010. Πρωτομαγιά. Εικόνες της φύσης. Μας ταξίδεψαν. Παρέες που δημιουργούνται από το άγνωστο. Με βάση βέβαια   ότι  έχεις συναντήσει μέχρι τώρα στο ταξίδι διαρκείας.

2 του μήνα. Μέτρα σοκ με συνταγή ΔΝΤ. Αμέσως μετά σιωπή , βουβαμάρα, παγωμάρα.

Δεν είναι στις προθέσεις μου η οικονομική ανάλυση. Θέλω να ταξιδέψω με εισιτήριο διαρκείας. Στα νοήματα. Σε ότι έχω δικό μου και είναι άνοιξη χωρίς φόρους. Μόνο με τις μουσικές του καλοκαιριού. Σε λίγο το καράβι σαλπάρει.

  • Δεν έχει σημασία αν το λιμάνι είναι εικονικό.
  • Δεν έχει σημασία αν νιώθεις ολίγον τρελός.
  • Δεν έχει σημασία αν συνεχίζεις να τρέφεσαι με οράματα.

Διότι τελικά έχει σημασία …ότι δεν έχει σημασία.

Πάω να κλέψω λίγους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη :

Συχνά, θυμάμαι, οι μεγάλοι, όταν ήμουν παιδί, μιλούσαν για
το μέλλον μου. Αυτό γινόταν συνήθως στο τραπέζι. Αλλά εγώ
ούτε τους πρόσεχα, ακούγοντας ένα πουλί έξω στο δέντρο.
Ίσως γι΄ αυτό το μέλλον μου άργησε τόσο πολύ: ήταν τόσο
αναρίθμητα τα πουλιά και τα δέντρα.

Με μαγιάτικη διάθεση η ανάγνωσή τους. Αισιοδοξία μέσα από τον ουρανό των ποιημάτων και ας είναι τόσο ψηλά. Λέξεις και σκέψεις. Μπερδέματα. Λαβύρινθος. Ασφαλώς και μπορώ να καταλάβω τι γίνεται.

Το δυσάρεστο είναι ότι καταλαβαίνεις. Περισσότερα καταλαβαίνεις και κάνεις λιγότερα. Για να λειτουργήσεις  στο σύστημα . Καλύτερα. Με ασφάλεια μέσα από την ασάφεια.

Σήμερα θυμήθηκα τις φράουλες της κας Όλγας. Οι φράουλες των παιδικών μου χρόνων. Αργούσαν να ωριμάσουν. Ιούλιο πιάναμε. Και τότε ερχόταν η μαγεία , γλυκές γεμάτες άρωμα.
Από τότε δεν συνάντησα άλλες φράουλες όπως της κας Όλγας. Σήμερα εκεί στον κήπο της φίλης μου είχε μείνει μια φράουλα αγνή… αν και άγουρη. Δεν την έφαγα. Προς τιμή της μνήμης της κας Όλγας. Πέθανε η Όλγα , πάνε και οι φραουλιές της. Ξεράθηκαν.

Που να ξέρε η κα Όλγα …. ότι οι φράουλες που έδινε πριν από χρόνια σε ένα ξανθό αγοράκι θα γινόταν θέμα ενός Ιστολογίου.

Για αυτό σου λέω κάνε αυτό που νιώθεις και ο χρόνος θα σε δικαιώσει. Όχι με την καταγραφή αλλά με την ανάγνωση συναισθημάτων.

Τα πουλιά από το δέντρο του Λειβαδίτη θα συνεχίσουν τις πτήσεις τους.
Στα μέσα και στα έξω.

Έχει και ο Μάης τις ομίχλες του. Μην σε ξεγελάσει το χρώμα και το άρωμα.
Πες εσύ τις αλήθειες σου και θα φροντίσω για τις ομίχλες…

…κι η ειλικρίνεια αρχίζει πάντα εκεί, που τελείωσαν όλοι οι άλλοι τρόποι να σωθείς.

Σωτηρία διαρκείας. Πόσα χιλιόμετρα χρειάζονται; Από τις φράουλες τις παιδικές … στις φράουλες του μανάβη και… στη μία φράουλα.
Ατέλειωτη διαδρομή.
Θα την κάνεις αλλά δεν ξέρεις αν φτάσεις μέχρι το τέλος.

Μερικά πουλιά από το δέντρο του ποιήματος θα σου δείξουν το δρόμο αρκεί να  κοιτάς προς τον ουρανό και δεν έχει σκυμμένο το κεφάλι…

Τελικά όταν συναντηθείς θα πεις μία μόνο φράση… μόνο μία  ερώτηση …. στην φράουλα… «δεν σε πιστεύω !!!  που έκρυβες τόσα χρόνια τη γεύση και τα αρώματά σου

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: