Ο Οδυσσέας εκτός προγράμματος…

Αν δεν είχα ακούσει ποτέ μου Οδυσσέα Ιωάννου -πράγμα που η ηλικία μου και οι αναφορές μου καθιστούν αδύνατο- θα ορκιζόμουν ότι δεν γίνεται να ακούς ραδιόφωνο φτιαγμένο από Γκάτσο, Ελευθερίου, Καββαδία, Τριπολίτη, Αλκαίο, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Μούτση, Μικρούτσικο -καταλάβατε πώς πάει, συνεχίστε το- και εσύ να περιμένεις πότε θα μιλήσει ο παραγωγός. Ήμουν πάντα υπέρ του παλιού σλόγκαν «λίγα λόγια, πολλή (καλή) μουσική». Και εξακολουθώ να είμαι. Ο Οδυσσέας είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα: η σπάνια περίπτωση του παραγωγού που έχει κι ο ίδιος να πει τόσα, όσα οι μουσικές επιλογές του. Περίπτωση που γίνεται ακόμη σπανιότερη, όταν δουλεύεις με θησαυρούς. Πολιτικός όσο χρειάζεται (μακράν του μέσου ραδιοφωνικού όρου δηλαδή), προσωπικός όσο πρέπει (για να συνεννοούμαστε και κάποτε), αφαιρετικός όσο βολεύει (γιατί αν είναι να τα λέμε όλα, δεν κάνουμε τίποτα), τεχνίτης του λόγου και του μη λόγου (γιατί αν δεν παίξεις με τα ερωτηματικά και τις τρεις τελείες, με τι θα παίξεις), κριτικός και αυτοκριτικός με στρατηγική σκοτσέζικου ντους, ο Οδυσσέας έδειξε από την αρχή τη διαολεμένη του ικανότητα να προλογίζει ή να αποχαιρετά ένα κορυφαίο τραγούδι με σκέψεις ή ατάκες που αντί να το αποκλιμακώνουν, το κλιμάκωναν.

Αυτή είναι -κατά την ταπεινή μου γνώμη- η προσωπική του μαγκιά ως ραδιοφωνικού παραγωγού (που φάνηκε και όταν αποφάσισε να γράψει στίχους), εκείνο το στοιχείο που τον διαφοροποίησε στο χώρο του. Και δεν υποτιμώ καθόλου τη βαθιά του γνώση για το ελληνικό τραγούδι των τελευταίων δεκαετιών και τους ανθρώπους του. Σήμερα γενικός διευθυντής του ΜΕΛΩΔΙΑ, με δεκάδες στίχους, άπειρα κείμενα και αρκετές εκδόσεις στο ενεργητικό του, συνεχίζει να μας κρατάει σταθερά καλή παρέα από τους 99,2 κάθε απόγευμα έξι με οκτώ. Δε σκοπεύω να κρίνω τη συνεισφορά του στη στιχουργία, στο βιβλίο, στη μουσική. Δεν είμαι ειδική και νισάφι με τις υποκειμενικές σοφίες. Εκείνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι ο Οδυσσέας παρέλαβε μια ολόκληρη γενιά στα 20κάτι της, τη συντόνισε για κοντά 15 χρόνια στη συχνότητά του, τη μεγάλωσε με εξαιρετικά ακούσματα και την παρέδωσε στη reality εποχή οπλισμένη -αν μη τι άλλο- με τις βασικές αρχές της καλής ελληνικής μουσικής. Κι αν αυτό στις μέρες μας δεν είναι κάτι, πείτε μου εσείς, παρακαλώ, τι είναι κάτι.

Χριστίνα Τσαμουρά

Αρέσει σε %d bloggers: