Παιχνίδια με το χρόνο !

Άφησα στην άκρη το διψήφιο αριθμό από το άδεια μπουκάλια μπύρας… Άφησα  στην άκρη και τον εγωισμό μου…. «Θα  την πάρω τηλέφωνο»  είπα από μέσα μου. Αλλά αμέσως άλλαξα γνώμη. Καλύτερα να της  στείλω sms .

Πήρα το κινητό μου και της έγραψα κάτι για το χρόνο… Κάτι ανώδυνο για μένα , επώδυνο (ίσως) για εκείνη. Δεν είχα πολλές απαιτήσεις για να μου απαντήσει. Μου απάντησε :

Οι άνθρωποι είναι παιχνίδια των συνθηκών, όταν νομίζουν ότι αυτές είναι παιχνίδια δικά τους.

Πολλές ερωτήσεις σχηματίστηκαν μέσα μου. Για τα σκοτάδια του χρόνου. Συνέλαβα τον εαυτό μου να ρωτάει : ζω το «τώρα»  ενώ το χθες είναι παρόν ? ζω το «τώρα» με την ελπίδα ότι στο αύριο θα είναι το χθες? Τελικά ποιος  «έκανε παιχνίδι» ?

Μπλόκαρα!

Γόρδιος δεσμός οι σκέψεις μου.  Είπα να της διακόψω. Να της διακόψω με ένα τηλεφώνημα.  Πήρα τηλέφωνο ένα πρόσωπο και … δύο ονόματα. Την Δέσμαρη!!! Από το Δέσποινα και Μαρία.  (Ποτέ δεν μου άρεσαν αυτά τα διπλά ονόματα…. αλλά είχε και άλλα  υπέροχα διπλά η Δέσμαρη… το ωραιότερο στήθος).    Το τηλεφώνημα αυτό ήταν  και το τελευταίο προς τη Δέσμαρη….. Continue reading «Παιχνίδια με το χρόνο !»

Advertisements