*2009* «…του χρόνου τα σκυλιά όλους θα μας νικήσουν…» – Κουβεντιάζοντας με το χρόνο.

 

Απέναντι μου. Σιωπηλός.

Πάντα έτσι κάνει. Από συνήθεια ; Από ιδεολογία ;

Όπως και να ‘χει αυτό έπαψε να με απασχολεί. Ξέρω ότι δεν μπορώ να τον αποφύγω.

Αλλά και φιλαράκι του δεν θα γίνω.

Έχω κι εγώ τις αρχές μου. Που λέει ο λόγος…Διότι από αρχές γάμησέ τα…

Προσπαθώ όμως….

Και σήμερα ήρθε και πάλι.

Απρόσκλητος αν  και ήξερα ότι θα έρθει.

31

 

Ως καλός άνθρωπος , του είχα ετοιμάσει ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και μελομακάρονα.

Ήθελα να είμαι στο πνεύμα των ημερών.


Πάντα αυτό παθαίνω τέτοιες ημέρες …Προσπαθώ να γιορτάζω στο πνεύμα των ημερών.

Αλλά με έπιασε η φλυαρία μου ως συνήθως και θα χάσω την ουσία.

Το κρασί κυλάει στο αίμα και στα εγκεφαλικά κύτταρα….και στα δικά μου….και στου επισκέπτη μου…

 

«Εγώ δεν κάνω διακρίσεις και το ξέρεις»

 

Άρχισε να μου λέει. Και συνέχισε:

«Αν κάποιοι σου πουν ότι είμαι φιλικός απέναντί τους μην τους πιστέψεις. Το ίδιο κάνω σε όλους. Απλά όλα είναι θέμα διαχείρισης και γιατί όχι γονιδίων.»

 

Με κοιτούσε  επίμονα. Αν δεν είχα καλή ανατροφή θα τον έβριζα.

 

Διότι ξέρω ότι έχει κάνει πολλές πουστιές. Αλλιώς κάποια πράγματα δεν εξηγούνται.

Σαν να διάβασε τη σκέψη μου. Πίνοντας άλλο ένα ποτήρι κρασί  , με μια δόση σιγουριάς και συνάμα ειρωνείας με χτυπά φιλικά στην πλάτη :

«Ακόμη δεν έμαθες …. Τι να την κάνεις την εικόνα… Μπορείς να την παγώσεις αλλά σκέψου μήπως έτσι παγώνεις και το μέσα σου… Τις εσωτερικές διαδρομές σου. Εκείνες τις διαδρομές που μόνο με πόνο χτίζονται. Και ο πόνος το ξέρεις πολύ καλά ότι σε γερνάει. Αυτούς που νομίζεις για ευνοημένους μου στην πραγματικότητα είναι παγωμένοι…στα μέσα τους…αλλά δεν θέλω να σου μιλώ για τρίτους…έχω και εγώ τις αρχές μου».

 

Με άλλο ένα ποτήρι κρασί κατάλαβα ότι απέναντί μου είχα ένα πολύ ισχυρό αντίπαλο … το χρόνο!

 

Πάντα έρχεται αυτή τη μέρα… Αλλά αυτή τη φορά τον είδα να έχει πιο άγριες διαθέσεις. Το αποφάσισα , θα τον αντιμετωπίσω στα ίσα!

Πέρασα στην επίθεση.

«Για να σου πω…Τέτοιες ημέρες δεν θα μου πουλάς φιλοσοφίες. Σε ξέρω καλά. Έρχεσαι μια φορά στις 365 ημέρες και θέλεις να με κρίνεις! Και να με κρίνεις με βάση την εμφάνισή μου και τα σημάδια τα δικά σου …του χρόνου… Τι μπορείς να καταλάβεις από το μέσα μου; Τι μπορείς να καταλάβεις απ’ ότι χτίζω και γκρεμίζω μέσα μου; Τι μπορείς να καταλάβεις για τις απώλειες των ανθρώπων μου; Εξαιτίας σου και πάλι… γαμημένος χρόνος»

 

Είχα θυμώσει για τα καλά.

Μα τόσο αναίσθητος ο επισκέπτης  μου.

 

«Επειδή με προκαλείς … και ως γνωστών δεν είμαι και ότι καλύτερο κυκλοφορεί στην πιάτσα… θα σου αποδείξω ότι δεν ασχολούμαι μόνο “με τα σημάδια” που αναφέρεις… Ξέρω τα πάντα… και τα σημάδια της ψυχής σου. Αλήθεια πόσο έχεις ασχοληθεί με όλα αυτά; Που είναι οι μέρες που έτρεχες να ανταμώσεις την χαραυγή; Που είναι οι μέρες που οι  ξύπναγες από περιέργεια για τη συνέχεια της ζωής; Που είναι οι μέρες που αναζητούσες τις αλήθειες της καρδίας σου; Που είναι οι μέρες  που ένιωθες σαν παιδί;»

Δεν άντεξα.

Και του απάντησα με ένα τεράστιο:  «Άντε γαμήσου!!!»

Έλαβα και την ανάλογη  απάντηση… «Θέλεις να δεις πως είναι να σε γαμάει ο χρόνος;»

Τρομοκρατήθηκα.

Πέταξα μια «συγνώμη» και το κλίμα ηρέμησε.

Κατάλαβα ότι έπρεπε να συμβιβαστώ μαζί του. Το επιθετικό στυλ δεν βοηθούσε…άσε που δεν ήξερα τι μπορεί να προκύψει. Πάντα υπάρχει ο φόβος όταν παίζεις με το χρόνο…

Σκέφτηκα να μια ευκαιρία για δωρεάν ψυχανάλυση… Να εκμεταλλευτώ την επίσκεψή του.

2009_2

Το κρασί συνέχισε να ρέει …παρέα με ζωντανά αίματα. …

Ας παίξω με ανοιχτά χαρτιά.

«Λοιπόν αγαπητέ χρόνε… ήρθες…όπως κάθε χρόνο τέτοια ημέρα…. έχω να σου πω πολλά αλλά και τίποτα…Πολλά  διότι αλίμονο αν δεν γίνει τίποτα μέσα σε ένα ολόκληρο χρόνο…αλλά και τίποτα διότι δεν έκανα τίποτα με τον μέσα μου….Και δεν έκανα τίποτα διότι φοβάμαι…φοβάμαι μην με αφήσει η ταξινόμηση ανθρώπων , πραγμάτων και καταστάσεων… και αυτή η ταξινόμηση πίστεψέ με έχει χτιστεί με πολύ αγώνα…δεν την βρήκα έτοιμη…  χρόνια έχτιζα…και κατάλαβα ότι όλα αυτά με ένα  «τσαφ» στιγμής γκρεμίζονται…. παρόλα που εγώ μόνο «φιλιά» χάριζα και όχι «χολή» … όμως κάποιοι  εισέπραξαν χολή και τελικά τι έμεινε….εγώ με τις σκιές του εαυτού μου…σκιές που όσο κι αν νομίζω ότι τις ορίζω τόσο αυτές ξεπετάγονται σαν φλόγες… σκιές που θα υπάρχουν όσο εγώ θα φοβάμαι να πλησιάσω το φως….ακούω , βλέπω , νιώθω  στο 100% του είναι μου…αλλά αυτό τελικά δεν αρκεί …διότι να νιώθεις χωρίς να συγχρονίζεις τις πράξεις με το «νιώθω» είναι πολύ βαρύ… Σαν «πουτάνα ψυχών!!!»  Αλλά βρες μου εσύ τις λύσεις, εγώ έχω παραδώσει το όπλα…. Βαρέθηκα αναλύσεις και θεωρίες. Ρίξε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί και βάλε τα λουλούδια στο τραπέζι. Κατανάλωσε και μερικές καλές «ατάκες» τρίτων και είσαι μια χαρά.»

 

Ο μονόλογός μου τον σάστισε. Για να λέμε και την αλήθεια του είπα με αρκετή δόση υπερβολής τις αλήθειες μου …απλά για να με προσέξει και να κατανοήσει τις όποιες μαλακίες μου γνωρίζει….

Δυστυχώς όμως δεν τον εντυπωσίασα.

Γέλασε ειρωνικά. Η απάντησή του αν μη τι άλλο εντυπωσιακή και απρόβλεπτη:

«Τέτοιες φιλοσοφίες και παπαριές ακούω διαρκώς και πίστεψέ με δεν μου λένε τίποτα  Μάλλον μαζί σου πρέπει να αρχίσω από τα βασικά. Και μια που έχω αρκετά κέφια ας αρχίσω από το βασικό μάθημα…. έχεις ημερομηνία λήξεως… θα πεθάνεις! Το ξέρεις  πολύ καλά όσο κι αν το αγνοείς όσο κι αν λες ότι είναι κάτι αναπόφευκτο και φυσικό. Δεν έχω πρόθεση να σε τρομάξω…Αλλά να ξέρεις ότι οι επιλογές είναι εδώ μπροστά σου…. Μοιάζει σαν ουτοπικό σχήμα αλλά δεν είναι : όλες οι επιλογές είναι στο ένα μέτρο , δίπλα μας. Αρκεί να δεις καθαρά , αρκεί να πας.  Αλλά ίσως να αμφιβάλεις για τη διαύγεια της όρασής σου. Ακόμη κι έτσι έχει αξία να ακολουθήσεις την όραση… την όραση της σκέψης και της ψυχής.  Θα με ρωτήσεις τι θα γίνει σε περίπτωση διχογνωμίας σκέψης και ψυχής.  Θα σου απαντήσω λάθος ερώτηση. Γυρνάς με βήμα αργό στο ρυθμό μιας ζωής…που τελικά είναι μικροί κύκλοι…. επαναλαμβανόμενα μοτίβα… που είναι οι τεθλασμένες γραμμές που σπάνε τις γραμμές του ορίζοντα;  Σου δώσαμε και μια καρδιά όταν δημιουργήθηκες… με σκοπό να αγαπάς… αλλά τελικά τι αγαπάς… αγαπάς την ηρεμία των άλλων ή τη δική σου προσωπική αναζήτηση; Πότε διαλέγεις να επιστρέψεις στη βάση σου ; Στον κίνδυνο ; Μα τότε τι  περιμένεις να δεις , τι περιμένεις να ακούσεις; Το ίδιο σενάριο σε μια άλλη έκδοση; Αν αυτό σου αρέσει….κανένα πρόβλημα…να ξέρεις όμως ότι έχεις μόνο μια ζωή…ακούγομαι κλίσε …αλλά η ζωή δεν είναι game να ανανεώσεις ζωές και χρόνο. Εδώ τα πράγματα δυστυχώς ή ευτυχώς είναι πολύ συγκεκριμένα…. Ας μην συνεχίσω με γενικές φιλοσοφίες…φιλοσοφίες γνωστές και αυτονόητες…Οι ώρες και τώρα που κουβεντιάζουμε μας προσπερνούν … Στοπ. Τώρα για σένα. Ζηλεύεις, αγαπάς, μισείς;  Ότι κι αν κάνεις καλά κάνεις….Κοίτα τη βροντή, δεν είναι στον ουρανό. Είναι στο χτύπο της καρδιά σου. Σινιάλο του έρωτα ή του κρότου της σιωπής του συμβιβασμού. Πρέπει να μάθεις να ακούς! Τους ήχους σου. Πρέπει να μάθεις την γεύση των δακρύων. Τι δάκρυα παράγεις; Με γεύση πικρή ; Με γεύση αγάπης;  Δάκρυα που σβήνουν φωτιές ή δάκρυα που ανάβουν φωτιές; Απαντήσεις έχεις; Πρέπει να μάθεις τη γεύση από τα υγρά του κορμιού σου, (του έρωτα; ) . Υγρά ηδονής περιορισμένης ευθύνης ; Υγρά μιας στιγμής απόλαυσης;  Υγρά ενός παραμυθιού που έχεις υποψίες ότι λέει ψέματα; Υγρά μιας ζωής που ξαφνικά ίδρωσε από την ανατολή του ηλίου;  Πρέπει να μάθεις να τρέχεις. Στην ξαφνική σιωπή , όταν δεν Ακούς τον πυροβολισμό του αφέτη . Να τρέξεις εσύ. Χωρίς να ακούσεις τίποτα. Χωρίς να δεις φωτιές. Αλλά να τρέξεις να ζεσταθείς με τις φωτιές….που εσύ προκάλεσες….»

 

Δεν άντεξα να τον ακούω τον σταμάτησα. Στην επίθεση!

«Τέτοιες φιλοσοφίες ξέρω να σου πω κι εγώ…Αλλά εσένα σε παίρνει  να πουλάς τέτοια λογάκια διότι έρχεσαι μια φορά  το χρόνο. Για δοκίμασε να ζεις κανονικά σαν άνθρωπος. Να πνίγεσαι στα διλήμματα , να ξυπνάς το χάραμα και να πονάς. Να ζητάς αθανασία στο 1 λεπτό ικανοποίησης πραγμάτων που αγαπάς!  Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι; Μακάρι να ήταν όλα πιο απλά… Αλλά και εσύ και όλοι οι άλλοι μας πηδάνε καθημερινά…Που είναι αυτός ο κόσμος με τις αληθινές γεύσεις και τα δάκρυα; Που είναι αυτοί οι άνθρωποι που αγαπάν με τρόπο απόλυτο; Που είναι οι φωτιές που άναψα και άκουσα φωτιές από όσους κάηκαν;  Μιλάς τόση ώρα για θεωρητικά μοντέλα… τουλάχιστον έτσι νομίζω…. μακάρι να ήταν αλλιώς…»

Το επιθετικό μου ύφος είχε αποτέλεσμα …Τον είχα κολλήσει στο τοίχο. Έβαλε άλλο ένα ποτήρι κρασί. Με κοίταξε με βλέμμα κατανόησης…

«Στην πραγματικότητα δεν διαφωνούμε…εγώ μιλώ για τα «πρέπει» της Ζωής και εσύ μιλάς για τη διαχείριση των «πρέπει». Αλλά ξέρεις ποιο είναι το λάθος σου;  Ξοδεύεις πολύ χρόνο στη διαχείριση…. Δεν χτίζεις μέσα σου. Και όσο δεν χτίζεις μέσα σου αυτή η ασυμφωνία γίνεται καταστροφική. Δεν θα το δεις τώρα. Θα το δεις στο τέλος του έργου!!! Και αυτό που λέω μην τον εκλάβεις ως προειδοποίηση …απλά μου αρέσει το κρασί που κερνάς και είπα να πω μια κουβέντα…. μια κουβέντα πέρα από τις υποχρεώσεις μου. Ακόμη κι αν όλα αυτά μοιάζουν με φιλοσοφικά μοντέλα δεν μπορεί θα έχεις καταλάβει πως χτίζουν…. Τα πάθη και τα λάθη δεν είναι στέρεα υλικά. Χτίζεις μόνο με αλήθειες. Με αλήθειες προς τον εαυτό σου. Και σε αυτό το δημιούργημα δεν έχεις ποτέ παρέα.»

Άρχισα να ανησυχώ… διότι άρχισα να συμφωνώ μαζί του… άρχισα να είμαι πιο δοτική η σκέψη μου απέναντί του…

«Αχ, φίλε Χρόνε… σε είπα και φίλο… όσες φόρες έχω προσπαθήσει να χτίζω κάτι θα έρθει να τσακίσει το χτίσμα μου…να το ρίξει στο πάτωμα ή στην καλύτερη περίπτωση θα μείνει μισό…Και τότε πες μου τι κάνω; Απλά ούτε προχωρώ… ούτε τελικά ελπίζω…μόνο κάτι πληγές μένουν και τις επουλώνω με κρασί , με δουλειά , με χαμόγελο … Το έργο διακόπτεται απότομα… Πώς να το κάνουμε δεν κάνω εγώ για εργολάβος …. για χτισίματα και εσωτερικά έργα… Σε βαρέθηκα. Δεν αντέχω έχω… Έχεις να μου πεις τίποτα συγκεκριμένο; Αν όχι άντε εξαφανίσου και ραντεβού του χρόνου ;  ή αν θέλεις να στο πω πιο κυνικά …άντε γαμήσου!!!»

Δεν κρατήθηκα του την είπα… Δεν άντεχα άλλο να πυροβολεί εκ του ασφαλούς.

Μα τίποτα. Ατάραχος.

«Σε 2 λεπτά φεύγω» , μου απάντησε.

«Για το τέλος όμως πάρε έναν χρησμό και …πορέψου μαζί του…»

 

«Ζω στης σιωπής σου την ηχώ

μα κάθε νύχτα περιμένω

να τρέξει μέσα μου, ιχώρ,

το αίνιγμά σου φωτισμένο.»

 

Το τελευταία του λόγια του σαν ριπή ανέμου…με χτύπησαν καθώς χανόταν…

Αναρωτήθηκα αν όλο αυτό ήταν ένα παιχνίδι του μυαλού μου.

 Μα ο χρησμός του τόσο πολύ δυνατά ηχούσε στα αυτιά μου…

 

Αλλά είχα μια άγνωστη λέξη…

Δεν ήξερα τι σημαίνει η λέξη «ιχώρ».

Άνοιξα αμέσως λεξικά και…υπολογιστή….

Διάβασα.

Κατάλαβα.

Δάκρυσα.

 

…. προορισμός μου από εδώ και πέρα ο «ιχώρος»  ανθρώπων μου… που μέσα τους υπάρχει δικό μου «ιχώρ»… 

 

______________________

 

Ευχαριστίες στην «Πυθία» που με το θάνατό της δημιούργησε τον παραπάνω χρησμό δια χειρός «Τειρεσία».

 

 

2009_3

Advertisements

4 thoughts on “*2009* «…του χρόνου τα σκυλιά όλους θα μας νικήσουν…» – Κουβεντιάζοντας με το χρόνο.

  1. Τα ειπες ολα πιστευω Γρηγορη..Αν συναντησεις ενα τυπο και αλλιωτικος σου μοιαζει μιλα του μπορει λιγο ζωη να σε κερασει(Active member)..Ο χρονος ειναι σαν την σιωπη δεν την ακους αλλα μερικες φορες ποναει….

  2. Αλήθεια την σοφία την αποκτάς από την εμπειρία ή από την ικανότητα να μαθαίνεις από την ίδια την ζωή?

    Σιγνώμη είμαι καινούρια εδώ! Ελπίζω να μην σας κουράσω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: