35…

35 λοιπόν!

Σάββατο 20  Σεπτεμβρίου 2008! Γενέθλια ημέρα!

     Η πρώτη σκέψη είναι ότι ο χρόνος είναι ένας και αδιαίρετος. Οι υποδιαιρέσεις του χρόνου είναι ανθρώπινη επινόηση. Για να μην πω οικονομική επινόηση. Τέλος πάντων από τη στιγμή της γέννησης  υποχρεωτικά μπαίνουμε στη διαδικασία της μέτρησης του χρόνου. Έτσι για να ξέρουμε που βαδίζουμε. Να μετράμε , να μας μετράμε.

    Αλλά ας μην πω σε φιλοσοφικές θεωρίες για το χρόνο.

    Ο συμβιβασμός μέτρησης του χρόνου είναι αποδεκτός! Αναγκαστικά!

    35 λοιπόν!

ή αλλιώς 5 επί 7.

5 επταετίες ζωής!

    Η μαγεία του 7! Λες και η ζωή μου έχει διαιρείται σε 7ετίες. Παράδοξο μεν , αληθινό δε!

    Πρώτη επταετία που ένας μπόμπιρας ανακαλύπτει τον κόσμο.  Αρχίζει να καταλαβαίνει. Να αντιλαμβάνεται τις πρώτες αδικίες της ζωής. Να ακούει λαϊκά και να δακρύζει. Λες να ήμουν «πειραγμένο» μικρό…?

 

    Δεύτερη επταετία με τις σχολικές υποχρεώσεις να είναι στο προσκήνιο. Άλλα όχι ως βάρος. Με μια δόση κατάκτησης… Κάθε χρονιά στο δημοτικό και μια νέα κατάκτηση. Στην αντίληψη μου για το κόσμο.  Και οι πρώτες καύλες. Να αναρωτιέσαι τι είναι αυτή η ηδονή που συνοδεύει τη φύση του ανθρώπου… Τόσο μυστήριο μου φαινόταν? Να κάνουμε «μάτι» τη δασκάλα μας ή την καθηγήτρια στο φροντιστήριο Αγγλικών. Εικόνες αξέχαστες! Ας είναι καλά όλες εκείνες οι γυναίκες που τάισαν την παιδική μου  ηδονή. Έχω ξοδέψει πολύ σπέρμα για χάρη τους.

 

    Τρίτη επταετία.  Η ζωή απότομα σοβάρεψε… Με γάμησε για την ακρίβεια… Βλέπεις ο θάνατος του πατέρα στην αρχή της τρίτης επταετίας της ζωής μου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Σαν να κόπηκε απότομα η παιδική ζωή. Σχολείο και οικογενειακές υποχρεώσεις.  Τα μάτια μου να μην έχουν δάκρυα… αλλά η ψυχή μου… Είναι πρόβλημα να μην μπορείς να κλάψεις… Αλλά δεν ήταν μελό η ζωή μου. Και η χαρά και ο αγώνας  πήγαιναν δίπλα δίπλα. Και η Κλειώ πάντα ήρωας. Σε όλα!  Και πολύ διάβασμα! Σχολείο και εσωτερικές αναζητήσεις. Μια εφηβεία αναίμακτη… σε τελική ανάλυση… που την πλήρωσα αργότερα… σε βάρος άλλων γυναικών… αλλά τι να κάνουμε … πάντα το έλεγα… «δεν είμαι και άγιος…».  Και σχολείο να κυνηγάω την πρωτιά. Όχι για κάποια προσωπική ικανοποίηση αλλά για το δικό μου «χαβαλέ». Και όλοι να λένε τι ώριμο και δυνατό παιδί ο Γρηγόρης.  Μαλακία τους! Τίποτα από αυτά δεν ήμουν…  Η καρδιά και σκέψη μου να πάει στα αριστερά. Δεν γινόταν αλλιώς . Και το πρώτο σοβαρό κόλλημα της ζωής μου. Ο Οδυσσέας! Ακόμη κράτα!

     Τέταρτη επταετία… Τότε που άρχισα να ζω ουσιαστικά τη φοιτητική ζωή. Αλλά το σωστό είναι να γράψω την εφηβεία μου! Εφηβεία στα 22!  Προσοχή όμως όχι με την έννοια της ανωριμότητας.  Αλλά με την ιδέα της ελευθερίας  απέναντι στους άλλους και στον εαυτό μου. Να μην φοβάμαι ούτε να πληγωθώ ούτε να μην πληγώσω. Τα έκανα και τα δύο. Και χαίρομαι! Διότι αυτό δεν είναι ζωή? «Μια αλήθεια με τα οστά της» όσο κι αν η φωτιά της καίει… Επταετία με πολλά δάκρυα…. Και πολλά νεύρα.  Χτίσιμο του χαρακτήρα μου. Με υλικά χαλασμένα. Διότι αυτά μου άρεσαν! Σαν ένα είδος παιχνιδιού αναζητούσα σκέψεις που θα μου γαμήσουν το μυαλό.  Και κυρίως ανθρώπους. Ακόμη το λέω και με παρεξηγούν οι φίλοι και οι γνωστοί… «Μπορείς να βρίσκεις πράγματα και ανθρώπους που να σου πηδούν το μυαλό?  Αν ναι τότε ζεις.»  Αυτή όμως η σκέψη δεν ακυρώνει τίποτα… από όσα υπάρχουν , από όσα έχεις , από όσα θα γνωρίσεις. Και νέο κόλλημα. Σωκράτης!  Ακόμα κρατά! Τι άλλο…? Α, ναι η επταετία των νησιών… Τσάρκα στη μαγεία του γαλάζιου. Και η παντοτινή αγάπη θα είναι τα Κύθηρα. Δεν ήταν ένα απλό νησί!  Είναι η «ζωή μου όλη».  Πολλοί άνθρωποι σε αυτή την επταετία. Ωραίοι άνθρωποι. Όλοι καταθέσαν τον οβολό τους. Στην ψυχή μου.  Και πρέπει να τους πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ»  χωρίς καμία ειρωνική διάθεση ή τάση υπερβολής. Αληθινά και εκ βαθέων.  Και η τέταρτη επταετία τελειώνει με την στρατιωτική θητεία.  Δύσκολη περίοδο! Λόγω χαρακτήρα πως να συμβιβαστώ με τη μαλακία του στρατού???  Να ανέχομαι την ανοησία  κάθε κομπλεξικού καραβανά…. Αλλά 18 μήνες ήταν και πέρασαν… και πέρασαν με 40 μέρες φυλακή και 6 μέρες «άγνοια».  Και η τέταρτη επταετία κλείνει με τη χαρά της ζωής ( η γέννηση του Κωνσταντίνου-ανιψιός ) και με τη χαρά της Κυριακής.(η μέλλουσα σύντροφός μου).

      Πέμπτη επταετία … τα πράγματα να μπαίνουν στο δρόμο τους… να νιώθω ότι μεγαλώνω… χωρίς όμως η ψυχή μου να βαραίνει… να αναρωτιέμαι όμως τι θα κάνω στη ζωή μου. Πολλές ανασφάλειες και ζόρια. Τελευταία αναλαμπή το 6μηνο παραμονής μου στη Θεσσαλονίκη. Μια δεύτερη εφηβεία με όλα της τα «αίματα». Ας είναι καλά η Βίκυ για την πολύτιμή της βοήθεια. Την αγαπώ τόσο πολύ για όσα μου έχει χαρίσει…. Μοναδικό πλάσμα! Φίλη με όλη την ιερότητα της λέξης! Είσοδος στον επαγγελματικό στίβο. Μεγάλη απογοήτευση. Δομές μιας κοινωνίας που αναγκαστικά σε διαφθείρει. Πόσο «καλός» να είσαι? Όσο και να το θέλεις αργά ή γρήγορα θα μολυνθείς και εσύ… Τουλάχιστον στάθηκα με αξιοπρέπεια! Ακόμη δεν έγινα λαμόγιο. Αλλά φιλοδοξώ να γίνω… Και δεν θα το κάνω με στυλ αλλά με κυνισμό! Θα παραμείνω όμως «αγνός»! Σαν παρθένο ελαιόλαδο! Αστειεύομαι βέβαια… (…ως προς το αγνός …χαχα). Γάμος! Παντρεύτηκα! 8 Μαΐου 2005 η ημερομηνία. Και η Κυριακή να είναι στην κυριολεξία ήρωας! Τόση κατανόηση και ανοχή! Ποτέ δεν φοβήθηκα την λέξη «γάμος». Κάποτε ήμουν κατά αλλά τελικά παντρεύτηκα! Το είδα σαν μια πρόκληση! Διότι η αγάπη και η μακροχρόνια σχέση που αλλού θα μπορούσε να οδηγήσει? Ας υποστηρίξω κι εγώ μια φορά τις δομές αυτής της κοινωνίας. Η αλήθεια είναι ότι δεν προσπάθησα πολύ για να απογειώσω το γάμο μου…. Ίσως η αναίμακτη εφηβεία να έχει αφήσει πολλά σημάδια… Όμως η αυτογνωσία είναι ένα βήμα… και εξάλλου ποτέ δεν είναι αργά… Ο χρόνος είναι μπροστά μου. Οφείλω πολλά «συγνώμη» και «αγαπώ» στην Κυριακή. Και τα χρέη μου τρέχουν… Είμαι όμως συνεπής στα χρέη μου! Και αυτό είναι δέσμευση! Και αυτή η επταετία είχε πολύ πόνο. Δύο απώλειες ζωής! Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα! Πώς να το αντέξεις? Να σου γαμάει τη ζωή και να σε βυθίζει σε απογοήτευση. Και να αναρωτιέσαι «γιατί σε έμενα???» Δύο απανωτές φορές … είναι έξω από κάθε μαθηματική πιθανότητα… νομίζω… Αλλά ας μην μαυρίσω αυτό το κείμενο… Η ευχάριστη νότα είναι ότι πριν 3 χρόνια ανακάλυψα τη μαγεία των blogs. 3 χρόνια blogger. Από τις πιο δημιουργικές και ματαιόδοξες (ίσως ασχολίες). Και στο φινάλε της επταετίας νέα  επαγγελματική αρχή… με άγνωστες προοπτικές. Ελπίζω όμως…

 

      Και τώρα ξεκίνημα νέας επταετίας… Άραγε τι θα έχω να γράψω στα 42 μου? Τουλάχιστον να έχω και να μπορώ να γράψω… Θα ακουστεί κλισέ αλλά μόνο υγεία έχω να ευχηθώ στον εαυτό μου. Τα υπόλοιπα με ζόρια θα τα βρω στην πορεία.

     Πάντως αυτό που κατάλαβα είναι ότι τα καλύτερά μας χρόνια δεν είναι τα εύκολα χρόνια. Η ευκολία ποτέ δεν ήταν ο δρόμος της ζωής. Τα καλύτερα χρόνια είναι τα χρόνια που Ζεις! Τα χρόνια που ζεις κάθε δευτερόλεπτο του χρόνου. Με όλες σου τις αισθήσεις και ας έχει πόνο. Δεν είναι ζήτημα μαζοχισμού! Είναι η ουσία της ανθρώπινης φύσης. Να χέσω όλες τις ευκολίες της ζωής! Μπορείς να ζεις με αλήθειες? Μπορείς να ζεις με ζωντανά «αίματα»?

     Ποιος ξέρει τι θα φέρει το αύριο, κοιμόμαστε, ξυπνάμε με την βεβαιότητα πως θα ζούμε και αύριο και όλες τις μέρες για να ζήσουμε όνειρα μικρά και μεγάλα και ο χρόνος δεν ξέρουμε τι παιχνίδια θα μας παίξει κι αν το πρωί θα είμαστε εδώ ξανά να συζητάμε… παγίδα που συγκρατεί τους ανθρώπους η βεβαιότητα της ύπαρξης, μας καθηλώνει κι ίσως ποτέ δεν κάνουμε όσα έχουμε ονειρευτεί αφού θα ζούμε κι αύριο, προς τι τόση βιασύνη…?

 

      Τέρμα η φλυαρία… Ας αφιερώσω ένα τραγούδι στο Γρηγόρη….

Ο Σωκράτης τα είπε όλα στο «Κήπο». Το καλύτερο του τραγούδι , το απόλυτο ευαγγέλιο ζωής… της ζωής μου!

 

Φέρνει η νύχτα το πρωί


κι ο ήλιος πάει να φανεί
ήμουν μικρός και ξέχασα
γλυκό πουλί μου σε έχασα
Kλείνει τα δίχτυα του το φώς
κι όποιος κοιμάται μοναχός
κάνει πως δεν τον νοιάζει
μ’ όνειρο η μέρα μοιάζει.
Tα φτερά μου ανοίγω στον αέρα
ότι απομένει απ’ τη ζωή είναι μια μέρα
είν’ ένας κήπος με λουλούδια και με φίδια
δυό χελιδόνια που γυρνάν ξανά στα ίδια

Bλέπω τις μέρες να περνούν
και μες στα μάτια με κοιτούν
σπίθες παλιές που ξέχασα
γλυκό πουλί μου σε έχασα

Kλείνει τα δίχτυα του το φώς
κι όποιος κοιμάται μοναχός
κάνει πως δεν τον νοιάζει
μ’ όνειρο η μέρα μοιάζει.

Tα φτερά μου ανοίγω στον αέρα
ότι απομένει απ’ τη ζωή είναι μια μέρα
είν’ ένας κήπος με λουλούδια και με φίδια
δυό χελιδόνια που γυρνάν ξανά στα ίδια

 

 

 

 

6 thoughts on “35…

  1. Χρόνια σου πολλά Γρηγόρη .
    Μείνε έτσι … Είσαι σε καλό δρόμο , προς την Αυτογνωσία .
    35 ;;;…(5×7); Ωραία ηλικία .
    Εύχομαι και στα 105 … (15×7) , να είσαι ακόμα γερός και ορεξάτος .

  2. Χρόνια πολλά!Ο λόγος που κατέβηκα εδώ κάτω να αφήσω comment είναι η τρίτη επταετία…Μιλάς για δάκρυα…Η κα Μιχαλοπούλου λέει «Η λύπη δεν μετριέται με τον κουβά» :)
    Καλή σου μέρα

  3. αν και καθυστερημένα χρονια πολλά!!!!
    για αλλή μια φορα με κάνεις να σκεφτώ αν είναι θέμα γενειάς. παράλληλες πορείες ίδιοι προβληματισμοί. αραγε τα παιδιά μας θα σκέφτονται και θα αντιδρασουν όπως εμείς στις ανάλογες στιγμές? Σου εύχομαι να τα κατοστήσεις για να λύσεις την απορία μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: