Το αφήνω σε σένα…Αχ αυτή η αναπηρία…

Είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία, μια παράξενη «αναπηρία».

Δεν μπορούσε να αποδώσει στο χαρτί όλα όσα ένιωθε.  Αυτό της κόστιζε. Ήθελε να πει πολλά αλλά δεν… οι λέξεις κλείδωνα μέσα της.

 Έλεγε  πολλές φορές: «Ζηλεύω του ανθρώπους που μπορούν και εκφράζουν το συναίσθημά τους είτε με το γραπτό λόγο είτε με τη μουσική. Το βλέπω σαν ένα είδος εσωτερικής κάθαρσης. Αν και πιστεύω ότι θα είναι μια επώδυνη διαδικασία.»

 

Προσπάθησα με κάθε τρόπο να την πείσω να σταθεί απέναντι σε ένα λευκό χαρτί και να γράψει ότι της έρθει…

Δεν ήθελα να εκμεταλλευτώ την αγάπη της και να την πιέσω παραπάνω. Αν και δεν είμαι ο τύπος που σέβομαι τις επιλογές των άλλων… σ’ αυτή την περίπτωση δεν μπορούσα να κάνω κάτι παραπάνω… Η Μάρα ήταν φίλη μου και έπρεπε να την αποδεχτώ ως έχει…

 

Όμως κάτι με έτρωγε από μεσα μου…Σαν να ειχα βάλει ένα στόιχημα με τον εαυτό μου να την κάνω να γράψει…

 

Τότε είναι που σκέφτηκα κάτι σατανικό…. αισχρό και ποταπό. Θα «παίξω» με την καρδιά της ώστε να δω αν μπορεί κάτω από την επήρεια του έρωτα να εκφραστεί με λόγια στο χαρτί…

Δύσκολο το σχέδιο μου. Προσάρμοσα τον εαυτό μου στα δικά της δεδομένα. Να γίνω περισσότερο αγαπητός και «ερωτεύσιμος». Πολύ δύσκολη υπόθεση. Εκμεταλλεύτηκα συγκύριες και καταστάσεις  και με την Μάρα γίναμε ζευγάρι.

Έρωτας στο φουλ! Με όλα τα αίματά του…

Η απόσταση τις περισσότερες φορές μας έδενε… Περίμενα να διαβάσω ένα φλογερό email της , μια ερωτική επιστολή… κάτι που θα απογείωνε τις λέξεις…

Μάταια!

Ούτε ο έρωτας αποτελούσε αφορμή για να  γράψει…

Η θεωρία μου ότι ΟΛΟΙ οι άνθρωποι μπορούν να γράψουν είχε καταρριφτεί!!!

(και όταν οι θεωρίες μου καταρρίπτονται το εισπράττω σαν ήττα…) 

Ως που δεν άντεξα …της ομολόγησα ότι ο έρωτάς μου για εκείνη ξεκίνησε ως πείραμα… μιας  θεωρίας μου που εν τέλει ήταν και ανούσια…

Δάκρυσε όταν της είπα την αλήθεια…

 

Με έβρισε σαν νταλικέρης ξενυχτισμένος…

Μετά από μερικές ημέρες λαμβάνω ένα εξαιρετικό email της:

 

Στο δρόμο που θέλω να διανύσω για να σε φτάσω… να σε φτάσω στους δρόμους των σκέψεων σου , στους κόσμους του Γρηγόρη , στο καιρό που δεν έζησα μαζί σου , να γνωρίσω τη διαδρομή που έχασα όλα αυτά τα 35 χρόνια…

… ο Γρηγόρης  και η ζωή του… όσα δεν έζησα μαζί σου , όσα θα ήθελα να ζήσω μαζί σου…

Και αργά αλλά σταθερά (πιστεύω) ότι θα έφτανα σ’ αυτό το δρόμο…να  γνωρίζω τον Γρηγόρη  και … όλο και πιο πολύ σ αγαπούσα  , σε ένιωθα  πιο δικό  μου , πιο κοντά μου.

Σε σπούδαζα και σε ζούσα  (όσο αυτό είναι εφικτό)

 

Ζώντας λοιπόν στον κόσμο του Γρηγόρη !

πόσες μέρες, πόσες ώρες, λεπτά ‘μαζί’ με σένα;

Το μετρώ τώρα ξανά ένα προς ένα…

Τι νόημα έχει να μετρήσω;

Άλλη μια φορά θα διαπιστώσω το ‘πόσο’ μέσα από την ουσία κι όχι μέσα από το τυπικό, που απλά με βοηθάει να αποτυπώσω τη σπουδαιότητα των όσων μου έχουν συμβεί … ο χρόνος, πολύς λόγος για το χρόνο στη περίπτωσή μας, ο χρόνος λοιπόν σαν ‘φορέας’ της ουσίας σου, της ουσίας των όσων αισθάνομαι…

 

είσαι μακριά, εδώ ή εκεί, δεν έχει σημασία, είσαι μακριά έτσι κι αλλιώς αλλά αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει, κάτι που πονάει γλυκά τελικά, συνηθίσαμε να μην έχουμε όσα θέλουμε –βάζω κι εσένα μέσα, δε σε πειράζει φαντάζομαι κάποτε να μιλάω για δυο – συνηθίσαμε λοιπόν στην κατάσταση αυτή… προσαρμογή = αρετή;

Είναι κάποιες μέρες όμως που δεν αντέχεται, δεν αντέχεται να ξέρεις πως όσα ζητάς, όσα θες, όσα σα τρελός θες είναι κάπου εκεί και συ περνάς τις ώρες σου συμβατικά, με ‘ξένους’ ανθρώπους, με ηλίθιες συζητήσεις, ανούσια λόγια και χάνονται οι πιο ωραίες ώρες στο κενό. Κι ακόμα χειρότερα τα πράγματα αν φέρεις στο μυαλό τα όσα μοιράσματα, τις στιγμές, τα βλέμματα, τις φωναχτές τις σκέψεις, τη ζεστασιά που ένιωσες ανάμεσα σε ένα καφέ, μια μουσική, ένα ποτήρι  κρασί.  Κι η ώρα πήγε 4 κι ούτε που το κατάλαβες πως…

 

 

Η αλήθεια είναι πως πέρασα πολύ όμορφα  μαζί σου… ανεξάρτητα από τη μαλακία σου και το πείραμα σου….

Τόσα ταξίδια έκανε το μυαλό μου …

Τόσα ταξίδια έκανε το κορμί μου…

κι ένα κορμί αδύναμο ν αντέξει τη νοσταλγία της ψυχής στη προηγούμενη νύχτα και σε κάθε νύχτα και σε κάθε στιγμή, τέλος δεν έχει…

 

φιλιά,

Μάρα.

 

Είμαι μείνει με το στόμα ανοιχτό…. Η οργή και ο πόνος αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης!  Ότι δεν μπόρεσε να καταφέρει ο έρωτας το κατάφερε ο πόνος.

Τότε την ερωτεύτηκα ακόμη πιο δυνατά…

Ασταμάτητα… αλλά ήταν πια αργά…

Η Μάρα ήταν εκτός κοινής πορείας… εκτός της ζωής μου.

Έκανα μια τελευταία απόπειρα μήπως και σώσω το παιχνίδι στο 90. Προσπάθησα με λόγια , με  επιχειρήματα …με συναίσθημα και λογική… τίποτα… μάταια…

Στην Μάρα είχε γίνει το «κλικ»…. με είχε  στείλει στο διάολο…

Και η τελευταία φράση της Μάρας με  ένα γραπτό μήνυμα στο κινητό μου:

«ελπίζω να κατάλαβες ότι η αληθινή δημιουργία είναι η στιγμή του πόνου… εύχομαι πάντα να δημιουργείς  αληθινά…»

Με σκότωσε. Το τελευταίο της  μήνυμα ήταν η χαριστική βολή…

 

ΥΓ  Σε μερικούς μήνες η Μάρα θα εκδώσει το πρώτο της βιβλίο!!!!  Έμαθα ότι θα έχει την εξής αφιέρωση:

«Γρηγόρη , το αφήνω σε σένα… αχ αυτή η αναπηρία μου…»

One thought on “Το αφήνω σε σένα…Αχ αυτή η αναπηρία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: