34…

Αγαπητή Ιστορία ,
αν κοιτάξεις προσεκτικά τις σημερινές σου σημειώσεις θα διαπιστώσεις ότι σαν σήμερα (20 Σεπτέμβρη) γεννήθηκα. Βέβαια ξέρω ότι με έχεις (ακόμη) γραμμένο με πολύ μικρά γράμματα και σε κάποια υποσημείωσή σου αλλά ελπίζω κάποτε να με γράψεις με χρυσά γράμματα. (ψώνιο… )

Αντιπαρέρχομαι αγαπητή Ιστορία τη θλίψη για την γραμματοσειρά και σε παρακαλώ να μου επιτρέψεις να σου μιλήσω για μένα. Να σου γράψω την αυτοβιογραφία των συναισθημάτων μου , των αισθήσεων μου και των παραισθήσεων μου.

thirtyfour-48.jpg

Θα σε πάω πολύ πίσω. Αν δεν έχω κάνει λάθος στους υπολογισμούς μου θα πρέπει να ήταν 28 Δεκέμβρη 1972 όταν η μαμά μου και ο μπαμπάς μου συνευρέθηκαν! Συνευρέθηκαν για να δημιουργήσουν εμένα! Υποψιάζομαι ότι θα ήταν ένα κρύο βράδυ… ή μάλλον δεν θα ήταν βράδυ αλλά ξημέρωμα… λίγο πριν φύγει ο μπαμπάς για τη δουλειά. Αυτό μου λέει η λογική και το ένστικτό μου. Θα έλεγα ότι είμαι σίγουρος αλλιώς πώς να εξηγήσω ότι είμαι πρωινός τύπος στο σεξ!!! Ναι , αγαπητή Ιστορία , αυτό να το σημειώσεις: δεν μου αρέσει το σεξ πριν κοιμηθώ , προτιμώ το σεξ να είναι το πρωινό μου ξύπνημα. Και είμαι σίγουρος ότι έχει να κάνει με την ώρα της σύλληψής μου.
Για την άλλη ημερομηνία είμαι σίγουρος: Πέμπτη πρωί , 6:00 π.μ. 20 Σεπτεμβρίου 1973 γεννήθηκα.
Υποψιάζομαι ότι θα ήταν ένα δροσερό πρωινό. Ακόμη περνάω έξω από το μαιευτήριο που γεννήθηκα. Ρίχνω ένα βλέμμα και … πολλές φορές νιώθω ένα δέος! Όχι για μένα αλλά για το μυστήριο της ζωής… (μην με παρεξηγείς και αν δεν σου αρέσουν αυτά που γράφω να μην τα συμπεριλάβεις στα βιβλία σου )
Θα έλεγα ότι χάρηκα που γεννήθηκα. Οι πληροφορίες μου από εκείνη την εποχή λένε ότι έκλαψα ελάχιστα. Μετά ήμουν μέσα στη καλή χαρά… Ήμουν μέσα στην καλή χαρά διότι δεν ήξερα ότι αμέσως μετά τη γέννησή μου η μητέρα μου είχε ακατάσχετη αιμορραγία και πάλευε για δύο μέρες με το θάνατο!!! Το θαύμα έγινε! Η μαμά λέει ότι το έκανε η Παναγία. Η αιμορραγία σταμάτησε και έτσι κάθε Δεκαπενταύγουστο η μαμά ντύνεται στα μαύρα. Το τάμα της.
Δυστυχώς η επιπλοκή της γέννησης είχε «ολέθριες» συνέπειες στο ψυχισμό μου. Η μαμά μου δεν μπόρεσε να με θηλάσει. Αποτέλεσμα όλες οι γυναίκες της ζωής μου να πληρώνουν βαρύ τίμημα. Με άλλα λόγια βγάζω τα απωθημένα μου στα στήθη των γυναικών!!! Κάποτε ντρεπόμουν για αυτό. Αλλά ευτυχώς πάντα τα στήθη των γυναικών ήταν πρόθυμα να επουλώσουν τα παιδικά μου τραύματα. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έχουν καταβάλει τα στήθη των γυναικών, το βρεφικό μου τραύμα δεν έχει επουλωθεί…. Ίσως αυτές οι λεπτομέρειες , αγαπητή Ιστορία , να σου είναι άχρηστες. Αλλά πίστεψέ με ότι θα σου χρειαστούν όταν θα έρθει η στιγμή που θα γράψεις το όνομά μου με χρυσά γράμματα. ( ψώνιο… )

Για τα παιδικά μου χρόνια έχω να σου πω πάρα πολλά γεγονότα αλλά αυτά δεν είναι τόσο ενδιαφέροντα. Θέλω να σου πω για το πώς θυμάμαι αυτό που «ένιωθα»…. Διότι, αγαπητή Ιστορία , είναι καιρός να μάθεις ότι αξία πέρα από τα γεγονότα είναι και το πώς νιώθεις… Μέχρι τώρα μας γράφεις γεγονότα… (Γαμώτο θέλω μια Ιστορία που να καταγράφει τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών και όχι τα γεγονότα…)
Λοιπόν, αυτό που θυμάμαι να με ενοχλούσε από μικρό ήταν η αδικία. Η αδικία σύμφωνα με τα δικά μου ιδεολογικά δημιουργήματα. Με ενόχλησε που κάποτε ο αγαπημένος δάσκαλος με πέταξε έξω από την τάξη. Χωρίς να φταίω. Ακόμη την κουβαλάω αυτή την αδικία. Δεν με άφησε να του εξηγήσω. Τότε υποψιάστηκα ότι κάτι δεν πάει καλά με τον κόσμο. Κατάλαβα ότι δεν έχει σημασία το δίκαιο αλλά ποιος κάνει τη «διαχείριση» και ποιος έχει τη «δύναμη». Και άλλα μικρά συμβάντα με συνέθλιβαν όταν περιείχαν αδικία. Προσπαθούσα να εξηγήσω σε όλους το παράλογο που έβλεπα αλλά μάταια… Ο κόσμος των ενήλικων ήταν συμβιβασμένος με την αδικία. ( Μην με ειρωνεύεσαι αγαπητή Ιστορία διότι έχεις και εσύ τις ευθύνες σου για όλο αυτό το σκηνικό…)
Το άλλο «παιδικό» μου ήταν η μουσική. Όχι δεν είχα ούτε έχω κανένα μουσικό ταλέντο. Απλά είχα την «άσχημη» συνήθεια να βιώνω ότι άκουγα. Πρόσεχα τόσο πολύ τους στίχους των τραγουδιών που δημιουργούσα κόσμους μοναδικούς… ταξίδευα… Αυτό ακριβώς είναι η άλλη παιδική αίσθηση: το ταξίδι. Από μικρός είχα την αίσθηση ότι ταξιδεύω… ανακάλυψα την μαγεία των νοητικών ταξιδιών…!!! Βέβαια αυτό μερικές φορές ήταν πολύ ζόρικο… Τι ταξίδι να κάνεις αν ακούς ένα βαρύ λαϊκό τραγούδι που μιλά για προδοσία , για ανεκπλήρωτο έρωτα…? Κι όμως και με αυτά ταξίδευα. Φανταζόμουν τον εαυτό μου να γυρνά και να πονά και να στέκομαι όρθιος, να παίρνω δύναμη! Σαν να έλεγα στον εαυτό μου «να , ρε κοίτα και ο πόνος έχει αισιοδοξία…» Αυτό αγαπητή Ιστορία να το σημειώσεις με bold γράμματα. Η βαρεμάρα μου είναι το άλλο «παιδικό» που θυμάμαι. Βαριόμουν πολύ εύκολα τα πάντα! Από παιχνίδια μέχρι ανθρώπους! Ασφαλώς και έκανα το κλασικό που κάνουν όλα τα παιδιά: διέλυα όλα μου τα παιχνίδια για να δω πως είναι από μέσα και πως δουλεύουν… το ίδιο έκανα και με τους ανθρώπους!!! (ok υπερβάλω μην τρομάζεις) Αλλά αυτό έχει μια δόση αλήθειας. Συνέπεια να μην κάνω παρέα με παιδιά της ηλικίας μου. Πάντα έμπλεκα με μεγαλύτερους. Δεν ξέρω αν ήταν επιλογή ή σύμπτωση. Απλά στους μεγαλύτερους έβρισκα μεγαλύτερο ενδιαφέρον και πεδίο δημιουργικής ανησυχίας. Ήθελα να γνωρίζω το «μέσα» τον ανθρώπων. Προσπαθούσα να εξηγήσω γιατί όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν την ίδια αντίληψη , τις ίδιες ιδέες , τον ίδιο χαρακτήρα. Αυτό για μένα ήταν ένα από τα πιο μεγάλα μυστήρια!!! Κανείς δεν μου έδινε μια απλή εξήγηση. Οπότε (μάλλον από σύμπτωση) μια μέρα που χάζευα στην δανειστική βιβλιοθήκη της περιοχής μου το βλέμμα μου έπεσε στην ενότητα «παραψυχολογία». Σαν πεινασμένος έπεσα με τα μούτρα στο διάβασμα. Ανακάλυψα το μέγα μυστήριο του Ανθρώπου!!! Φοβήθηκα για το «άγνωστο» που μπορεί να κρύβει ο καθένας από εμάς. Ευτυχώς η φίλη μου η Ελευθερία ( τρία χρόνια μεγαλύτερη από εμένα) με συμβούλεψε να σταματήσω  να διαβάζω τέτοια βιβλία. Διαφορετικά αγαπητή Ιστορία ίσως τώρα να με είχες γράψει σε άλλη σου λίστα….
Θυμάμαι ότι Έκτη Δημοτικού ήταν η πρώτη φορά που πήγα στο περίπτερο να αγοράσω εφημερίδα για τον εαυτό μου. Και δεν αγόρασα αθλητική εφημερίδα αλλά πολιτική. (εξάλλου ποτέ δεν τρελαινόμουνα για αθλητικά , άσε που στο ποδόσφαιρο ήμουν πάντα ο χειρότερος παίκτης). «Τα Νέα» ήταν! Μ άρεσε τόσο πολύ αυτός ο κόσμος ώστε μου έγινε διαστροφή! Θυμάμαι τον εαυτό μου να ξενυχτά διότι ήθελα να διαβάσω ΟΛΗ την εφημερίδα! Διάβαζα τα πάντα. Οι δάσκαλοί μου και οι καθηγητές μου έλεγαν ότι αυτό με βοήθησε να γράφω καλές εκθέσεις. Αλλά δε νομίζω να έχουν δίκιο… Αυτό που κέρδισα από την ανάγνωση των εφημερίδων ήταν να καταλάβω τη μαλακία που υπάρχει στον κόσμο!!! Σε όλα τα επίπεδα! Όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις τόσο πιο «δυνατά» θα ζήσεις. Διότι δεν είναι σοφό να επιτρέπεις σε κάθε μαλάκα να σου γαμά τη ζωή. Κι αυτός μπορεί από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ μέχρι το «φίλο» σου… Τουλάχιστον ρε αδελφέ να ξέρεις , να μη είσαι συνένοχος. Και εσύ πουτάνα Ιστορία (το αγαπητή ξέχνα  το προς το παρόν ) δεν μας τα μαθαίνεις και τόσο καλά… διότι σαν πόρνη εκπορνεύεσαι στην εξουσία! Αλλά τέτοια μέρα σαν τη σημερινή ας μην σου μιλώ άσχημα…

Και μέσα σε όλο αυτό μπάχαλο των αναζητήσεων ήρθε σαν κερασάκι στην τούρτα της ζωής μου ο θάνατος. Χωρίς δάκρυα. Αλλά με μια παράξενη δυναμική. Σαν μια απροσδιόριστη δύναμη να έκανε ανασυγκρότηση στη ψυχή μου ώστε να λειτουργεί πιο γρήγορα! Με μεγάλες ταχύτητες! Θυμάμαι τότε ότι έκανα πολλές προκλητικές σκέψεις… Σαν εφτάψυχο γατί ένιωθα και προκαλούσα θεούς και δαίμονες… Να μια ανακάλυψη που έκανα: η πρόκληση! Αν έχεις τα κότσια να την πας μέχρι το τέλος…

Κι όμως η εφηβεία μου ήταν αναίμακτη. Βουτηγμένη σε υποχρεώσεις και ευθύνες. Και είναι πλέον βέβαιο ότι μια αναίμακτη εφηβεία αφήνει πολλά σημάδια…. και έτσι στο τελικό άθροισμα τη ζωής σου χάνεις περισσότερο αίμα… μόνο που το μεταχρονολογημένο αίμα είναι σκοτωμένο αίμα…. Έστω και έτσι επέζησα και ζω… (μόνο που κάποιοι αθώοι την πληρώνουν … μα τι να κάνω δεν είμαι και άγιος … )
Από την εφηβεία στην ενηλικίωση: είχα την κρυφή ελπίδα ότι θα ξέμπλεκα με το κουβάρι των σκέψεων μου και των συναισθημάτων μου. Λες και η όποια ωριμότητα είναι το εργαλείο για να ξεμπλέξεις ένα τέτοιο κουβάρι. Απέτυχα οικτρά στις προβλέψεις μου. Το κουβάρι μεγάλωνε! Ακόμη πιο ζόρι… Οπότε άρχισα να κάνω μια άλλη προσέγγιση: να αγαπώ αυτό το κουβάρι και να θεωρώ ότι αυτό είναι ζωή! Διότι τι  νόημα θα είχε αν όλα ήταν μέσα μου τακτοποιημένα σε κουτάκια? Οπότε άρχισα να λατρεύω αυτό το μπάχαλο του μυαλού και της καρδιάς. Τεθλασμένη γραμμή σε ευθεία πορεία! Να που γίνεται.

Τα χρόνια κύλησαν και η ταχύτητα μεγάλωσε…. Η ταχύτητα που χρειάζεται για να αντιμετωπίσεις γεγονότα , να πάρεις αποφάσεις. Βαριέμαι και κατακρίνω τους ανθρώπους που δεν κινούνται με γρήγορους ρυθμούς. Ταχύτητες ασύμπτωτες σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας. Μπορείς να ζεις έτσι? Τώρα αν κάνεις χρόνια να αποφασίσεις για το επόμενο ε, τότε γάματα! Κάπως έτσι μου καλλιεργήθηκε η αρχή «θέλω να τρέξω». Να τρέξω να προλάβω τι? Να προλάβω όχι τη ζωή (όπως θα έλεγε μια βαρύγδουπη έκφραση) αλλά να δοκιμάσω τις επιλογές και τις αντοχές μου. Κάποτε για να γνωρίσω ουσιαστικά έναν άνθρωπο χρειαζόταν καιρός… Τώρα ότι μου κάνει «κλικ» του ανοίγω μπαμ και κάτω όλα τα χαρτιά μου. Αν τρέχει θα με καταλάβει , ο χρόνος θα λειτουργεί σε πολλαπλασιαστική αίσθηση , τα βήματα θα οδηγούν σε μεγάλη πορεία. Αν όχι δεν πειράζει… δεν προχωράει…
Με την ταχύτητα βέβαια υπάρχει και ο κίνδυνος να σκοντάψεις ή να βρεις σε τοίχο. Κι αυτό το έμαθα αλλά δεν το φοβάμαι. Διότι πιστεύω στο τεκμήριο της ωριμότητας: να μην φοβάσαι την ήττα. Και πώς να το πω…. η ήττα με πονάει αλλά δε με φοβίζει. Η κάθε μορφή ήττας. Εξάλλου (ας το πάω λίγο πιο μακριά…) ενδιαφέρον έχουν οι ηττημένοι άνθρωποι. Οπότε με τέτοιες φιλοσοφίες (παπαριές θα μου πεις?) αντιμετωπίζω τα γεγονότα. Και ο χρόνος καθημερινά επιβεβαιώνει αυτές τις φιλοσοφίες.
Κάποτε πίστευα ότι μέχρι τα 30 μου θα έχω ξεκαθαρίσει τα πάντα μέσα μου. Μα έγινε ακριβώς το αντίθετο. Καινούρια δεδομένα , καινούριοι γρίφοι , καινούρια διλήμματα. Μετά από κάποιο σημείο άρχισα να καταλαβαίνω ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Στον ωκεανό της σκέψης , η ζωή να αποκτά μια άλλη διάσταση και τελικά αυτό το κουβάρι να σημαίνει ζωή! Μα όσο μεγαλώνω εκείνο που χάθηκε είναι ο ενθουσιασμός για ορισμένα πράγματα ή καλύτερα (αν θέλεις μια αισιόδοξη προσέγγιση) είναι ότι έγινα πιο δύσκολος! Και εξηγώ: κάποτε ενθουσιαζόμουν πολύ εύκολα με ένα βιβλίο , με ένα τραγούδι , με μια ταινία , με μια καινούρια γνωριμία. Τώρα αυτό συμβαίνει όλο και πιο σπάνια. Έγινα πιο δύσκολος ή πιο εκλεκτικός? Ερώτημα που ίσως να μη απαιτεί απάντηση.
Και ενώ αγαπητή Ιστορία σου γράφω όλα αυτά ήρθε σαν προβοκάτσια το ερώτημα της Κ. «Η συναισθηματική μου εξέλιξη με έκανε καλύτερο ή χειρότερο άνθρωπο?». Απρόσμενο ερώτημα. Η αυθόρμητη απάντησή μου ήταν χειρότερο! (Ελπίζω να μην σε τρομάζω…) Αλλά τώρα που το σκέφτομαι νομίζω δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Πριν χρόνια ήμουν οπαδός της εκδίκησης. Θεωρούσα πολύ υγιές να εκδικηθείς ότι σε έχει πληγώσει ώστε να βρεις τις ισορροπίες σου. Τώρα πια το θεωρώ τσάμπα ξόδεμα ενέργειας. Εξάλλου η λησμονιά είναι η καλύτερη εκδίκηση. Ακόμη θα έλεγα ότι μέχρι τώρα δεν μισώ κανέναν άνθρωπο. Δεν ξέρω αν αυτό δείχνει καλοσύνη ή αν πολύ απλά δεν χρειάστηκε κάτι τέτοιο. Η μόνη κακή μου εξέλιξη (αν υπάρχει) θα έλεγα είναι η απουσία ενοχής για τα «εγκλήματά» μου. Και αυτή η απουσία οφείλεται σε επιλογές μου που γίνονται με συνειδητό τρόπο. Οπότε γιατί να έχω ενοχές για κάτι που το θέλω? Το ξέρω ότι αυτό αγαπητή Ιστορία σου φαίνεται ολίγον εγωιστικό αλλά νομίζω ότι το βιβλίο σου είναι γεμάτο από τέτοιους εγωισμούς….(ψώνιο…).   Αν σου πω και το άλλο θα φρικάρεις: Σημασία για τους ανθρώπους που αγαπώ έχουν τα θέλω (μου) ! Θα σε παρακαλέσω να μην δώσεις εγωιστικές διαστάσεις… Όπως εγώ δίνομαι και πάντα ικανοποιώ τα θέλω των άλλων έτσι ακριβώς έχω την ίδια απαίτηση. Θεωρώ αδιανόητο το  «δεν μπορώ» των ανθρώπων που αγαπώ απέναντι στα «θέλω» μου. Είμαι απόλυτος σ’  αυτό αλλά… αυτό μου βγαίνει…. Άσε που το θεωρώ πιο τίμιο. Ο «καθωσπρεπισμός» αφορά την επιφάνεια και όχι τα βαθύ για τα οποία σου ομιλώ… Ε, να μη  ζω  «εν λευκώ»…

thirtyfour-48.jpg

Κάπως έτσι αγαπητή Ιστορία πορεύομαι προς το αύριο. Με αυτή τη βάση. Βέβαια αλίμονο αν στα έλεγα όλα. Εσύ τι θα έχεις να ανακαλύψεις  όταν θα πάψω να υπάρχω(!).   Να κάνεις κι εσύ κάτι…
Και δεν σου τα λέω όλα διότι είναι και ζήτημα πρακτικό. Αυτό το post το περίμενα να μου βγει μικρό αλλά… μάλλον φαίνεται ότι ήταν πολλά αυτά που θέλω να πω… Είναι τόσα ακόμη:
 Για τη στροφή….Τη στροφή που κρίνει τα πάντα , τη στροφή που γνωρίζεις το αληθινό πρόσωπο των ανθρώπων.
Για τη τόλμη της στιγμής που μόνο εσύ αγαπητή Ιστορία μπορείς να ανακαλέσεις αν χρειαστεί και κρίνεις αναγκαίο (εκ του αποτελέσματος) χωρίς όμως τίποτα να μπορεί να αλλάξει… Και η τόλμη ποτέ δεν χρειάστηκε να είναι κάτι περίπλοκο… αρκεί μια φράση του τύπου «θέλεις παρέα» ή ένα ταξίδι μερικών ημερών.
Για την Ιερή Γεωγραφία που είναι ΟΛΟΙ οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που κουβαλάω μέσα μου. Βέβαια για να κάνω και ολίγον χαβαλέ κάποιους τους κουβαλώ σαν βαρίδια και άλλους σαν να είναι αερικά. Είναι θέμα Ιστορίας (μου) (με τους ανθρώπους) !!!
Και άλλα ακόμη….Για την έκπληξη που πάντα επιφυλάσσω για τον εαυτό μου , για τα «χρέη» που έχω απέναντι σε ανθρώπους που με βοήθησαν και μια ζωή δεν φτάνει για τους ξεχρεώσω , για τα «δανεικά» που μου χρωστάνε κάποιοι άνθρωποι που ποτέ δεν θα τα ζητήσω , για το χρόνο που μετουσιώνεται σε εμπειρία , για τις τροφές του μυαλού (όχι άλλα σάπια κρέατα , μόνο «χαλασμένοι» άνθρωποι παρακαλώ…)

Αλλά αγαπητή Ιστορία πρέπει να σταματήσω….

_______________________

Με μελαγχολική διάθεση (που καμία σχέση δεν έχει με τη λύπη) θα ζήσω τη σημερινή μέρα. Σε μια αγκαλιά και σε ένα ηλιοβασίλεμα. Τιμή στη ζωή και στην ομορφιά του κόσμου. Τιμή στην αγάπη για ζωή.   Όσο πουτάνα κι αν είναι η ζωή  μ’ αρέσει…




20-09___Molyvos Kyriaki

thirtyfour-48.jpg

20-09___Molyvos Kyriaki


6 thoughts on “34…

  1. Eίναι αργά … Κοντεύει τρεις τα ξημερώματα και η ….Αγρύπνια έχει γίνει η … «κολλητή» μου τώρα τελευταία . Για μένα , τελειώνει ακόμα μια νύχτα αγρύπνιας .Για σένα , ξημερώνει η μέρα των γενεθλίων σου .
    Χρόνια Πολλά Γρηγόρη . Να είσαι πάντα υγιής (σπουδαίο πράγμα η υγεία) και ευτυχισμένος . Αν κρύβεις κάτι μέσα σου , κάτι που επιθυμείς πολύ , σου εύχομαι να γίνει πραγματικότητα …και σύντομα μάλιστα ….πριν έλθουν τα …. 35
    Δεν ξέρω γιατί αλλά διαβάζοντας σε , μου ηρθε στο μυαλό ένα ποίημα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι , μερικούς στίχους του οποίου σου χαρίζω σαν δώρο για τα γενέθλιά σου :
    ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΣΤΙΧΟΙ
    —————————————–
    Κοντεύει δυό . Θα έχεις πλαγιάσει ίσως.
    Μέσα στη νύχτα, σαν ασημένιος Όκα
    κυλά ο Γαλαξίας .
    ………………………………………….
    ………………………………………….
    Κοίτα , πόση ειρήνη βασιλεύει στο Σύμπαν.
    Η Νύχτα έχει επιβάλλει στον Ουρανό
    μια δουλειά , από τόσα και τόσα
    αστέρια .

    Είναι η ώρα , που σηκώνεται κανείς
    και που μιλάει στους Αιώνες ,
    στην Ιστορία ,
    στο Σύμπαν .
    ……………………………… Μετάφραση
    ΑΡΗ ΔΙΚΤΑΙΟΥ
    ———————————
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

  2. @Σιλια

    Ευχαριστώ για τις ευχές σου.

    Κι ας απαντήσω με τον ίδιο τρόπο:

    «Τη χαρά από τις μέρες του αύριο πρέπει να την αρπάζεις.
    Στη ζωή ετούτη να πεθάνεις δύσκολο δεν είναι.
    Να τη φτιάξεις τη Ζωή Ω! τι δύσκολο»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: