Παγίδες του χρόνου

Τα μεσημέρια διατηρούν τη γεύση ιδρώτα. Αρμυρά, κουραστικά κι ελπιδοφόρα. Ακουμπάνε απαλά στη σκιά κι ανασαίνουν τη γλύκα των ονείρων. Μια αυλακιά σάλιου, που σέρνεται προς το μαξιλάρι, αντικαθιστά τους ποταμούς της δροσιάς. Είμαστε ακόμα στο όνειρο.
Ο Μάης είναι πάντα εδώ. Έρχεται χωρίς αναβολή, δεν σκέφτεται τις ματαιωμένες αφίξεις. Πέρασε μέσα από πηγές και φουσκωμένες φλέβες, για να χυθεί γάργαρος κι αισιόδοξος στους κόλπους των ματιών μας.
Παίζει ακόμα ο Μάης στις αλάνες κι ας μην έχουν γεμίσει καρπούς οι μουριές. Κι ας μην έχουν ακόμα ζεστάνει τα νερά.
Πάντα έτσι ήταν ο Μάης. Υποσχόταν ωραίες μέρες.

117765469879120000.jpg

Αλλά εκείνη τη φορά που διέκοψε ο χρόνος τη ροή του, και κόπηκε στα δυο ο καιρός, είναι δέκα χρόνια τώρα, (για σκέψου δέκα χρόνια άλλοτε ήταν σχεδόν μια ζωή, μπήκες στο σχολείο και μέχρι να το καταλάβεις τελείωσες και πρέπει να αναλάβεις τις ευθύνες σου), άλλη γεύση πήρε ο Μάης κι άλλα χρώματα. Σαν να έγινε πιο σκεφτικός. Όχι πιο λυπημένος. Τι καταλαβαίνει ο Μάης από λύπη!
Εμείς όμως το καταλάβαμε πως στένεψε ο χώρος. Δεν χωράει όλες τις αποσκευές που φέραμε από την παιδικότητά μας. Σαν να μεγαλώσαμε αιφνιδιαστικά, χωρίς προετοιμασία. Αφήσαμε στην προηγούμενη ημερομηνία κάτι σχέδια μεγάλα και βαριά, κάτι απρόσκοπτες πορείες, κάτι ανοιξιάτικες βραδιές γέλιων. Και είναι λιγάκι πιο ασήκωτες οι μέρες κι οι βραδινές μυρωδιές από τους κήπους όχι τόσο ευφάνταστες, σαν να είναι βέβαιες για τη γοητεία τους.

115782137194690200.jpg

«Κάποτε, μες στο βράδυ της άνοιξης, ένα παιδί σηκώνεται και φεύγει ανεξήγητα / χωρίς κανείς να το μαλώσει• σηκώνεται αργά, απροειδοποίητα / εκεί που καθόταν ήσυχα στο χώμα / κι η θέση του στο χώμα μένει ζεστή / και το σχήμα της στάσης του αχνίζει ακόμα στο δροσερό αέρα» (Γιάννης Ρίτσος: Το σχήμα της απουσίας).

117757315851185200.jpg

Τόσα χρόνια τώρα και δεν μάθαμε ακόμα πώς να περνάμε τις παγίδες του χρόνου.

Από τον Ηλία Σκαμνάκη , δημοσιεύση «Πριν»  13-07-2007

Advertisements

One thought on “Παγίδες του χρόνου

  1. Αν και μελαγχολικό απλά υπέροχο… Κάποια στιγμή πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο καιρός περνάει και να αρχίσουμε να εκτιμούμε κάθε στιγμή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: