Νυχτόχρωμα

Νύχτα καλοκαιρινή. Στη βεράντα του σπιτιού… Η πόλη , το λιμάνι , το κάστρο. Ηρεμία που σου χαρίζει η εικόνα. Τα φώτα των αυτοκινήτων στους δρόμους… από μακριά σαν πυγολαμπίδες… πυγολαμπίδες και οι σκέψεις… κάθε τόσο πετά κάποια φωτεινή σκέψη… εάν υπήρχε ένα εγκεφαλογράφημα διαρκείας θα το έδειχνε… με φωτεινά σημεία…. χιλιάδες φωτεινά σημεία…

Αριστερά του ορίζοντα ένα φως πλησιάζει… όχι δεν είναι κάποια καινούρια σκέψη… είναι η καθυστερημένη νυχτερινή πτήση της Ολυμπιακής. 40 λεπτά καθυστέρηση αν υπολόγισα σωστά. Μικρό το κακό , σκέφτομαι…. Το φως πλησιάζει και το αεροπλάνο στα μάτια μου γίνεται πιο μεγάλο. Σε 5 λεπτά θα έχει προσγειωθεί. Κάποιοι έφτασαν στον προορισμό τους… οι σκέψεις άραγε έχουν προορισμό? Να μια καλή ερώτηση.

Η πόλη. Και νέες αφίξεις…. Το πλοίο κάνει το μεγάλο κόλπο και μπαίνει στο λιμάνι. Είναι θαυμάσιο σε λίγα λεπτά να βλέπεις και να απολαμβάνεις τις αφίξεις. Αεροπλάνο και καράβι. Νυχτερινές αφίξεις. Το «Νήσος Μύκονος» σφυρίζει καθώς μπαίνει στο λιμάνι. Σαν φωτισμένη πολιτεία. Κινούμενη φωτισμένη πολιτεία. Σαν σκέψεις που κινούνται… στους χάρτες του μυαλού…. στο φόβο που αγαπάς…. το όνειρο που έχει τα φώτα μιας πολιτείας που κινείται στο υπόγειο της πόλης , κάτω από τον ιστό…. εκεί που οι δρόμοι στριμώχνονται και τα κύματα μας διώχνουν από το λιμάνι…. «κοίτα μαλάκα μου να μη στεγνώσεις τη θάλασσα».

Και το πιο φωτεινό αστέρι στα αριστερά του ουράνιου θόλου… ε, ναι γλυκιά μου πολλές φορές κοιτάμε το ίδιο αστέρι όπως λέει και ο ποιητής…. αλλά το θέμα είναι πως το κοιτάμε…. και δεν θα πω το χαριτωμένο ότι κάποιοι τους δείχνουν το αστέρι και εκείνοι κοιτάζουν το δάχτυλο…. Μακριά από μένα τέτοιες μαλακίες. Για μένα το θέμα είναι αυτό το αστέρι τι φωτίζει μέσα σου? Ποια είναι αυτά τα πράγματα που αξίζει ή έχει ανάγκη να φωτίσει αυτό το αστέρι? Αλλά η δουλεία μου δεν είναι να κάνω μαθήματα αστροφυσικής.

Η νύχτα εξάλλου δεν έχει ανάγκη από θεωρητικά μαθήματα. Η νύχτα θέλει το όνειρο, την τρέλα της στιγμής , το πάθος της στιγμής.

flower-2.jpg

Παρέα η Β.Μ. Πάλι θα μου τα ψάλει… ξέρω έχει δίκιο. Αλλά είναι τόσο σκληρή απέναντί μου. Με τον τρόπο της. Διαχωρισμός του σημαντικού και του ασήμαντου. Επιμένει. Με πονάει όταν μιλάει έτσι…. Δε θα το περίμενα από εκείνη… Διότι ξέρει και έχει υποφέρει… Από την άλλη λατρεύω αυτό που κάνει! Με προσγειώνει για να με κάνει να πετάξω μαζί της. Πάντα μου το έκανε αυτό! Όχι από παρηγοριά αλλά από αγάπη και…. ποιος ξέρει τι άλλο. Δύο βήματα μαζί της και έχει γίνει η απογείωση.

Τα μάτια μου τυφλά. Δύο φώτα μακρινά… Η δική μου απογείωση υποθέτω? Λάθος! Απογείωση της πτήσης της Ολυμπιακής. Αυτό που λίγα λεπτά πριν είχε προσγειωθεί τώρα απογειώνεται.

Η Β.Μ. μου διαβάζει ένα σωρό κλισέ φράσεις για την αγάπη. Γελάμε! Σπουδαία λόγια τα εξευτελίζουμε! Χωρίς ίχνος ενοχής! Απόλαυση! Γιατί ρε γαμώτο πώς να χωρέσεις ότι νιώθεις σε μια ατάκα? Δεν είναι άδικο για τον εαυτό σου? Είναι! Χωρίς αμφιβολία!

Διότι όπως λέει και η Β.Μ. εμείς δεν κάνουμε συλλογή από φράσεις αλλά από λέξεις! Λέξεις που πρέπει να τις νιώθεις. «να τις σηκώνεις με το οστά τους σαν την αλήθεια» που έλεγε και η Ρηνιώ…

Μίλα μου. Στο ξένο λιμάνι. Εκεί θα αφήσω τα απόνερα. Διότι ρε γαμώτο το ταξίδι δεν θέλει κορδέλες. Θέλει τον άνεμο του και τη καθαρή θάλασσα. Σε καθαρά αίματα και σε καθαρά σπέρματα. Όταν το ταξίδι είναι η λογική στο νέο βόλεμα ε, τότε γαμώτο.

Η τόλμη δεν κατάφερε να γίνει το μέτρο. Άκου τη μελωδία τη άνεμου. Σηκώθηκε αέρας. Τόσο υπέροχος. Σβήνει τη μικρή κάψα της ημέρας. Νυχτερινός αέρας… σαν να έχει χρώμα ο αέρας…Αέρας που βουλιάζει μα και που ταξιδεύει τις σκέψεις…. Στο λιμάνι! Σκέψεις άγνωστες σε σένα και…. σε μένα. Και αν οι σκέψεις βρουν το προορισμό τους….

Σφύριγμα και πάλι . Το «Νήσος Μύκονος» σαλπάρει για τον Πειραιά. Θάλασσα και νησιά. Άνθρωπος και οι άνθρωποι του.

Καθαρές θάλασσες και πάλι.
Ταξίδια με καινούρια πανιά. Αυτό είναι! Τα καινούρια πανιά… στο ένα μέτρο… και ο ουρανός να παίζει με τα φώτα της πόλης.

Η Β.Μ. σκύβει και με φιλά. Αλμύρα έχει το φιλί της. Φταίνε μάλλον τα πατατάκια που έτρωγε ή η θάλασσα? Την ρώτησα αλλά δε μου απάντησε. Χαμογέλασε…. Τη ρώτησα και πάλι (με περισσότερη σοβαρότητα) Ευτυχώς τώρα απάντησε: « η αλμύρα που νιώθεις είναι δική σου… απλά όταν δεν φιλάς τον εαυτό σου δεν μπορείς να ξέρεις και τη γεύση…. μέσα από μένα γνώρισες τη γεύση». Δεν άντεξα και την ειρωνεύτηκα λέγοντας «δεν μου δίνεις μια τσίχλα γιατί δεν αντέχω τη γεύση σου ή γεύση μου αν επιμένεις». Ευτυχώς δε με χαστούκισε. Χαμογέλασε και… το βλέμμα χάθηκε στο νυχτερινό της πόλης.

Με φίλησε και πάλι… χαρίζοντάς μου μια γουλιά βότκα. Βότκα λεμόνι. Υπέροχο. Επιτέλους το φιλί της βρήκε το στόχο… το γευστικό στόχο…

nightbluefemale.jpg

Η πόλη… τώρά με περισσότερα τεχνητά φώτα… απύθμενο σκοτάδι χωρίς τα φώτα κρύβεται… ένα αόρατο δίχτυ έχει απλωθεί…. το δίχτυ των σκέψεων που εγκλωβίζει χιλιάδες ανθρώπους….διότι όλα είναι τελικά στο μυαλό μας…

Χθες στο νοσοκομείο….Συνάντησα τη Μ . Η μητέρα της λίγο πριν πεθάνει! Σοκαρίστηκα. Η Μ. έκλαιγε. Της μίλησα ίσως σκληρά….«λέγοντας ότι οι άνθρωποι μας ζούνε όσο υπάρχουν στο μυαλό και στη ψυχή μας». Μου απάντησε: «Γρηγόρη δεν θα αντέξω όταν συμβεί το μοιραίο». Δεν κόλλησα και της απάντησα «Δεν υπάρχει περίπτωση να μην αντέξεις». Απάντηση με απόλυτο τρόπο… Δεν ξέρω τι απέγινε η μητέρα της Μ. Ξέρω ότι η Μ. ότι και να έγινε θα αντέξει…. όπως και κάθε Μ. Και το λέω προκλητικά και βλάστημα…. διότι….
…. κοιτάζω τη νύχτα , το πέλαγος , τη θάλασσα , το απέραντο…. και το ταξίδι που μπορεί να συνεχίζεται… σε όλους τους καιρούς….

της νύχτας…. τα ταξίδια που κουβαλάνε το φως των αστεριών και τη «σύνοψη» της ημέρας. Με τόσο φως ! Ταξιδεύουμε! Με χρώμα αδιευκρίνιστο… Με το χρώμα της νύχτας. Νυχτόχρωμα!

Κάποτε ίσως οι ζωγράφοι μιας άλλης εποχής ζωγραφίζουν με αυτό το χρώμα…. και τότε ίσως τα φιλιά της Β.Μ. να μην έχουν αλμυρή γεύση….αλλά γεύση μπανάνα με γάλα και καρύδα… που τώρα τελευταία μου αρέσει….

Το παραπάνω κείμενο χαρίζεται στην Anna-Silia

4 thoughts on “Νυχτόχρωμα

  1. Καλά διάβασα το δικό σου ποστ και στο καπάκι της Σίλιας ενώ είμαι στη δουλειά.

    Χρωστάω ευγνωμοσύνη και στους δύο που με βοηθάτε να ταξιδεύω.

  2. Προσφατα , σου το εγραψα καπου αλλου………αλλα στο ξαναλεω :
    Εζησα πριν λιγο , 5 βραδυα σε μια βεραντα πανω απο ενα πανεμορφο , παρακμιακο , αιγιοπελεγιτικο λιμανι , που το οργωναν κυριολεκτικα , αεροπλανα και καραβια……Εκει , αφησα καποια κομματια τις ψυχης μου , τυλιγμενα στο ….νυκτόχρωμα ….Ηταν κατι σαν προσκυνημα , σαν υποχρεωση μετα απο …ορκο , σαν ….τάμα …..
    Γυρνωντας , βρηκα τις σκεψεις μου ,που εκανα σε εκεινη τη βεραντα καθε βραδυ , μια -μια μεσα στον …σχεδον παραληρηματικο σου λογο …αυτου του κειμενου , …και μαλιστα αφιερωμενο ….σε μενα……Δεν το πιστευω αυτο που συμβαινει….Ειναι κατι σαν …..μαγεία .
    Και το πιο «ακραίο» ειναι οτι μου εχει ξανασυμβει με κάποια απο τα γραπτα σου .
    Γ ρ η γ ό ρ η ……να περπατας ελαφρια , γιατι ηδη πατας (αθελα σου …σίγουρα) πανω σε καποια …φιδόστρατα και ατραπούς του μυαλου μου .
    Ευχαριστω…..Διηνεκής οφειλέτης σου……Κοινως …η Σίλια θα σου χρωσταει……

  3. kala oti diavase tora i silia kai katalave!!!!!!! thauma!!!!!!!! mathimatika ena mono katalavainoume. oti voskate to idio xortari. tora an mas legate pou vgainei tha ta konomousame kiolas. re giati den autoktoneite na isixasoume ? ante kai mazeutikame polloi den xorame

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: