Τραγούδια της ζωής…

Η φίλη μου Anna-Silia με προσκάλεσε να συμμετέχω σε μια «blog-πυραμίδα» με τραγούδια που σημάδεψαν τη ζωή μου, τραγούδια με εικόνες της ζωής , τραγούδια με ανθρώπους.
Για πολλούς και διάφορους λόγους (που ίσως δεν έχουν σημασία) δεν συμμετέχω σε τέτοιες πυραμίδες αλλά αυτή τη φορά είπα να κάνω μια εξαίρεση.

 (χωρίς να δώσω τη σκυτάλη σε άλλους πέντε) .

Τραγούδια που θυμίζουν ανθρώπους , τραγούδια που θυμίζουν στιγμές ζωής….
Το κάστρο της μνήμης…. στα χέρια των αναμνήσεων και της «τυχαιότητας» που μπορείς να ακούσεις ένα τραγούδι. Στην άσχετη στιγμή , εκεί που δεν το περιμένεις… και τότε οι αγέλες από το παρελθόν χιμάνε στο σήμερα και… τότε μόνο δύο λόγια μπορείς να πεις… διότι μέσα μας πάντα θα υπάρχει ότι ζήσαμε , ότι αγαπήσαμε… και θα υπάρχει με όλους τους ήχους , με τη μουσική και τους στίχους… στίχοι λεπίδες της μνήμης και σκαλιστήρια της ψυχής.

Καλοκαίρι του 1994(αν θυμάμαι καλά) , Κύθηρα. Ήθελα με κάθε τρόπο εκείνο το καλοκαίρι να πάω στα Κύθηρα, είχα φάει κόλλημα. Τα σχέδια για να πάω με παρέα ναυάγησαν. Οπότε σηκώνομαι και πάω μόνος μου για ένα μήνα στα Κύθηρα. Ήθελα να γνωρίσω το νησί σταδιακά και όχι σε μερικές ημέρες. Μετά από 5 μέρες στην Αγία Πελάγια ξεκίνησα να πάω στο Μυλοπόταμο. Η κοντινότερη παραλία στο Μυλοπόταμο ήταν ο Λιμνιώνας. Ξεκίνησα να πάω με τα πόδια στο Λιμνιώνα. Στη διαδρομή έκανα μια παράκαμψη για να επισκεφτώ το σπήλαιο στου Μυλοποτάμου. Ατυχία όμως το σπήλαιο ήταν κλειστό. Συνέχισα να περπατώ αλλά ο ήλιος βαρούσε. Αρχικά δεν έδινα και πολύ μεγάλη σημασία… στον ήλιο… Ο χρόνος κυλούσε , η απόσταση που έκανα με τα πόδια μεγάλωνε και… διψούσα! Στο ύψωμα που ανέβαινα δεν φαινόταν να πλησιάζω στη θάλασσα. Στο δρόμο δεν υπήρχε ψυχή. Άρχισα να βλέπω μαύρες σκιές και κόκκινες κουκίδες. Ένιωθα τον ήλιο να με καίει , να με συντρίβει. Πραγματικά δεν ήξερα τι να κάνω. Ούτε πια μπορούσα να επιστρέψω πίσω. Προχωρούσα με την ελπίδα να δω έστω τη θάλασσα από μακριά , να βρω έστω κάποιο περαστικό… να πάρω κουράγιο. Μαύρες σκέψεις και μαύρες σκιές… Θα λιποθυμούσα…. αυτός ήταν ο φόβος μου…. Σκιά πουθενά. Ξαφνικά άρχισα να ακούω κάτι… «Στων αγγέλων πάμε πάμε τα μπουζούκια
που είναι σαν τις μέρες τις βυζαντινές
πέταξε τα μαύρα τα γνωστά σου λούσα
και βάλε στην ψυχή σου ανθρώπινες φωνές. ( Σημείωση: από το δίσκο του Χ. Νικολόπουλου «Ξημέρωμα 1ης Ιανουαρίου 200μΧ)
. Παραίσθηση σκέφτηκα. Κι όμως δεν ήταν… Από το ύψωμα φάνηκε η παραλία και ένα καΐκι που από το ράδιο του ακουγόταν αυτό το τραγούδι! Πήρα τόση ενέργεια , τόση χαρά! Λες και αυτό το τραγούδί ήταν το νερό που είχα ανάγκη να πιω…. Σε 10 λεπτά είχα φθάσει στην παραλία. Η παραλία άδεια από επισκέπτες. Δίπλα στην παραλία ένα μικρό δωμάτιο που είχαν εκεί οι ψαράδες λειτούργησε ως «σταθμός Πρώτων Βοηθειών» μέχρι να συνέλθω…. Όταν είχα συνέλθει αντίκρισα μια παραλία γεμάτη κόσμο και το καΐκι (που είχε το ραδιόφωνο) να χάνεται στον ορίζοντα….

Άνοιξη του 1996 (αν θυμάμαι καλά). Σε κάποιο φοιτητικό στέκι στη Θεσσαλονίκη , κάποια εκδήλωση. Η εικόνα μιας φίλης…. καθισμένη στη καρέκλα να ταξιδεύει…. να ταξιδεύει στο επερχόμενο φευγιό της από τη Θεσσαλονίκη. Την παρατηρώ σιωπηλά για λίγα λεπτά πριν της μιλήσω και αντιληφθεί την παρουσία μου. Τσιγάρο. Ο καπνός να θέλει να αποκτήσει καθορισμένο σχήμα….μα θολώνει το σχήμα…. και εκείνη την ώρα ένα τραγούδι ακούγεται: «Μεσοπέλαγα αρμενίζω και έχω την αγάπη πρίμα και άλμπουρο το χωρισμό…» (Σημείωση: ο τίτλος του τραγουδιού είναι «Αποχαιρετισμός») Λες και το τραγούδι κατάλαβε το επερχόμενο φευγιό της…. Εκείνη η στιγμή έμεινε στη μνήμη μου….σε μερικούς μήνες η Δέσποινα αποχαιρέτισε τη Θεσσαλονίκη και επέστρεψε στη Κρήτη… Και εγώ αναζήτησα αυτό το τραγούδι σε όλες του τις (αξιόλογες) εκτελέσεις ( Μουντάκη , Σκουλά , Ξυλούρη) και το άκουγα ως ψυχοθεραπεία για τη φυγή της Δέσποινας. Το τραγούδι έμεινε από τότε συνδεδεμένο με τη Δέσποινα… Ευτυχώς έμεινε και η Δέσποινα!

Χειμώνας του 2002. Σε ένα παλιό σπίτι στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης. Κρύο. Παρηγοριά τα τσίπουρα , μια προβληματική σόμπα πετρελαίου και τσιγάρα. Ο Νίκος, ο συγκάτοικος αν και δεν έχει εκείνη τη στιγμή τη καλύτερη πνευματική διαύγεια μόλις ακούει το τραγούδι «Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου» εκδηλώνει την επιθυμία να απαγγείλει ολόκληρο το ποίημα του Κ. Βάρναλη (και όχι μόνο τους στίχους που έχουν μελοποιηθεί). Αναζητά αμέσως το βιβλίο με τα ποιήματα του Βάρναλη και ξεκινά η απαγγελία. Χωρίς δόση υπερβολής ή ειρωνείας ήταν η καλύτερη απαγγελία που έχω ακούσει. Ο Νίκος το ζούσε! Κάθε στίχος και γροθιά στη σκέψη του. Τσιγάρα στριφτά και τσίπουρο. Και οι στίχοι άλλοτε να τονίζονται με το ειρωνικό χαμόγελο του Νίκου και άλλοτε με την ένταση της φωνής του. Η φιγούρα του Νίκου από τότε συνδέθηκε με εκείνο το τραγούδι-ποίημα. Μια στιγμή αιωνιότητας χωρίς να έχει τίποτα το αξιοσημείωτο με τη στενή έννοια του όρου… είχε όμως την αυθεντικότητά της.

Καλοκαίρι του 98. Λίγο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές. Για την ακρίβεια 6 ημέρες πριν φύγω διακοπές με το κορίτσι μου. Σαν κεραμίδα μου ανακοινώνει ότι χωρίζουμε διότι υπάρχει κάτι άλλο στη ζωή της. Υπέφερα. Υπέφερα τόσο για το χωρισμό όσο και για το ότι χάλασαν οι διακοπές μου…. Δύσκολες στιγμές.. Εκεί που τα έπινα ένά βράδυ ακούω το τραγούδι των Πυξ-Λαξ «Να έρθεις όπως θα ’ρθουν τα χελιδόνια». Οι στίχοι του κάτι σαν μαχαιριά. Μαχαιριά και καταφύγιο συγχρόνως. Σαν να πιάστηκα από αυτό το τραγούδι , σαν να εκπαιδεύτηκα από αυτό το τραγούδι και να έμαθα να απολαμβάνω τον πόνο. Λίγο καιρό μετά σε συναυλία των Πυξ –Λαξ στο θέατρο Δάσους. Ένας φίλος ( ο Γιώργος ) περνάει μια ανάλογη φάση… Απολαμβάνουμε τη συναυλία των Πυξ-Λαξ με πολλές μπύρες. Παρόν στη συναυλία και αυτό το τραγούδι… Δακρύζω αλλά το ρίχνω στις μπύρες. Η συναυλία τελειώνει και ο Γιώργος στο δρόμο της επιστροφής λιποθυμάει στη μέση του δρόμου… τελικά κατάλαβα ότι αυτό το τραγούδι είναι καταστροφικό!!! Χα Χα!

Ποιος θυμάται το σήριαλ της ΕΡΤ πριν από πολλά χρόνια «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στρατή Μυριβήλη? Ποιος θυμάται τη μουσική από αυτό το σήριαλ? Η μουσική βασιζόταν σε ένα παραδοσιακό μουσικό μοτίβο της Λέσβου με πιθανές μικρασιάτικες επιρροές. Ένας ρυθμός πένθιμος παιγμένος κυρίως με βιολί και σαντούρι. Κάτι σαν θρήνος. Σε μερικές περιοχές της Λέσβου αυτή η μουσική χρησιμοποιείται στις νεκρώσιμες ακολουθίες. Κυρίως σε περιπτώσεις ανθρώπων που έφυγαν πρόωρα από τη ζωή. Χρησιμοποιήθηκε και στην κηδεία του μπαμπά μου… μικρό παιδί ήμουν τότε… κι όμως αυτός ο ήχος , αυτή η μουσική για πολλά χρόνια στοίχειωνε το μέσα μου… δεν τολμούσα να ακούσω ξανά αυτό το μουσικό κομμάτι… όχι από πόνο και άλλα σχετικά αλλά από φόβο. Τώρα βέβαια (ίσως να έχω ωριμάσει υπερβολικά) έχω φτάσει στο σημείο να απολαμβάνω αυτή τη μουσική….

Αύγουστος του 1999. Υπηρετούσα τη θητεία μου στη Μυτιλήνη. Εδώ και μέρες κανόνιζα να πάρω 48ωρη άδεια διότι θα ερχόταν η Κυριακή ( το τότε κορίτσι μου και νυν γυναικά μου). Είχα αποσπαστεί εκείνο το διάστημα σε ένα φυλάκιο ,την Αχλαδερή Λέσβου. Απομονωμένη περιοχή. Μια μέρα πριν πάρω την άδεια ο λοχαγός του Πυροβολικού (Αλέξανδρος Χ) μου ανακοινώνει ότι και να κάνω δεν θα πάρω άδεια. Αιτία όπως μου είπε δεν βγαίνουν οι υπηρεσίες.. Του αναφέρω ότι αύριο φτάνει η κοπελιά μου , εκείνος με γράφει κανονικά. Θυμώνω τόσο πολύ! (Για την ακρίβεια ακόμη είμαι θυμωμένος με αυτό το μαλάκα λοχαγό ελπίζω κάποτε να τον συναντήσω και να του ρίξω ένα καλό βρίσιμο). Η λύση που είχα ήταν μια: την κάνω από το στρατόπεδο σκαστός. Με τη βοήθεια των συναδέλφων έφυγα κρυμμένος μέσα σε «στάγιερ» αλλά η επίσημη εκδοχή ήταν ότι έφυγα από μια τρύπα που υπήρχε στα συρματοπλέγματα. Το «στάγιερ» με άφησε μερικά χιλιόμετρα από το φυλάκιο. Μόνη λύση να κάνω ώτο-στοπ. Ένα κόκκινο αγροτικό με ένα γεράκο σταμάτα και με βάζει μέσα. Μόλις μπαίνω μέσα ακούω το τραγούδι από τη φωνή του Στ. Καζαντζίδη «της γερακίνας γιος» . Πήρα τόσο κουράγιο…. διότι για να πω την αλήθεια φοβόμουν που την έκανα σκαστός. Εκείνος ο στίχος «εγώ αντέχω της φωτιές» ήταν η καλύτερη ντόπα. Μετά από λίγο βρέθηκα στο Μόλυβο μαζί με τη Κυριακή που είχε έρθει από την Αθήνα. Ένιωθα κυνηγημένος , κάτι σαν φυγάς. Τότε ήταν η αρχή της σχέσης μου με την Κυριακή. Πρώτος καφές ως ζευγάρι. Πρωινό στο Μόλυβο με θέα το λιμάνι. «Μικρή Πατρίδα» το τραγούδι που ακούστηκε εκείνη την ώρα από τον Παντελή Θεοχαρίδη…. «Δεν έκανα ταξίδια μακρινά ταξίδεψε η καρδιά και αυτό μου φτάνει…» και εκείνη τη στιγμή καρδιά ταξίδευε…. ταξίδευε με τη Κυριακή. Για πολύ καιρό αυτό ήταν το τραγούδι μας… Χθες μου το θύμισε η Κυριακή όταν της είπα για το post που θα γράψω. (για την ιστορία με τη Κυριακή μείναμε τελικά πέντε μέρες στο Μόλυβο και όταν επέστρεψα στη μονάδα μου «έφαγα» 40 μέρες φυλακή…. )

Και το ταξίδι στα τραγούδια της ζωής μου είναι ατελείωτο…. κάθε στιγμή και ένα τραγούδι…. τα ζω τα τραγούδια….

2 thoughts on “Τραγούδια της ζωής…

  1. Αν ήξερες , πόση χαρά μου εδωσες …….Πόση χαρά…..
    Τάχα τί να χρειάζεται ο άνθρωπος , για νά’ναι ευτυχισμένος ;….
    Σ’ευχαριστώ .
    Απ’ τη καρδιά μου μεσα , σ’ευχαριστώ .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: