Η τελευταία λέξη: «Για ένα deal, ρε γαμώτο!»

Σχεδόν κάθε βράδυ τα κανάλια μοιράζουν λεφτά. Όπως λένε οι μετρητές, τα σχετικά παιχνίδια έχουν υψηλές θεαματικότητες ενώ οι υπεύθυνοι ανακοινώνουν πως εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι περιμένουν στη σειρά για να παίξουν.
Ασφαλώς, η αγωνία της τύχης και η αναζήτηση μιας εύνοιας είναι πολύ παλιά υπόθεση. Όπως το ίδιο παλιά υπόθεση είναι και το εμπόριο της ελπίδας από θεσμικούς και μη παράγοντες. Αλλά, πάντα, είτε πρόκειται για τζόγο ιπποδρόμου, καζίνου, είτε για τυφλή αναζήτηση, λαχεία κ.λπ., είτε για μεθοδική αναζήτηση όπως στα συστήματα του Προπό, όλα τα παιχνίδια έχουν έναν περιορισμένο χαρακτήρα. Γίνονται σε στενό κύκλο, χωρίς πολλούς συμμέτοχους, και τους νικητές τους μαθαίνουμε μονάχα αραιά και που, όταν ύστερα από αλλεπάλληλα τζακ ποτ τα κέρδη φθάσουν σε μεγάλα ύψη. Οπότε, εμείς οι άλλοι μακαρίζουμε τον τυχερό, ζηλεύουμε την τύχη του και σπεύδουμε να γεμίσουμε τα πρακτορεία μήπως κάτι φέξει και για μας.
Αλλά, αυτό τώρα με την τηλεόραση είναι εντελώς άλλο. Κάθε κανάλι μπαίνει στο παιχνίδι της πλειοδοσίας για να κερδίσει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Κερδίζει, φυσικά, εκείνο που δίνει τα περισσότερα λεφτά. Επί του προκειμένου το Deal, το οποίο στα υπέρ του έχει το χιούμορ και την ευγένεια του παρουσιαστή.
Κι έτσι, εκατομμύρια συνέλληνες γίνονται μάρτυρες και συμμέτοχοι του παιχνιδιού, είτε παίζουν από το σπίτι είτε απλώς παρακολουθούν.
Δεν είναι μονάχα περιέργεια και ενδιαφέρον ή η ασφαλής αγωνία που προσφέρει η αναμέτρηση κάποιου άλλου. Εδώ, λίγο πολύ, ταυτίζεσαι με τον πρωταγωνιστή. Καθώς ο πρωταγωνιστής αυτός είναι ένας από εμάς, που δηλώνει πως χρειάζεται τα λεφτά για να καλύψει άμεσες βιοτικές ανάγκες. Όπως κι εμείς. Οι οποίοι εμείς, από την ολοήμερη αγωνία της δουλειάς, κι αυτής αβέβαιης πολύ συχνά, και το σκότωμα για ένα ισχνό μεροκάματο, γυρίζουμε σπίτι, βουλιάζουμε στην πολυθρόνα και στα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.
Δεν μπαίνουμε σε άλλον κόσμο, χλιδής και ανεμελιάς. Παραμένουμε στο δικό μας, μονάχα που μας επιτρέπει να πετάμε σε φαντασίες κι ελπίδες, μαζί με τους παίχτες του παιχνιδιού. Έτσι σιγά-σιγά εξοικειωνόμαστε τόσο πολύ με τις μεγάλες επιδιώξεις, ώστε το μέτρο χάνεται. Παίξε, παίξε, παροτρύνουμε τον παίχτη, αν η προσφορά του τραπεζίτη βρίσκεται στο ευτελές ποσό των πενήντα χιλιάδων ευρώ. Όσο για τα πέντε χιλιάδες, αυτό πια είναι μια ξεφτίλα. Ποιος χρειάζεται πέντε χιλιάδες; Μπροστά μας έχουμε διακόσιες, τριακόσιες, πεντακόσιες χιλιάδες. Τι τα θέλουμε τα ψίχουλα; Παρασυρόμαστε έτσι σε ένα ρεύμα αναζήτησης ευδαιμονίας, που συνήθως εξαναμίζεται πολύ γρήγορα στο παιχνίδι, αλλά διατηρείται ως εντύπωση και αόριστη προσδοκία. Στο τέλος-τέλος αυτή είναι η ελπίδα, η μόνη, για μια μεγάλη τύχη. Αν είχα τώρα διακόσιες χιλιάδες, θα έκανα, θα έκανα, θα έκανα… Και να το σχέδιο του καινούργιου σπιτιού, η προίκα του κοριτσιού, το μαγαζί που θέλω ν’ ανοίξω…
Η παλιά ιδέα πως όλα αυτά μπορώ να τα καταφέρω αποταμιεύοντας από τη δουλειά, έχει προ πολλού καταρρεύσει. Κι αν δεν είσαι από τους επιτήδειους που βάζουν χέρι στα ταμεία και τις μίζες, δεν έχεις άλλον τόπο να αποθέσεις τις ελπίδες σου. Ένα deal θα μας σώσει.

Από τον ΘANAΣH ΣKAMNAKH – »Πριν» 10-12-2006

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: