Σκόρπια…

Νωχελικοί στο ταξίδι της ζωής. 33 και … έχεις καταλήξει στα βασικά της ζωής. Σε ιδεολογίες και πρόσωπο. Η βάρκα μπορεί να μπάζει νερά αλλά έχεις μάθει…έχεις συνηθίσει. Με άλλα λόγια έχεις εκπαιδευτεί.
Τα μπάρκα τα μεγάλα σταμάτησαν ή καλύτερα «τα σταμάτησαν». Οι ποιητές πνίγηκαν και η σιγουριά είναι η εξορία της καθημερινότητας. Τα βήματα σε τρέχουν στο κόσμο της επιβίωσης και της συνήθειας.
Να περάσει και αυτή η ζωή… χωρίς να ξέρεις τη συνέχεια. Ο ουρανός είναι κλειστός. Πέτρες ακίνητες. Πέτρες ακίνητες που χορταριάζουν. Πέτρες κυλιόμενες που δεν γνώρισαν χόρτο… Χωρίς επιλογές. Μα και η πέτρα έχει οργή. Πετρώνει. Σκληρή τόσο που μπορεί να γίνει και καρδιά. Στα 33 έχεις επιλέξει αφού σε επέλεξαν…
Ποιος φεύγει? Από τις πέτρες τον άλλον… Να μη σε πάρουν με τις πέτρες , η κρυφή ανασφάλεια. Κάθε αγάπη και χαρά. Το κουβαλάς πάντα…. Κι ας νομίζεις ότι το παρόν είναι δυνατότερο από το χθες. Στο πλοίο που θα φύγεις αρκεί ένα «γεια» , τα υπόλοιπα άστα στο μέσα σου. Αρκεί να μην πετρώσουν…
Σκορπάς όταν φεύγεις. Τα κρύσταλλα της ψυχής.


Για να κάνεις το κύκλο της μοναξιάς. Να μαζέψεις κομμάτια , να στήσεις καινούριο παζλ. Μόνος στο άδειο κρεβάτι. Παρέα με το «μόνος» , να κεράσεις τους φόβους. Χυμό! Χυμό από τα υγρά σου… Μα και ο «άλλος» οπλοφορεί με το πόνο του. Χωρίς άδεια οπλοφορίας.
Τη νύχτα θα αναζητήσεις τις θύελλες που δεν έζησες. Θυμάσαι?
Επιλεκτική μνήμη.
Που είναι τότε που θέλαμε να γαμήσουμε τον κόσμο ολόκληρο?
Στο παρακάτω της ψυχής και της ζωής…

Με βιολογικά προϊόντα και προγράμματα. Σε μια ζωή άχρωμη. Κράτα το υγιεινό και ζήσε το ψεύτικο. Γιατί η πείνα δεν θέλει βιολογικά. Θέλει την τρέλα , καθαρά νερά , καθαρά σπέρματα και μια καρδιά … και μια ιδέα. Μια ιδέα στεγανή , που να μην μπάζει νερά. Τα νερά των άλλων… και τα φαρμάκια των άλλων. Τώρα και νέα πρόσφορα «βιολογική θλίψη». Και άλλα κομμάτια θα παραλάβουμε σε λίγες ημέρες… Θα μπορούσα να σου πω και άλλα … αλλά τι νόημα έχει?
Είναι και αυτή η υγρασία… Η «υγρασία» των στίχων… «Πιες την υγρασία που στάζουν οι οροφές , την πίκρα που ’χω μεσ’ το στόμα πιες…»
Πατώ στον ουρανό. Σταθερότητα! Ασφάλεια!
Και πολλές αναταράξεις. Μα και πάλι σημασία έχει η πρόσκρουση και όχι η πτώση.
Στα 33 η εκπαίδευση έχει προχωρήσει. Έχεις μάθει να μιλάς με τα κλισέ της κοσμοθεωρίας σου. Το άσχημο και το σίγουρο συνάμα. Τα θαύματα δεν θα έρθουν από το πουθενά. Ούτε με τα μαγικά ούτε με την τύχη. Με το χαμόγελο μπορείς και να σκοτώσεις. Να σκοτώσεις φόβους και να ανάψεις ιδέες.

Ιδέες της ανατολής που φλερτάρουν τη δύση. Μαγικά και σουρεαλιστικά. Με μια λαχτάρα να τρέξω να φτάσω να προλάβω τη συνέχεια της ταινίας… μου! Το πίσω και το μπροστά. Τα ίδια? Είναι και ζήτημα γούστου και επιλογής. (Μην τρελαίνεσαι για σεξ μιλάω..)
Για αυτό μη κολλάς στα λόγια αλλά σε αυτό που εισπράττεις. Και να εισπράττεις μετρητά και όχι με δόσεις. Στο απόλυτο και στο αυταρχικό.

Εποχές των δόσεων. Της αγοράς και των εκπτώσεων. Εκπτώσεις διαρκείας σε όνειρα και φιλοδοξίες. Αμπελοφιλοσοφίες που ποτέ δεν θα κατακτήσουν την απέναντι όχθη. Στα μέτρα μας είναι ο κόσμος που φτιάξαμε. Και αυτό είναι το άσχημο. θα ρεφάρουμε με όνειρα? Φως? Πότε? Του μυαλού η κόντρα δεν βγαίνει. Ο κυνισμός πουλάει με σύμμαχο το ρεαλισμό. Ούτε θα γίνει ποτέ δική μας η «άλλη» ζωή. Απλούστατα δεν πήγαμε ποτέ με το «άλλο».
Ληστές των ονείρών μας…. Αλλά και εμείς ληστεύουμε τα όνειρα των άλλων… Ότι μπορούμε κάνουμε. Για τη δική μας ικανοποίηση. Άντε και για τη δική μας επιβίωση.
Παρθένοι πολιτικοί και παρθένοι εραστές. Κάνουν τον ανήξερο. Τον ήρωα. Τον καλό. Κόλπα που τα «τρώμε». Της σιωπής τη γλώσσα μας την έμαθαν από τα πρώτα χρόνια… μόνο που δεν είναι η γλώσσα της σιωπής είναι της συνενοχής στο έγκλημα διαρκείας απέναντι σε ότι αγαπήσαμε σε ότι αξίζει… και έχει πάψει να μας πονάει…
Παράπονα?
Δεν υπάρχουν παράπονα. Η ζωή είναι ωραία και άλλες πίπες…
Απογοήτευση?
Χωρίς ίχνος. Αντίθετα αφοπλιστικό χαμόγελο. Μεράκι με λέξεις και παιχνίδια σκέψεων.
Αν και χειμώνας μπορώ να σου μιλήσω για τα χελιδόνια ως απόδειξη της αισιοδοξίας μου. Μα πρώτα θέλω να μάθεις τις προσευχές του χειμώνα , τα σημάδια του χειμώνα. Εκείνα τα πρωινά με το κρύο και τη ζέστη της καρδιάς. Εκείνα τα πρωινά με το θαμπωμένο τζάμι και το ταξίδι της βροχής. Αυτή ήταν η άνοιξη. Και ας μην υπήρχαν χελιδόνια. Της βροχής η άνοιξη. Που είναι?
Αντάμωση. Με κάτι αραχνιασμένες σκέψεις… Άντε να της πολεμήσεις. Και αν πολεμήσεις με τι όπλα…Ίσως ένα φτυάρι και ένας κασμάς να είναι τα καλύτερα όπλα.
Να τα ξεθάψεις…. και καθώς θα ξεθάβεις μη διστάσεις να διψάσεις… «είναι η δίψα για καθαρό ουρανό»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: