Ο μύθος της μητρότητας στην πιο ανόητη εκδοχή του

Όταν πριν πολλά χρόνια προσπαθούσαμε οι γυναίκες να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει κανένας βιολογικός σύνδεσμος ανάμεσα στη γέννηση των παιδιών μας και την ανατροφή τους, η επιστήμη της εξωσωματικής γονιμότητας ή της παρένθετης μητρότητας δεν μας αφορούσε. Σήμερα που ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια οι εξειδικευμένες κλινικές, διαπιστώνουμε ότι αντί να έχουμε ξεμπερδέψει κάπως με κλισέ και στερεότυπες κοινωνικές αντιλήψεις, εμείς οι ίδιες με τη στάση μας τις αγκαλιάζουμε ολόψυχα και τις ενισχύουμε.Όπως πάντα έτσι και σήμερα κάποιες γυναίκες δεν μπορούμε να μείνουμε έγκυες.

Την ίδια στιγμή εκατοντάδες ορφανά παιδιά αναζητούν μια ανάδοχη οικογένεια. Αλλά επειδή ευελπιστούμε ότι μία μέρα θα φέρουμε πάση θυσία ένα σπλάχνο των σπλάχνων μας καθ΄ εικόνα του λεβέντη που επιλέξαμε να κάνουμε πατέρα, κλείνουμε στα ορφανά παιδιά κατάμουτρα την πόρτα και καταφεύγουμε στην ακριβή και επίπονη διαδικασία τής εξωσωματικής γονιμοποίησης ή στην παρένθετη μητρότητα. Αυτή την επιθυμία για άνευ όρων εγκυμοσύνη ή παιδί που θα ναι σαρξ εκ της σαρκός μας, αντί να την αναγνώσουμε ως την προσωπική μας μυθολογία, τη χρεώνουμε στην ανθρώπινη φύση ή όπου αλλού βρούμε. Την ίδια στιγμή μία ολόκληρη επιστημονική κοινότητα, τη χρεώνει εκεί που μας πρέπει: στο πορτοφόλι μας. Οι επαγγελματίες προγραμματιστές της εγκυμοσύνης χρησιμοποιούν το χρυσό μας μύθο για να θησαυρίζουν, και καλά μας κάνουν.

To γεγονός ότι το γυναικείο σώμα διαθέτει ωοθήκες και μήτρα δε σημαίνει, αυτομάτως, ότι εκρέει και την ορμόνη της μητρότητας, όπως εκρέει λόγου χάρη την ορμόνη της γκερλίνης που ενημερώνει ότι το στομάχι χρειάζεται τροφή. Βέβαια η κοινωνία, χιλιάδες χρόνια τώρα, μεγαλώνει εμάς τις γυναίκες με την αυστηρή προειδοποίηση ότι αν δεν εκπληρώσουμε τον προορισμό μας να γεννήσουμε, μεταξύ όλων των άλλων που θα στερηθούμε είναι ότι δεν θα ζήσουμε το κορυφαίο των συναισθημάτων. Κανείς δεν επιχειρεί να αμφισβητήσει τη μοναδική εμπειρία τής γέννας. Με την έννοια ότι όλες οι εμπειρίες, μικρές ή μεγάλες, είναι ούτως ή άλλως μοναδικές. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ισχύει για όλες τις γυναίκες η ίδια ιεράρχηση και η ίδια προτεραιότητα, στο όνομα κάποιου φυσικού ή κοινωνικού νόμου.

Αν όλα αυτά ήταν ξεκαθαρισμένα όχι σε θεωρητικό επίπεδο, δεν έχει σημασία να παραδεχτούμε κάτι λογικά αν δεν το έχουμε αποδεχτεί και συναισθηματικά οι γυναίκες θα βασανίζαμε λιγότερο το σώμα μας με εξωσωματικές και το συναίσθημά μας με παρένθετες μητρότητες. Και κάποια υπογόνιμα ζευγάρια θα έκαναν μερικά ορφανά παιδιά ευτυχισμένα.

Αν θέλουμε να βιώσουμε τη «δοσοληψία» να μεγαλώσει ένας άνθρωπος κοντά μας ο μόνος σοβαρός λόγος για να αποκτήσουμε παιδί αλλά ο οργανισμός μας δεν εκπληρεί τις προϋποθέσεις, μπορούμε κάλλιστα αυτή τη δοσοληψία να τη βιώσουμε υιοθετώντας ένα παιδί. Δεν έχει καμία διαφορά. Εν τούτοις, η ανασφάλεια, ο ναρκισσισμός κι η ματαιοδοξία, διότι περί αυτών πρόκειται, δεν μας οδηγεί προς ένα ορφανοτροφείο. Αντίθετα, μας οδηγεί προς τις δαπανηρές και επώδυνες θεραπείες γονιμότητας και αναπαραγωγής, συντηρώντας όχι μόνο μια μεγάλη ψευδαίσθηση αλλά και μία μεγάλη βιομηχανία: τις εξωσωματικές κλινικές και όλες τις ιατρικές, παραϊατρικές και φαρμακευτικές υπηρεσίες που εμπλέκονται σε αυτή τη διαδικασία. Αν η διαδικασία της υιοθεσίας είναι χρονοβόρα, η διαδικασία της εξωσωματικής είναι τρισχειρότερη κι επιπλέον κοστίζει.

Απαιτεί σπερμοδιαγράμματα, υστεροσαλπιγγογραφίες, αποσταθεροποίηση του οργανισμού με λήψη ορμονών, υστεροσκοπήσεις, χειρουργεία, λαπαροσκοπήσεις… Και τα δεχόμαστε όλα αυτά αγόγγυστα συμβάλλοντας με τα ίδια μας τα σώματα στην απόλυτη εμπορευματοποίηση της αναπαραγωγικής μεθόδου. Διότι εφ΄ όσον η διαδικασία είναι εξ ολοκλήρου εξωτερική, εννοείται ότι διευκολύνεται και η βιομηχανική της διαχείριση.

Η σύγχρονη επιστήμη δεν προσφέρει σε όλο και περισσότερες γυναίκες τη δυνατότητα να γίνουν μητέρες. Γιατί το δικαίωμα στη μητρότητα δεν απαιτεί σώνει και καλά τη διαδικασία της δική μας κυοφορίας ή την ύπαρξη παιδιού που φέρει τα δικά μας θεσπέσια γονίδια. Προϋποθέτει ωριμότητα, γενναιοδωρία, υπευθυνότητα και διαύγεια. Και επίγνωση ότι το συναίσθημα αγάπης προς το άλλο πλάσμα προκύπτει με την έναρξη της συνύπαρξης και κατά την πορεία της κοινής ζωής μαζί του. Με αυτή την κατανόηση ίσως σπάσουμε την αλυσίδα DNA της κοινωνίας που μας κρατά δέσμιες ψευδών αντιλήψεων και μεταφέρει από γενιά σε γενιά ένα σενάριο που μοιάζει με βραζιλιάνικη σαπουνόπερα.

εξαιρετικό άρθρο Της Ζωής Χαλιδιά από την εφημερίδα «Εποχή»

3 thoughts on “Ο μύθος της μητρότητας στην πιο ανόητη εκδοχή του

  1. Μπορεί πολλές φορές να διαφωνώ με τα όσα βλέπω γραμμένα. Θεωρώ χρέος μου όμως να τα σεβαστώ.

    Έχω μόνο δύο ενστάσεις:

    Σε καμμία υποψήφια μητέρα δεν μπορείς να απαγορεύσεις, να κρίνεις ή να σατυρίσεις την ανάγκη της να φέρει ένα δικό της παιδί στον κόσμο, γιατί όσο κι αν μιλάμε φέρνοντας λογικά επιχειρήματα επάνω στο τραπέζι, η μητρότητα είναι ένστικτο, είναι ανάγκη, είναι ορμή που τρέφεται από το συναίσθημα.

    Η άλλη μου ένσταση είναι πως όταν και αν ποτέ, η υιοθεσία τιμηθεί ως θεσμός σε αυτή τη χώρα, τότε μόνο θα μπορούμε να την έχουμε ως αντάξια λύση της εξωσωματικής.

    Αυτό, από κάποια που έκανε αρκετές εξωσωματικές, χειρουργεία, εξετάσεις και τα συναφή, απέκτησε δίδυμα κορίτσια, 7 χρονών σήμερα, κι ακόμα περιμένει απάντηση…..στην αίτηση υιοθεσίας που είχε κάνει…..κάποτε….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: