» Με του αγέρα το νέκταρ μεθάω…»

Ταξιδευτής… Φεύγω , πετάω , επιστρέφω. Το νέκταρ του ήλιου και του γαλάζιου. Μια αγκαλιά ταξίδια. Περήφανα και αξιοπρεπή. Αετός συναισθημάτων… Νέες ορολογίες που δε ξέρω αν της αντέχεις.
Να σου πω για τη λευτεριά των ανεμών; Το Αιγαίο που τελικά δε ξέρω αν ανήκει στα ψάρια ή σε όσους το έχουν ανάγκη.
Ανάγκη να ζήσεις κόντρα και μαζί με τον άνεμο.
Να γίνεις αερικό. Σε μια άλλη διάσταση… αλλά να νιώθεις. Να νιώθεις ότι αγγίζεις… σαν τον άνεμο.
Να σε νιώθουν … σαν τον άνεμο. Πότε ζεστός και πότε κρύος. Βοριάς του αιγαίου , μας πέθανε… μας κρύωσε αλλά δε μας πόνεσε. Μας αγάπησε και τον αγαπήσαμε.
Τόπος της μνήμης. Τότε που η Νάξος ήταν πέρασμα για τη Σχοινούσα. Τότε που κοιμήθηκα σε ένα γιαπί…
Σήμερα η Νάξος είναι του Γιάννη και της Κυριακής. Τα παιδιά παντρεύτηκαν. Στη θάλασσα , στον αέρα του Αιγαίου. Στην αλμύρα και στην αιώνια δίψα του έρωτα.
Σκληρά ναρκωτικά. Μα αρέσουν…
Μακάρι να ήταν έτσι…
Άνθρωποι τρελαίνονται , νερά καίγονται. Πύρινα φιλιά χωρίς υγρασία. Ξερά.
Χορήγηση αλατιού με ενδοφλέβιες ενέσεις. Να διψά το αίμα… Και να μην αρκεί ούτε το νερό… Μόνο ο έρωτας.
Ο έρωτας χωρίς σκοτωμένα αίματα.
Σκέφτηκα να σου πω για το πως πέρασα στη Νάξο αλλά το θεωρώ μάταιο…
Μάταιο γιατί θα σκοτώσω τις εικόνες.
Φωτογραφίες σκοτώνω αλλά εικόνες ποτέ.
Και πίστεψέ με έχω καλή κάβα. Εικόνες της μυθοπλαστικής πραγματικότητας. Να βλέπω άλλα και… να υπάρχουν άλλα και… να ζω άλλα και… να θυμάμαι άλλα και… να «πουλάω» άλλα…
Οπότε άσε με και κάποτε θα «πουλήσω» τις εικόνες που τώρα κρατάω.
Αλλά θέλω μνα μου υποσχεθείς ότι θα τις αγοράσεις… σε καλή τιμή. Σε πολύ καλή τιμή.


Σίγουρα;


ο τίτλος του post ανήκει στο Μιχάλη Νικολούδη

3 thoughts on “» Με του αγέρα το νέκταρ μεθάω…»

  1. τι μου ήρθε τώρα στο μυαλό… πριν 10 χρόνια οι αγωνία των ψαράδων ν’ακούσουν τον καιρό…

    Κι ένας ξερακιανός από τον Απόλλωνα να γελάει κάτω από τα μουστάκια του πολλές φορές και να λέει:
    Μην ακούτε το χαζοκούτι το βράδυ θα δούμε τον ουρανό…

    Ευχαριστώ για τις φωτό, έκανα μια μεγάλη βουτιά!

  2. Είδες τι ωραία που τα δικά μας Νότια (νησια); φτάνει κανείς να μπορεί να τα βλέπει Και σαν επισκέπτης, πόσο μάλλον όταν τα ζεί χειμώνα -καλοκαίρι. Και να τη ζεί την ψευδαίσθησή του…και να βγαίνει απο τη «φάβα» ..που εχει μπόλικους λάκους.
    Να ξανάρθετε, να κατεβείτε και νοτιότερα..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: