Με σκότωσε… η Ελπίδα!

Κι όμως οι άνθρωποι σκοτώνονται ακόμη και υπάρχουν βιολογικά. Καμία φορά κιόλας σκοτώνονται και σκοτώνουν!!! Η Ελπίδα με σκότωσε με τα λόγια της , σκοτώθηκε μέσα μου. Έτσι ξαφνικά χωρίς να ξέρω τα αίτια. Σκληρότητα από ένα ευαίσθητο πλάσμα. Να που τελικά η ζωή έχει τα δικά της παράξενα παιχνίδια. Ούτε πλήθος , ούτε σιωπή . Μόνο απορίες…

Η Ελπίδα ένα λατρεμένο χαριτωμένο πλασματάκι. Τη γνώρισα στα 18 της. Σωτήριο έτος 1992!!! Φοιτήτρια της Νομικής. Δε θα την αποκαλούσες γυναίκα αλλά κοριτσάκι. Μέτριο ανάστημα προς το κοντό , γλυκό πρόσωπο , καστανά μαλλιά , φοβερά χείλη που έτειναν προς το σαρκώδη , χαμόγελο αφοπλιστικό… χαμόγελο της αφέλειας αλλά και της πρόκλησης. Με δύο λόγια η Ελπίδα ήταν το πρόσωπο που λάτρευες από την αρχή. Δε μπορούσε να περάσει απαρατήρητη αυτή η εικόνα της Ελπίδας.
Γνωριμία στα γενέθλια ενός κοινού φίλου. Εντυπωσιάστηκα μόλις την είδα. Και η πρώτη ατάκα που της πέταξα ήταν : «Ελπίδα είσαι σα μωράκι!» Ίσως να μην είχε ακούσει πιο ηλίθιο κομπλιμέντο. Το είδα στο πρόσωπό της. Μου χαμογέλασε και… αρχίσαμε να μιλάμε. Πρώτες τυπικές κουβέντες.
Τσιγάρο. Ο τρόπος που κάπνιζε η Ελπίδα ήταν μοναδικός! Σα να ήθελε να ζωγραφίσει με τον καπνό του τσιγάρου τα όνειρά της , τις φιλοδοξίες της.
Η Ελπίδα μου άρεσε επικίνδυνα. Παρέα και ποτό. Πολύ ποτό. Σε μια στιγμή όπως η Ελπίδα ήταν γυρισμένη δεν άντεξα και … τη χούφτωσα. Μια άσεμνη χειρονομία που η Ελπίδα την αντιμετώπισε με χαμόγελο. Με έκανε να νιώσω άσχημα. Το είχε αυτό το προτέρημα η Ελπίδα. Ήξερε να σε αφοπλίζει ανάλογα με την περίπτωση.
Το πάρτι του κοινού γνωστού μας τελείωσε και εγώ με την Ελπίδα ξημέρωμα Κυριακής βρέθηκα να τρώμε πατσά!!! Τα καλά της Θεσσαλονίκης.
Με την Ελπίδα είπαμε καληνύχτα με ένα πεταχτό φιλί στο στόμα και συμφωνήσαμε να βρεθούμε για καφέ τις επόμενες ημέρες. 

Πέρασαν πολλές επόμενες μέρες… μήνες πέρασαν. Σεπτέμβρης ήρθε και η Ελπίδα είχε την ονομαστική της εορτή. Με προσκάλεσε στην γιορτή της. Δε το περίμενα μετά από τόσο καιρό από την τυχαία μας γνωριμία να με φωνάξει στη γιορτή της… Χάρηκα και απόρησα.
Κόσμος , χαρά , ημέρα εορτής , ποτά , όμορφα. Έξοδος νυχτερινή. Φινάλε της βραδιάς. Με την Ελπίδα συνοδεία στο σπίτι της. Εκείνη μου το ζήτησε.
Στο σπίτι της Ελπίδας…δάκρυα διαρκείας. Μόλις φτάσαμε η Ελπίδα άρχισε να κλαίει. Τα είδα όλα. Να κλαίει ένας άνθρωπος που ακόμη δεν το ξέρεις και τόσο καλά , είναι δύσκολη υπόθεση.
Τι να πεις; Τι λόγια παρηγοριάς να επινοήσεις;
Σε μια στιγμή η Ελπίδα με ρώτησε αν ξέρω γιατί κλαίει. Κάτι είχα υποψιαστεί αλλά δεν ήμουν σίγουρος. Υποψιαζόμουν ότι η Ελπίδα ήταν φουλ ερωτευμένη με αγόρι της παρέας και εκείνος την «έφτυνε». Απάντησα στην Ελπίδα και… σοκαρίστηκε που το είχα καταλάβει.
Ποτό και τσιγάρα η αντίδρασή της.
Το ίδιο και εγώ.
Ξαπλώσαμε στο κρεβάτι. Ποθούσα την Ελπίδα. Άρχισα να την γδύνω… Δεν είχε όμως καμία συναίσθηση της κατάστασης η Ελπίδα. Σταμάτησα.
Κοιμηθήκαμε.
Το πρωί η Ελπίδα έδειχνε πιο καλά. Από τις πρώτες κιόλας κουβέντες διαπίστωσα ότι η Ελπίδα δε θυμόταν τίποτα. Είχε κενό μνήμης.
Με ευχαρίστησε που έμεινα κοντά της το βράδυ.
Από εκείνη τη μέρα η Ελπίδα έγινε φίλη. Φίλη με την οποία πάντα έπαιζε το στοιχείο του ερωτισμού.
Βράδια ατελείωτα με κουβέντες. Ξαφνικές επισκέψεις ο ένας στον άλλον. Τέλεια επικοινωνία , κοινοί κώδικες.
Στην πορεία όμως άρχισα να ερωτεύομαι τρελά την Ελπίδα. Εκείνη να μου μιλάει για γνωριμίες και εραστές και εγώ να ακούω και να πονάω.
Δεν άντεξα και … με κατάλαβε. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα πάψαμε να βλεπόμαστε με την ίδια συχνότητα.
Βρήκα τις ισορροπίες μου.
Χρειάστηκα χρόνο και δύναμη.
Ξανά η Ελπίδα στη ζωή μου.
Ως φίλη.
Βέβαια τα παιχνίδια του ερωτισμού εξακολούθησαν να υπήρχουν. Είχαμε τόση οικειότητα σε σημείο παρεξήγησης…
Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη σκηνή ενός απογεύματος. Ερωτευμένος εγώ εκείνη την περίοδο με την Ελένη , κοινή φίλη και των δύο μας. Η Ελπίδα στο σπίτι μου. Έδειχνε ερεθισμένη… μου μιλούσε για το πώς νιώθει πρησμένο το στήθος της. Με προέτρεψε να το αγγίξω. Υπάκουσα. Με φίλησε… Με γλώσσα αυτή τη φορά. Και η αξέχαστη ατάκα της: « Γεύτηκα τα υγρά του φιλιού σου. Ωραία γεύση!»
Ωραίο απόγευμα , σκέφτηκα.
Η φάση σταμάτησε στο φιλί. Και όλα αυτά έγιναν με ένα τρόπο μαγικό. Χωρίς να υπάρχει τίποτα το πονηρό… όσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτό. Αυτός ήταν ο χαρακτήρας , το στυλ της Ελπίδας.

_________________________________________

Κάπως έτσι συνεχιζόταν η σχέση μας.
Από την πρώτη γνωριμία μας είχαν περάσει 6 χρόνια. Η Ελπίδα ήταν πάντα η αγαπημένη φίλη , το πρόσωπο του ερωτισμού και όχι του έρωτα , το πρόσωπο του πόθου αλλά όχι του σεξ.
Εκείνη την εποχή που κλείναμε 6ετια γνωριμίας βγαίναμε και οι δυο μας από αποτυχημένες σχέσεις. Κυρίως εγώ , η Ελπίδα είχε φλου σχέσεις.
Βρισκόμασταν πρωί βράδυ. Πύκνωσαν και τα υγρά φιλιά μας. Παρόλα που είχαμε ξεκαθαρίσει ότι δε θα κάνουμε ποτέ σεξ. Μας άρεσαν τα υγρά φιλιά και σε αυθόρμητες φάσεις τα απολαμβάναμε.
Στο «Μύλο» της Θεσσαλονίκης , Φλεβάρης ήταν , συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα. Υπέροχα. Αν και δεν είχαμε φράγκα γίναμε σκνίπα στο μεθύσι. (Ας είναι καλά το μπουκάλι με τη βότκα που είχαμε πάρει μαζί μας )
Επιστροφή στο σπίτι της Ελπίδας. Αρχίζω να κλαίω… να κλαίω και να πονάω… Αιτία;
Αιτία ο φακός επαφής που με ενοχλούσε. Και δεν είχα μαζί μου ούτε υγρά ούτε θήκη να τον βγάλω.
Η Ελπίδα να με ρωτάει τι έχω… και όταν της είπα την αιτία το έριξε στα γέλια. Με το δίκιο της.
Πέσαμε στο κρεβάτι. Φιλιά. Γδύσιμο.
Το μάτι μου να πονάει…
Η Ελπίδα έθεσε τα ερώτηματα : Να το κάνουμε ή όχι; Αν το κάνουμε θα καταστρέψουμε τη φιλία μας;
Και όλα αυτά τα ερωτήματα την ώρα που έβγαζα το κάτω μέρος του εσωρούχου της Ελπίδας. Το χέρι μου σταμάτησε… Σταμάτησα και άκουγα τα ερωτήματα της Ελπίδας. Το εσώρουχο είχε σταματήσει λίγο πιο πάνω από το γόνατο της. Κοκαλωμένο το χέρι μου.
Σκεφτηκα (όσο μπορούσα να σκεφτώ) και άρχισα να επαναφέρω το εσώρουχο στην αρχική του θέση.
Η Ελπίδα τότε με μια κίνησή της αλλάζει την πορεία του εσωρούχου της. Το έβγαλε!!! Με το πιο ξεκάθαρο τρόπο μου έδειξε την απόφασή της.
Τώρα το χέρι μου ήταν ανάμεσα στα πόδια της Ελπίδας. Και πάνω στο μεθύσι μου της πετάω την κορυφαία ατάκα:
«Μα είναι τόσο απαλό!!!»
Και η απάντησή της: «Χρησιμοποιώ καλό σαμπουάν!!!»
Το ρίξαμε στα γέλια.
Το μάτι όμως πονούσε φρικτά. Η ενόχληση από τους φακούς επαφής είχε φτάσει στο απροχώρητο!!!
Δε μπορούσα ούτε σεξ να κάνω….ακόμη και ήταν σεξ με την Ελπίδα.
Τελικά αναχώρησα επειγόντως για το σπίτι μου. Αχ! Το μάτι μου….
Την επόμενη μέρα μέσα σε κλίμα αμηχανίας βρεθήκαμε με την Ελπίδα. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι καλύτερα που δεν κάναμε σεξ το προηγούμενο βράδυ.

_________________________________________

Η σχέση μας με τα καλά και τα δύσκολα να συνεχίζει την πορεία της.
Τα τελευταία χρόνια κοινό σημείο συνάντησης η Αθήνα.
Μάλιστα η Ελπίδα ήταν και υποψήφια κουμπάρα μου. Τελικά δεν θέλησε να γίνει κουμπάρα στο γάμο μου.
Ήταν όμως καλεσμένη στο γάμο… στο γάμο μου ένα χρόνο πριν…
Η Ελπίδα όμως εξαφανίστηκε λίγο πριν το γάμο μου. Την αναζήτησα στο τηλέφωνο πολλές φορές ώστε να της έκλεινα ξενοδοχείο στο μέρος που θα γινόταν ο γάμος ( Νυμφαίο) αλλά τίποτα! Καμία απάντηση.
Προσπάθησα να σκεφτώ αν είχα κάνει κάτι άσχημο.
Θυμήθηκα την τελευταία μας συνάντηση στην Πετρούπολη στο TeraPetra. H Ελπίδα έδειχνε χαρούμενη. Είχε βρει τις ισορροπίες της. Χαιρόταν που θα παντρευτώ. Μάλιστα είχε γνωριστεί και με τη μέλλουσα γυναίκα μου και τη συμπαθούσε ιδιαιτέρως. Είχαν τόσο καλή σχέση που μίλησαν και για όσα είχαν συμβεί ανάμεσα σε μένα και σε εκείνη.
Στη τελευταία μας συνάντηση της χάρισα και cd με κοινά μας ακούσματα.
Από εκείνη τη μέρα η Ελπίδα όχι μόνο δεν ήρθε στο γάμο μου αλλά ούτε εμφανιζόταν στο τηλέφωνο.
_________________________________________

Χθες δεν άντεξα και είπα να κάνω άλλη μια απόπειρα επικοινωνίας.
Τηλεφώνησα στην Ελπίδα.
Απάντησε στο τηλέφωνο.
«Γρηγόρη δε μπορώ να σου μιλήσω και σε παρακαλώ να μη με ξαναενοχλήσεις»
Έμεινα με το τηλέφωνο στο χέρι.
«Μα γιατί τι έγινε;» κατάφερα να ρωτήσω.
«Δεν έχω να σου πω τίποτα απλά δε μου φέρθηκες έντιμα;» ,η απάντηση της Ελπίδας.
Μάταια ζήτησα εξηγήσεις.
Η επικοινωνία σταμάτησε.
Απορίες και ερωτηματικά , μέσα και έξω μου! Τι στο διάολο έκανα και αντιδρά έτσι η Ελπίδα;
Ακόμη να βρω απάντηση.
Με σκότωσε… η Ελπίδα!
Ποτέ δε περίμενα να συμβεί αυτό…
Έστω και χωρίς Ελπίδα θα ζήσω….
Αν κάποτε τύχη και με διαβάσει να ξέρει ότι την αγαπώ….!!!

12 thoughts on “Με σκότωσε… η Ελπίδα!

  1. Η Ελπίδα ήταν κάτι περισσότερο από φίλη μου.
    Το αίνιγμα υπάρχει. Δε ξέρω τι άλλο να σκεφτώ και ποιες «ηλίθιες» σκέψεις έχω κάνει…

    Θα προτιμούσα να έλεγε κάτι. Μετά από 14 χρόνια φιλίας και περιπέτειας η Ελπίδα δεν έπρεπε να μου πει την αιτία?
    Αυτή η σιωπή της με σκοτώνει..
    Τι άλλο να πω.

    @Jamella
    Μεταξύ μας η Ελπίδα σου μοιάζει λίγο στο τρόπο σκέψης. Τουλάχιστον από το γραπτά σου που έχω διαβάσει μεχρι τώρα…

  2. εχω διαισθανθει οτι μου μοιαζει. μπορω να κανω υποθεσεις για την αντιδραση της ελπιδας…
    τελικα εχω αγαπησει ολες τις γυναικες για τις οποιες διαβασα στο μπλογκ σου.

  3. @Jamella
    Και μια που σου μοιάζει βρες μου μια εξήγηση για την συμπεριφορά της. Τι έκανα???
    Η φράση δε μου φέρθηκες έντιμα είναι βαριά κατηγορία και δε ξέρω τι να υποθέσω. Δε μπορώ να κάνω κανένα λογικό σενάριο…Jamella …Ελπίδα

  4. εμ γιατι ειπα ηλιθιους ολους τους αντρες σε σχεση με τα προσωπικα τους και προπαντος σε σχεση με τα προσωπικα μιας γυναικας! γιατι προσπαθουν να βρουν μια λογικη εξηγηση. λογικη εξηγηση ψαχνουμε οταν εχουμε να κανουμε με λογικη. εδω εσυ βρισκεις να υπαρχει λογικη? ε? ενας αντρας που για χρονια θελει και γουσταρει μια γυναικα και που ποτε δεν την αρπαζει απο το μαλλι με προορισμο τη σπηλια. μια γυναικα που εχει ολοκληρωθει μονη της και στεκεται στα ποδια της μια χαρα και που ειναι σφηνωμενη μεσα σε επιταγες της εποχης για την αυτονομια και αυταρκια των συναισθηματων και των αναγκων. εναν αντρα που καθεται και το συζηταει λιγο πριν την πραξη. μια γυναικα που ειδε και αποειδε και ειπε οτι δεν τον χρειαζεται. εναν αντρα που παει και παντρευται καποια χωρις να αποπληρωσει τους λογαριασμους μου με τη γυναικα. μια γυναικα που εχει συμβιβαστει με την παθητικη σταση του αντρα και ειπε οτι ειναι καλυτερα να μεινει ετσι παρα να αρχιζει να τον χειριζεται. μια γυναικα που εχει γευτει τοσο πολυ την παγωμαρα της πρωτοβουλιας που θελει για μια φορα να γινει οπως στα παραμυθια. μια γυναικα που μπορει να ειδε κατι ή να νομισε οτι ειδε κατι στη σχεση του αντρα που ποτε δεν τολμησε να «αγγιξει» που την εκανε να καταλαβει οτι αυτος επεσε σ οσα αυτην δεν καταδεχτηκε να τον ριξει. σ αυτα ολα βρισκεις λογικη? εχει και δευτερο μερος…

  5. και δεν ριχνεις και μια ματια στο μαυρο μου μπλογκ στο Ιν φακινν ντισαιρ μοντ και στο ιν ντισπερ μπας και σου ρθει η επιφοιτηση?

  6. Μα το θεό και το διάολο με κούφανες.. φοβερή πρόσεγγιση!!!
    Άβυσος η Γυναίκα! Τι να κάνω δεν έμαθα ποτέ στο σκληρό παιχνίδι…
    παρόλα αυτά δε νιώθω κάποια ήττα. Απεναντίας περήφανα και αξιοπρεπή.

  7. α, καλααααααα.
    βρε δεν ειναι παιχνιδι, δεν το καταλαβαινεις? ειναι ας πουμε ενα ΜΗ παιχνιδι.
    ο αντρας του 21ου αιωνα, παθητικος, αποτραβιεται και δεν διεκδικει, αδιαφορει και δεν παθιαζεται. προτιμα τις ευκολες συγκιριες παρα τις απαιτητικες αγαπες.
    μια γυναικα που δινει αξια σε καποιον αντρα θελει να τον δει να φερεται αλλιως. τη διεψευσες, την απογοητευσες. την πικρανες. περηφανος? αξιοπρεπης? ε…

  8. τωρα που το ξανασκεφτομαι, μαλλον θα ειπες κατι και θα τσιριξε η κοπελλα…
    κι εσυ, ως ειθισται [ για τους αντρες γενικως], δεν το καταλαβες.
    :-)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: