Μετά το Blog – πάρτυ…

Στον απόηχο του πάρτυ των bloggers μερικές (ψύχραιμες;) σκέψεις. Πολλά post και σχόλια για ένα πάρτυ. Ένα πάρτυ που στην πραγματικότητα αφορά μια περιορισμένη ομάδα ανθρώπων. Ένα πάρτυ που κάποιοι δεν σεβάστηκαν τις ευαισθησίες και τις επιθυμίες ανθρώπων.
Καταρχήν δεν κατάλαβα την αναγκαιότητα ενός τέτοιου πάρτυ. Τα blogs δεν είναι σωματείο , δεν είναι συντεχνία. Επειδή κάποιοι άνθρωποι γράφουν σε ένα δικτυακό ημερολόγιο δεν σημαίνει ότι έχουν κάτι άλλο κοινό. Δεν διεκδικούν κάτι , δεν έχουν σκοπό να οργανώσουν κάτι , δεν υπάρχει ο συνδετικός ιστός….
Η γνωριμία με άλλους bloggers νομίζω ότι… θα είναι απογοητευτική. Διαβάζω αρκετά αγαπημένα blogs αλλά δεν επιθυμώ να γνωρίσω τους δημιουργούς τους. Και αυτό γιατί θέλω να κρατήσω το μύθο που έχω φτιάξει για τον καθένα από τους bloggers. Δε γουστάρω την απομυθοποίηση. Το πάρτυ απομυθοποίησε (ίσως) αρκετά άτομα.
Παράλογο μου μοιάζει και η έκταση που δόθηκε στο θέμα. Εντάξει κάποια παιδιά έκαναν ένα πάρτυ. Ε, και τι έγινε; Γέμισε το monitor
με post και αναλύσεις. Εδώ καλά καλά οι περισσότεροι άνθρωποι δε ξέρουν τι είναι τα blogs και εμείς κολλήσαμε στην ανάλυση του πάρτυ των bloggers. Αν κάποιος επισκεπτόταν πρώτη φορά το monitor θα νόμιζε ότι τα blogs είναι Ομάδα Διοργάνωσης Πάρτυ. Με δύο λόγια «κοιτάτε μας γειτόνισσες , ψαράκια τηγανίζουμε»
Και η κορύφωση ήταν η αγένεια (για να μην πω τη λέξη μαλακία) κάποιων bloggers να ανεβάσουν βίντεο και φωτογραφίες από το πάρτυ. Αυτό για μένα έδειξε και την ποιότητα (από ένα τμήμα) της blogοσφαιρας. Τσάμπα μάγκες!!! Τίποτα άλλο.
Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι τα πάρτυ δεν είναι (τουλάχιστον) αναγκαία.
Θα γίνω κουραστικός αλλά όποιοι γράφουν δεν σημαίνει ότι έχουν και κοινά σημεία. Γιατί να μην κάνουν πάρτυ και όσοι περπατάνε με δύο πόδια;;;;
Τέλος για να μην «ψωνιζόμαστε» και νομίζουμε ότι κάποιοι είμαστε μια φράση μόνο:
«Αν δεν ήταν το monitor
δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός»

Advertisements