Blog-οθεραπεία και ψυχανάλυση


Αξιότιμε κύριε ψυχαναλυτή μου ,

Τον τελευταίο καιρό δεν νιώθω καλά. Άρχισα όπως μου είπατε την blog-οθεραπεία. Τα αποτελέσματα δεν κρίνονται ικανοποιητικά!!! Γράφω για καθετί που με απασχολεί. Λύτρωση δε βρήκα. Λαμβάνω και κάτι παράξενα email. Άνθρωποι άγνωστοι με διαβάζουν. Ο καθένας λέει τα δικά του. Άλλοι συμπάσχουν , άλλοι βρίζουν , άλλοι λένε τα δικά τους!!! Καθένας κουβαλάει το δικό του δρόμο. Τις νύχτες γράφω… Τότε είναι η κατάλληλη στιγμή. Για όσα έζησα , για όσα δεν έζησα. Μακάρι να ζούσα για μια στιγμή ότι δεν έζησα και μετά… ας τα χάσω! Ξημέρωμα σε μια άδεια παραλία , ραντεβού με τις στιγμές που ξέμειναν , δεν έγιναν πράξη….με τις στιγμές που έρχονται , με τρομάζουν…!!!

Χθες έλαβα και το φοβερό μήνυμα: τι πίνεις και γράφεις!!! Το θεώρησα ειρωνικό το email. Εσύ το ξέρεις γιατρέ μου ότι ακόμη δεν πίνω τίποτα. Μόνο νερό και χυμούς. Φρέσκους χυμούς… φρέσκο χιόνι και φρέσκο αίμα αν χρειαστεί!!! Αίμα του χθες. Για το σήμερα δεν υπάρχει προσφορά….

Έλαβα και άλλο μήνυμα. Το νόημά του ήταν ότι θέλει να μου μιλήσει μία άγνωστη από περιέργεια. Τι πάει να πει περιέργεια; Ότι διαβάζεις αυτό είμαι και… κάτι παραπάνω αν χρειαστεί. Κρατάω κάτι και για μένα. Το έχουμε πει αυτό. Τα Blogs είναι ελεγχόμενη έκθεση.

Υπάρχει και ο Γιώργος που με πυροβολεί. Είναι λέει απαράδεκτο αυτό που κάνω. Παντρεμένος άνθρωπος να γράφω ιστορίες για γυναίκες , για σκέψεις και συμβάντα που εκθέτουν… Δεν τον άδικο. Καθένας έχει τη δική του αντίληψη. Το καλό από το κακό απέχουν ένα τσιγάρο δρόμο. Αρκεί να έχεις φωτιά…. Μην καταντήσεις όπως Η Κυρία με τα μοναχικά τσιγάρα δεν είχε φωτιά… Ποτέ δεν είχα σκοπό να πληγώσω ανθρώπους που αγαπώ. Τα φτερά δεν είναι μόνο για πτήσεις αλλά και για προσγειώσεις. Και το θέμα δεν είναι αν με διαβάζεις αλλά πως με διαβάζεις. Λογική και πάλι λογική. Δεν οδηγεί πουθενά αυτός ο δρόμος. Πως το είχε πει ο Οδυσσέας: «Αν δεν βγάλουμε τη τρέλα μας θα πεθαίνουμε στη σιωπή μας και αν δεν βγάλουμε το πάθος μας θα πνιγούμε στο σπέρμα μας». Λόγια καρφωμένα στο μυαλό και στη ψυχή.

Υπάρχει και η Αγγελική. Αν και έχει άλλο όνομα…. Αλεξάνδρα τη βάφτισα. Της αρέσει αυτό που διαβάζει. Από τη μια το βρίσκω ωραίο αλλά από την άλλη ανησυχώ για την ίδια. Ανησυχώ γιατί είναι σε κατάσταση ενδιαφέρουσα και ίσως ο ψυχικός της κόσμος να μην πρέπει να μπαίνει σε λαβύρινθους!!! Αλλά ξέρω ότι εκείνη δε το βλέπει έτσι. Ας πούμε ότι το βλέπει σαν κήπο. Ένας κήπος με ωραία φυτά και ουρανό χρωμάτων … εκεί που σβήνει το φως της ημέρας στη θάλασσα του Αιγαίου.

Τα φτερά μου θέλω να τα ανοίξω στον αέρα… Είναι και αυτός ο χειμώνας , είναι και οι βοριάδες , είναι και η νόσος των πτηνών και… δύσκόλες οι πτήσεις. Προσπαθώ να βρω κάτι να με γεμίζει αισιοδοξία αλλά μάταια.. Κάπως βαριά μας κάθισε αυτή τη χρονιά. Σκοτώνω χρόνο και στιγμές. Κάθε στιγμή είναι και μια μικρή Ιφιγένεια. Θυσία στο βωμό. Να λύσουνε τα πλοία. Δεν είμαι άκαρδος. Την κάθε Ιφιγένεια την σκοτώνω με τρόπο ιερό. Δεν είμαι βέβηλος. Άσε που αποκτά ιερότητα. Η θυσία ήταν πάντα έννοια ιερή.
«Εσύ πότε θυσιάστηκες;» ,ρωτάει το δαιμόνιο που κουβαλάω.

Ανοίγω παρένθεση. Ακολούθησα τη συμβουλή σου κύριε ψυχαναλυτή και κάνω διάλογο με τα δαιμόνια. Καλή η μέθοδος που με δίδαξες αλλά βασανιστική… Σε κάθε τι υπάρχει και ο αντίλογος. Προβοκάτσια στον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν είναι φρικτό; Μα και τόσο λυτρωτικό. Το παιχνίδι του διαλόγου. Ο μόνος φόβος είναι μήπως τα δαιμόνια πάρουν κεφάλι. Μην καταντήσω παιχνιδάκι τους. Κλείνει η παρένθεση.

Το δαιμόνιο επιμένει. « Εσύ πότε θυσιάστηκες;» Μα τώρα που κάθομαι και σου μιλάω δεν είναι θυσία; Κάθε στιγμή είναι πληρωμένη πολύ ακριβά. Το χαλαρά το αγνόησα. Τίποτα δεν πήρα στα χαλαρά. Δεν είναι ζήτημα σοβαρότητας είναι ζήτημα χαρακτήρα.
Θα συνεχίσω τη blog-οθεραπεία μου. Σύντομα θα σας επισκεφτώ. Θα προσπαθήσω να βρω το σκοπό της ζωής. Σκαρώνω πολλά ταξίδια , εκείνα τα ταξίδια που σας έχω αποκαλύψει… θα σας φέρω την άμμο και το νερό του νησιού μου… Απέναντι! Στην απέναντι ακτή. Εκεί που είναι η γιορτή!!!
Πως το έλεγε ο Οδυσσέας. «Θέλω να πάρω το μυαλό μου στις χούφτες μου. Να το φυσήξω. Αν πάει ψηλά τότε είμαι ικανός για όλα…»

Αγαπητέ ψυχαναλυτή μου,

Ευχαριστώ για την ανάγνωση.

Μετά τιμής ,
Γρηγόρης.

Advertisements

2 thoughts on “Blog-οθεραπεία και ψυχανάλυση

  1. Πολύ ωραίο κείμενο…μπράβο Γρηγόρη! Σήμερα σε ανακάλυψα κι από οτι βλέπω θα σε επισκέπτομαι συχνά…Όσο για την blogοθεραπεία τελικά έχει αποτελέσματα…;

  2. Καλησπέρα. Κρίμα που δεν βρήκα ακόμα το χρόνο να βρω το τρόπο να βάζω συνδέσεις από το δικό μου μπλογκ. Πρόσφατα το πρότινε ένας γνωστός, και έτσι είναι η πρώτη νομίζω εβδομάδα μου στο κόσμο των μπλογκς. Και την έχω πατήσει. Νιώθω σαν να βρίσκομαι σ’ενα πολυσύχναστο στενό της πόλης, βλέπε Πανεπιστημίου ένα πράγμα, εκεί κοντά στον ηλεκτρικό δίπλα από τον Λουμίδη. Να περνάνε χιλιάδες δίπλα μου και να σταματάω τον καθένα – καθώς και τον χρόνο – για να μου μηλίσει λίγο για τις σκέψεις του. Είναι φανταστικό αλήθεια.

    Εδώ και καιρό σκέφτομαι να ζητήσω την βοήθεια κάποιου «ειδικού» ψυχαλαναλητή ίσως για κάποια θέματα που απασχολούν την «ψυχή μου». Να μου την αναλύσει, να δώσει λύση. Δεν το έκανα και αυτό επειδή είναι ακριβές οι ψυχαναλύσεις για εμάς τους παρά 2 μαθήματα απόφοιτους. Οπότε το κάνω εδώ. Και νιώθεις πως αφήνεις ένα βάρος, ένα κομμάτι σου εδώ, μεταξύ τρελών σαφώς, αλλα μεταξύ ανθρώπων συνεσταλμένων κυρίως.

    Για να δούμε. Ελπίζω να θυμηθώ το μπλόγκ σου και να σε «επισκέφτομαι» σταδιακά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: