Αναζητώντας τον Οδυσσέα Ιωάννου

Υπάρχουν φωνές στο ραδιόφωνο που είναι κάτι παραπάνω από φωνές… Μερικές φορές γίνονται και ολόκληρη ιστορία. Όσοι ασχολούνται με το καλό ραδιόφωνο και τραγούδι θα ξέρουν τον Οδυσσέα Ιωάννου.
Τέλος δεκαετίας του 80 , αρχές του 90. Η έκρηξη της ελεύθερης ραδιοφωνίας. Δημιουργία του ενιαίου Συνασπισμού (της Αριστεράς και της Προόδου). Δημιουργία του «902 Αριστερά στα FM». Μαθητής Λυκείου. Μελέτη και παρέα το ραδιόφωνο. Λόγω ιδεολογίας αλλά και ποιότητας η βελόνα του ραδιοφώνου ήταν πάντα καρφωμένη στον «902». Τις περισσότερες φορές τα μαθήματα με απορροφούσαν και έτσι δεν άκουγα το ραδιόφωνο πάντα με τόση ευλάβεια.
Ωστόσο κάθε απόγευμα 6 με 8 υπήρχε ένας ραδιοφωνικός παραγωγός που κάτι έλεγε. Τις πρώτες φορές ούτε που συγκράτησα το όνομά του. Ωστόσο με ένα τρόπο μαγικό αυτή η φωνή που άκουγα κάτι μου έκανε. Δεν έλεγε τίποτα βαριές φιλοσοφίες. Τραγούδια διάλεγε ο άνθρωπος και ενδιάμεσα έλεγε καμία ατάκα. Το θέμα είναι ότι όλο αυτό γινόταν με ένα τρόπο τόσο υπέροχο και δημιουργικό. Μου άρεσε. Κάτι σαν πρόζα έμοιαζε , σα μικρά θεατρικά έργα. Από την άλλη σου έδινε την αίσθηση ότι υπήρχε μια διαρκή αναζήτηση , ένας άνθρωπος που στον αέρα των fm ψαχνόταν.
Σταδιακά το κόλλημα με την εκπομπή μεγάλωνε. Συγκράτησα και το όνομά του , Οδυσσέας Ιωάννου! Μάλιστα φρόντιζα ώστε 6 με 8 να είμαι στο σπίτι και να μην έχω φροντιστήριο. Σταμάτησαν και οι παράλληλες δραστηριότητες κατά την ακρόαση του Οδυσσέα. 6 με 8 ήταν οι ώρες του Οδυσσέα και τίποτα άλλο.
Ο χρόνος κυλά, ο ενιαίος Συνασπισμός διαλύεται , ο «902» περνά εξολοκλήρου στα χέρια του ΚΚΕ , οι περισσότεροι παραγωγοί αποχωρούν. Μαζί και ο Οδυσσέας.
Φοιτητής στη Θεσσαλονίκη.
Δημιουργία στην Αθήνα του
Μελωδία FM. (Ο Μελωδία δεν εκπέμπει στη Θεσσαλονίκη). Παρόν ο Οδυσσέας.

 

Και πάλι φρόντιζα ώστε κάθε επίσκεψη μου στην Αθήνα να συνοδεύεται από την ακρόαση του Οδυσσέα.
Γύρω στο 1996 έκδοση του περιοδικού «Μετρό». Παρόν και ο Οδυσσέας. Κάθε μήνα αγοράζα το συγκεκριμένο περιοδικό και εκόβα με θρησκευτική ευλάβεια τη σελίδα που γράφει ο Οδυσσέας. Μάλιστα τα πρώτα τεύχη του περιοδικού είχαν και μια μικρή εικόνα του Οδυσσέα. Πολύ μικρή όμως…
Αρχές του 1997 και γνωρίζω – εκτός από τη Σοφία (βλέπε το κορίτσι μου) – και τον Λάσκο. Ο Λάσκος ήταν γνωστός του Νίκου , ενός πολύ καλού μου φίλου. Ενδιαφέρον άτομο ο Λάσκος. Με τη πρώτη δέσαμε. Γνώριζε πολλά για το χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Παρασκήνιο και προσκήνιο. Η αγάπη για το καλό ελληνικό τραγούδι ήταν το πρώτο σημείο επαφής μας.
Έλεγε πολλά ο Λάσκος…. Για τα βιβλία που έχει γράψει με άλλο ψευδώνυμο , για τα τραγούδια που είχε γράψει με άλλο ψευδώνυμο. Για τα ταξίδια του… Για την τωρινή του εργασία. Έκανε εκπομπή στο
Μελωδία , μεσάνυχτα Παρασκευής. Μόλις άκουσα το τελευταίο ο ενθουσιασμός μου μεγάλωσε. Αυτόματα ήρθε η ερώτηση αν ξέρει τον Οδυσσέα. Ναι , ήταν η απάντηση. Μάλιστα με προσκάλεσε και στην Αθήνα ώστε να μου γνωρίσει τον Οδυσσέα.
Ο Λάσκος έφυγε για Αθήνα , μου άφησε το τηλέφωνό του. Ανήμερα της ονομαστικής μου εορτής (25 Γενάρη) ο Λάσκος επέστρεψε. Ήρθε ειδικά για την εορτή μου. Με συγκίνησε!!! Παρέα για μεσημεριανό καφέ. Ο υπέροχος ήλιος του Γενάρη και της Θεσσαλονίκης. Με εκείνα τα φοβερά χρώματα.
Κουβέντα, καφές , τσιγάρο. Και ενώ το θέμα συζήτησης περιστρεφόταν γύρω από τον Οδυσσέα σε μία ιστορική στιγμή ο Λάσκος γυρνάει και μου λέει: « Εγώ είμαι…»
Σάστισα! Και συνεχίζει: « Εγώ είμαι ο Οδυσσέας Ιωάννου». Τώρα τα έχασα. Μία η χαρά , μία η έκπληξη και… τα έχασα.
Ήρθαν και οι εξηγήσεις. Με βάση τα λεγόμενα του Λάσκου δεν μου είπε από την αρχή ότι ήταν ο Οδυσσέας μια και κατάλαβε ότι του είχα αδυναμία. Ήθελε , λέει , να τον γνωρίσω πρώτα ως Λάσκο. Μόνο ο Οδυσσέας θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο , σκέφτηκα.
Ο Λάσκος προχώρησε. Ο Μελωδία λέει είχε σκοπό να φτιάξει ένα σταθμό στη Ν. Υόρκη για τους εκεί Έλληνες και μια και θα ήταν ο ίδιος υπεύθυνος πρότεινε να πάω μαζί του για 6 μήνες. Τα είχα χάσει…
Σε μια στιγμή όχι μόνο γνώρισα τον Οδυσσέα αλλά μου πρότεινε και ταξίδι στη Ν. Υόρκη. Ενθουσιασμός στο μέγιστο. Από την άλλη προβληματιζόμουν. Ήταν οι σπουδές μου , ήταν και η Σοφία….
Βράδυ της ίδιας μέρας. Ονομαστική εορτή. Στο «Νιαβέντι». Φίλοι , η Σοφία και ο Λάσκος. Τόση ευτυχία εκείνο το βράδυ. Ειλικρινά δεν άντεχα.
Η βραδιά τελειώνει. Δίνω τα κλειδιά του σπιτιού στον Λάσκο να κοιμηθεί στο σπίτι μου. Εγώ θα πήγαινα στη Σοφία. Εξάλλου έπρεπε να περάσω όσο το δυνατόν περισσότερα βράδια με τη Σοφία μια και ίσως έφευγα για Ν. Υόρκη.
Πρωί της 26ης Ιανουαρίου 1997. Τηλέφωνο στο σπίτι της Σοφίας. Ήταν ο Δημήτρης , ένας καλός φίλος και… σωτήρας!!! Μη τρομάζεις , μου λέει , έλα γρήγορα από το σπίτι μου.
Άκουγα με ανοιχτό το στόμα το Δημήτρη. Πάνω από το κεφάλι μου θα πρέπει να είχαν σχηματιστεί πολλά συννεφάκια με χιλιάδες ερωτηματικά. Όλα είχαν καταρρεύσει…
Ένα άτομο από την ορχήστρα του «Νιαβέντι» (το μαγαζί που είχαμε πάει χθες ) και φίλος του Δημήτρη , αναγνώρισε το Λάσκο.
Ποιος ήταν ο Λάσκος; Ένας μικροαπατεώνας , είχε φάει και μερικούς μήνες φυλακή για μια κλοπή στο Άγιο Όρος , μυθομανής που του άρεσε να παρουσιάζεται με διάφορα ονόματα. Ένα από τα αγαπημένα του ονόματα ήταν και το Οδυσσέας Ιωάννου. «Τρέξε στο σπίτι σου πριν να είναι αργά» , με συμβούλεψε ο Δημήτρης.
Ο Λάσκος εκείνη την ώρα ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για Αθήνα. Ήταν σπίτι μου και ετοίμαζε τα πράγματα. Του είπα την υποψία μου ότι δεν ήταν ο Οδυσσέας. Επέμενε να πάω Αθήνα και να τον συναντήσω στο Μελωδία.
Τις επόμενες μέρες έμαθα ακόμη περισσότερα για το Λάσκο. Το συμπέρασμα ήταν ότι τα πολλά ψέματα δημιουργούσαν μια «αληθοφανή αλήθεια» . Και ο Λάσκος έλεγε πολλά ψέματα…. άντε να υποψιαστείς ότι ΟΛΑ ήταν ψέματα. Άλλο να πεις ένα ψεματάκι και άλλο ΟΛΑ να είναι ψέματα.
Μερικούς μήνες αργότερα πάει και η Σοφία. Χωρισμός. Και επειδή την ιστορία του Λάσκου την έζησα με τη Σοφία θεώρησα αναγκαίο ( έτσι για εξιλέωση ) να γράψω στον αληθινό Οδυσσέα όσα έζησα. Απάντησα βέβαια δεν πήρα.
Πέρασαν τα χρόνια. Η φοιτητική ζωή τελείωσε. Και πάντα όταν ήμουν Αθήνα άκουγα τον Οδυσσέα ή διάβαζα τα γραπτά του.
Απόγευμα φθινοπώρου, 2001 πρέπει να ήταν. Στο κέντρο της Αθήνας. Με το ραδιόφωνο στα αυτιά ακούω
Μελωδία. ( Ακόμη τα στούντιο του Μελωδία ήταν στη Σωκράτους , δεν είχαν μεταφερθεί στο Φάληρο).
Χτυπάω το κουδούνι και εισβάλω στο στούντιο του
Μελωδία. Σε λίγα λεπτά βρισκόμουν μπροστά στον Οδυσσέα ( στο γνήσιο Οδυσσέα). Συστάσεις. Εξηγήσεις για το γράμμα που είχα στείλει πριν χρόνια. Τσιγάρα Camel. Σχόλια on air. Το μαύρο του Οδυσσέα που δεν ήταν και τόσο μαύρο… Η μελαγχολία του απογεύματος…. Συζήτηση για το κορίτσι του fruit punch … Τριάντα λεπτά κράτησε η επίσκεψη στον Οδυσσέα.
Ακόμη ακούω και διαβάζω τα πάντα προέλευσης Οδυσσέα. Τον Λάσκο από εκείνο το πρωινό δεν το συνάντησα.
Η αναζήτηση του Οδυσσέα είχε αίσιο τέλος… Με την Ιθάκη δε ξέρω τι γίνεται…

Για όσους με γνωρίζουν αυτό το κείμενο κλείνει με τη φράση :
«Ψυχή βαθιά, ρε»

 

3 thoughts on “Αναζητώντας τον Οδυσσέα Ιωάννου

  1. Γρηγόρη, ας μην αυταπατώμεθα. Τo blogging είναι η ψευδαίσθηση της επικοινωνίας, αφού εκείνο που προβάλλεται είναι το εγώ του καθένα μας (όποιο) και αυτό που επιζητείται είναι να έρθουν κάποιοι και να σχολιάσουν τις δικές μας απόψεις.

    Ένα ημερολόγιο είναι ή, στην καλύτερη περίπτωση, ένα σχολικό λεύκωμα που κάποιος ρωτάει και κάποιοι άλλοι απλά απαντούν. Αυτό όμως δεν λέγεται επικοινωνία.

    Σου απαντώ εδώ, γιατί στη σχετική καταχώρηση δεν επιτρέπεις σχόλια. Και για να μην είμαι εκτός θέματος, ας γράψω και δυο στίχους του Ιωάννου:

    Άνοιξη μπαίνει μεσημέρι και ένα ήλιος που σε ξέρει
    παίζει στις πλάτες σου
    Βγάζεις καρέκλα στο μπαλκόνι, ούτε ο Θεός δε σε γλιτώνει
    απ’ τις απάτες σου

  2. Παράθεμα: 3 χρόνια ιστορίες…3 χρόνια blogger… « Λ α β ύ ρ ι ν θ ο ς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: