Ιστορία G

Αρχές χειμώνα. Λίγο πριν την αποχώρησή μου από τη Θεσσαλονίκη. Η φοιτητική ζωή τελείωνε και… η ψυχολογία μου έπεφτε. Βάλε και την ερωτική απογοήτευση και τον χωρισμό και έχεις πλήρη περιγραφή της κατάστασης. Παλιό κατάσταση , με δυο λόγια. Ένιωθα ότι έφευγα ηττημένος από την πόλη που τόσο αγάπησα.
Λίγο πριν τη φυγή μου κάθε βράδυ έπινα. Γυρνούσα είτε μόνος είτε με παρέες στα διάφορα μπαράκια γύρω από το Λευκό Πύργο και… όλα καλά. Το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι όχι μόνο έφευγα από τη Θεσσαλονίκη αλλά θα έπρεπε να υπηρετήσω και τη «μαμά πατρίδα». Προσπαθούσα να βρω κάτι αισιόδοξο μα τίποτα. Ήταν στη μέση και η ερωτική απογοήτευση , χωρισμός καβγάδες κτλ. Παρόλα αυτά διατηρούσα το χαμόγελό μου και ελάχιστοι γνώριζαν ότι δεν ήμουν και στα καλύτερά μου.
Εκείνη την εποχή δε ξέρω πως έκατσε η φάση και «κόλλησα» με τη Σοφία Ρ. Η Σοφία σπούδαζε ψυχολογία και γενικά ότι σπούδαζε προσπαθούσε να το εφαρμόσει στην πράξη. Λάτρευε το χρώμα. Και όταν λέω λάτρευε εννοώ σε κάθε σημείο της ζωής. Βλέπε μαλλιά (μοβ , πορτοκαλί ) τοίχοι του σπιτιού της (όλα τα χρώματα , σπειροειδή σχήματα) και γενικά ήταν ένα κινούμενο δειγματολόγιο χρωμάτων. Αρκετά εγωκεντρικό άτομο. Όπως και να χει με τη Σοφία εκείνο τον καιρό κόλλησα. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν μιλάω για ερωτικό κόλλημα κτλ.
Ακόμη από τη Σοφία διδάχτηκα την άποψη «αξιόλογα σκουπίδια». Αφορούσε τα έργα (πχ κινηματόγραφος , βιβλία) που μπορεί να είναι εντελώς απαράδεκτα αλλά είναι δοσμένα με τρόπο μοναδικό – παράδειγμα η ταινία Trainspotting ). Ακόμη η Σοφία είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία στους gay. Της άρεσε ο κόσμο των gay. Η κίνησή τους , ο τρόπος εμφάνισής τους , ο δυναμισμός που είχαν πηγαίνοντας κόντρα σε κοινωνικές προκαταλήψεις. Η Σοφία είχε αρκετούς φίλους gay , στη πορεία τους γνώρισα και εγώ.
Ποτέ μου δεν είχα προκαταλήψεις για τις επιλογές ή σεξουαλικές προτιμήσεις των ανθρώπων. Μέσα από τη Σοφία προχώρησα ένα βήμα παραπάνω. Η αισθητική του κόσμου των gay μου άρεσε. Με ελάχιστες εξαιρέσεις τα περισσότερα άτομα είχαν κάτι το μοναδικό. Αξιόλογα και ενδιαφέροντα άτομα. Και πάνω απ’ όλα με ευαισθησίες.
Εκείνο το βράδυ ξεκίνησε άλλη μια μπαρότσαρκα. Αρχικά με φίλους και γνωστούς και στη συνέχεια συνάντησα τη Σοφία. Πρέπει να είχα πιει πάνω από πέντε βότκες ( με ένα παγάκι και ελάχιστο φρέσκο λεμόνι). Βρισκόμουν στο καλύτερο σημείο. Στο σημείο που τα έβλεπα όλα υπέροχα!!! Ακόμη και η ερωτική απογοήτευση και η στράτευση που ακολουθούσε έμοιαζαν παιχνιδάκι… ( παιχνιδάκι τα έκανε το ποτό). Η Σοφία δεν άντεχε άλλο και επέμενε να αποχωρήσει.
Τελικά έμεινα μόνος. Ελάχιστα και τα άτομα που έμειναν στο μπαρ. Και εκεί που όλα ήταν μαύρα εισβάλει στο μαγαζί μια φοβερή ύπαρξη. Μαύρα σγουρά μακριά μαλλιά , κολλητό πράσινο μπλουζάκι , μίνι φούστα. Άραξε δίπλα μου και παρήγγειλε βότκα. (ακριβώς όπως την έπινα κι εγώ). Σοκαρίστηκα. Πόσες ήταν οι πιθανότητες να έρθει ένα άτομο στο συγκεκριμένο μπαρ , λίγο πριν κλείσει και να παραγγείλει την ίδια μάρκα βότκας και να την πίνει με τον ίδιο τρόπο; Σκέφτηκα να πάρω τηλέφωνο ένα φίλο μου μαθηματικό να υπολογίσει τις πιθανότητες για το συγκεκριμένο συμβάν αλλά … δεν πρόλαβα….
Η Χριστίνα , έτσι την έλεγαν, πήρε την πρωτοβουλία να μου μιλήσει. «Καλή βοήθεια η βότκα;» ήταν η πρώτη της ερώτηση-κουβέντα. «Ανάλογα την περίπτωση» απάντησα με κάπως απότομο τρόπο. Ακολουθούν συστάσεις και κουβέντες του ποτού. Καλό γκομενάκι , σκέφτηκα από μέσα μου. Από την άλλη δεν είχα και τη ψυχολογία για νέες γνωριμίες κτλ.
Το μπαρ έκλεισε. Παρέα με τη Χριστίνα στην έξοδο. Επιτέλους καθαρό οξυγόνο και φως. Είχαμε βγει από τη σκοτεινή καπνισμένη ατμόσφαιρα του μπαρ.
Σοκ! Σκέφτηκα ότι είχα πιει πολύ και δεν έβλεπα καλά. Η Χριστίνα δε μου έμοιαζε για γνήσιο κορίτσι. Κάτι το άνοιγμα της ωμοπλάτης , κάτι τέλος πάντων δε μου κολλούσε.
Τσακάλι η Χριστίνα κατάλαβε την έκφρασή μου. «Δε τρώω ανθρώπους» , μου φώναξε.
Περίπατος στη παραλία της Θεσσαλονίκης. Άρχισα να λέω τα πάντα στη Χριστίνα. Για ότι με απασχολούσε. Άκουγε. Μιλούσε , έλεγε την άποψή της. Τα λόγια της είχαν τη σοφία της ζωής, βάλσαμο στη καρδιά και τροφή για το μυαλό. Φοβερό άτομο η Χριστίνα.
Από την παραλία περπατώντας και κουβεντιάζοντας φτάσαμε στη πλατεία Χημικού του Πανεπιστημίου. Δε θυμάμαι πως έγινε και ξαπλώσαμε στο γρασίδι. Η Χριστίνα προχώρησε… άρχισε να χαϊδεύει το «επίμαχο» σημείο μου… Ο τρόπος της μοναδικός! Το ομολογώ , μου άρεσε. Οι κινήσεις της ήταν τέλειες.
Δεν άντεξα όμως… Τρομοκρατήθηκα! Σηκώθηκα απότομα και έφυγα. Ίσως να ήταν το ποτό , ίσως τα ταμπού που κουβαλάει ο κάθε άνθρωπος. Έφυγα με βήμα γοργό. Η Χριστίνα μου φώναξε μόνο «καλή θητεία».
Επέστρεψα σπίτι. Ένιωθα ντροπή (όχι για ότι πήγε να γίνει) αλλά για την συμπεριφορά μου απέναντι στη Χριστίνα. Θα πρέπει να την πρόσβαλα.
Δεν την είδα ποτέ ξανά! Τα λόγια της εκείνο το βράδυ ήταν το καλύτερο δώρο. Η βοήθεια της Χριστίνας. Η δική μου αγένεια.

Τρία χρόνια μετά από εκείνη τη νύχτα η Σοφία μου αποκάλυψε ότι η Χριστίνα ήταν φίλη της. Εκείνο το βράδυ ήρθε στο συγκεκριμένο μπαρ για να βρει τη Σοφία. Συνάντησε όμως εμένα …. χωρίς να ξέρει τίποτα για μένα….
Η Χριστίνα σήμερα ζει στο Παρίσι και προσπαθεί να ασχοληθεί με την ηθοποιία.

(Το παρόν post είναι αφιερωμένο στο blog του Greek gay lolita )

6 thoughts on “Ιστορία G

  1. Παράθεμα: 3 χρόνια ιστορίες…3 χρόνια blogger… « Λ α β ύ ρ ι ν θ ο ς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: