Αυτοκτονία μέσα από ένα blog


«Ξύπνησα πάλι σήμερα και είναι όλα μαύρα- μαύρο το σχολείο, μαύροι οι γονείς μου, όλα μαύρα. Θέλω να πεθάνω, εδώ στο Ιντερνετ. Θα το κάνω αλλά θα σας πω λίγο πριν το κάνω».

Αυτός που τα έγραφε αυτά σε ένα blog στο δίκτυο δεν ήταν κάποιος απελπισμένος απ’ τη ζωή, αλλά ένα κυβερνο-ναυτάκι μόλις δεκατριών ετών που από το δωμάτιό του με τον υπολογιστή έβλεπε τα γύρω σπίτια σε μια συνοικία του Πειραιά. Οι ένστολοι του ηλεκτρονικού εγκλήματος που είδαν το μήνυμα θα μπορούσαν να το είχαν περάσει έτσι αψήφιστα. Άλλωστε, το Διαδίκτυο είναι σαν εκείνη τη γωνιά του Χάιντ Παρκ στο Λονδίνο όπου ο καθένας λέει όποια παλαβομάρα τού κατέβει στον εγκέφαλο. Ηταν αρχές Ιανουαρίου, μόλις είχε μπει το 2006. Λίγες ημέρες μετά, οι γονείς του παιδιού συνομίλησαν με τους αστυνομικούς. Μια κανονική οικογένεια- μη φανταστούμε σενάρια με «χωρισμένους γονείς» και διάφορα άλλα. «Μήπως κάνει απλώς πλάκα ο γιος σας;», ρώτησαν. «Οχι, δεν κάνει…», απάντησαν οι γονείς. Ολα τα στοιχεία πήγαν στον εισαγγελέα και εκείνος τους κάλεσε. Τώρα το παιδί βρίσκεται υπό ψυχολογική παρακολούθηση, οι πληροφορίες λένε ότι είναι καλά και ότι ξεπέρασε την τάση της ηλεκτρονικής αυτοκτονίας.Σχεδόν κάθε μέρα ο μικρός έμπαινε σε κάποιο blog -ένα είδος ηλεκτρονικού ημερολογίου όπου ο κάθε χρήστης δημοσιεύει ελεύθερα τις απόψεις του- και έγραφε. Έγραφε πόσο απελπισμένος ήταν, πόσο παραμελημένος, πόσο απογοητευμένος από το σχολείο, πόσο «μαύρα» τα έβλεπε όλα. Στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ασφάλειας Αττικής κάποιοι είδαν αυτά τα μηνύματα. Για την προστασία της ζωής του μικρού έγινε αμέσως άρση του απορρήτου της επικοινωνίας του με εισαγγελικό βούλευμα. Σε λίγες ώρες βρέθηκαν οι γονείς του, τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους και το χρονικό ενός διαδικτυακώς προαναγγελθέντος θανάτου σταμάτησε εκεί.


H παραπάνω είδηση δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία» και πέρασε στα ψηλά. Μετά από ψάξιμο βρήκα το συγκεκριμένο blog ( δεν το αναφέρω για ευνόητους λόγους ) και πραγματικά έμεινα άφωνος. Άφωνος με τη συμπεριφορά όλων μας!!! Το απρόσωπο διαδίκτυο έμεινε χωρίς ανθρωπιά και νομίζω ότι πρέπει να απασχολήσει αυτό το θέμα την blog-οσφαιρα

Advertisements

7 thoughts on “Αυτοκτονία μέσα από ένα blog

  1. Το blog εως χθες βράδυ ήταν ενεργό. Από σήμερα το μεσημέρι μάλλον το έχουν μπλοκάρει. Από ότι διάβασα η Ασφάλεια προσπαθεί η είδηση να φτάσει στα αυτιά του πιτσιρικά , ενεργούν με τρόπο διακριτικό.
    Από τις ελάχιστες φορές που η Αστυνομία έκανε πολύ καλά τη δουλειά της .
    Είναι κρίμα όταν συναντάς ένα τέτοιο blog να συμβάλεις στο «θέαμα της αυτοκτονίας». Δε λέω να το παίξεις σωτήρας αλλά μην γίνεις και συνένοχος.
    Αν διαβάσει κανείς τα σχόλια που υπήρχαν στο blog τότε θα καταλάβει πόσοι μαλάκες υπάρχουν εδώ μέσα στο ιντερνετ. Εντάξει καλή η πλάκα αλλά να είμαστε άνθρωποι σε κάθε στιγμή….

  2. Είναι κρίμα όταν συναντάς ένα τέτοιο blog να συμβάλεις στο «θέαμα της αυτοκτονίας». [..]Αν διαβάσει κανείς τα σχόλια που υπήρχαν στο blog

    Συγγνώμη, δεν κατάλαβα ότι αναφερόσουν στα σχόλια του blog, τότε αλλάζει το πράγμα. Τη σκληρότητα σε τέτοιες περιπτώσεις («πέσε, ρε!») δε μπορώ να τη συγχωρήσω και να την κατανοήσω με τίποτα. Είναι καλύτερα να πιαστείς κορόϊδο σε μιά ενδεχόμενη πλάκα, παρά να γίνεις συνυπαίτιος για την αφαίρεση μιάς ζωής. Το πιό τραγικό είναι ότι κάποιοι βγάζουν το χειρότερο εαυτό τους σε τέτοιες περιπτώσεις ακριβώς επειδή διεγείρονται με την ευκαιρία που τους δίνεται να γίνουν θύτες χωρίς πολλή προσπάθεια.

    Όπως είπα και πριν: οι άνθρωποι είναι σκληροί κι απάνθρωποι, όχι τα μέσα. Από την άλλη, στα blogs συναντώ τόσο συχνά τυχαία καλοσύνη, ανθρωπιά κι ευγένεια ψυχής που με κάνει να έχω ελπίδες για τη καταραμένη ράτσα μας.

  3. πραγματικά έμεινα άφωνος. Άφωνος με τη συμπεριφορά όλων μας!!![..] νομίζω ότι πρέπει να απασχολήσει αυτό το θέμα την blog-οσφαιρα

    Την απασχόλησε (1, 2), αν και περίμενα περισσότερα posts να γραφτούν για το θέμα, αφού από χθες ήταν πρωτοσέλιδο σε τουλάχιστον μία εφημερίδα.

    Το απρόσωπο διαδίκτυο έμεινε χωρίς ανθρωπιά
    Νομίζω πως είναι άστοχη αυτή η κρίση σου’ αν είναι κάτι απρόσωπο, αυτό είναι οι άνθρωποι, on και offline. Το internet είναι απλά εργαλείο, και το «όσο πλησιάζουν οι στέγες των ανθρώπων τόσο απομακρύνονται οι καρδιές τους» ίσχυε από πολύ πριν γίνει το internet μέσο έκφρασης και κοινωνικοποίησης (γιατί αυτό ακριβώς είναι στις μέρες μας). Πάντως, όπου συζητήθηκε το θέμα, δεν είδα απρόσωπη και αδιάφορη στάση. Αντίθετα, θα έλεγα ότι μας συγκλόνισε όλους, γι’ αυτό ίσως είναι δύσκολο να γράψει κανείς γι’ αυτό δυό εύκολες γραμμές.

  4. Όσο για το post που αναφέρεις… τι να πω, αν είναι αληθινό τότε έχουμε πρόβλημα ως ανθρωπινο είδος…

    Αληθινή φάρσα είναι. Η όλη ιστορία έγινε την εποχή που ακόμα τα ελληνικά blogs ήταν λίγα και επικρατούσε μιά ατμόσφαιρα αμοιβαίας αβρότητας. Συνετέλεσε κι αυτή στο να γίνει η μπλογκόσφαιρα πιό κυνική και δύσπιστη. Πάντως, οι περισσότεροι πιαστήκαμε κορόϊδα και στεναχωρηθήκαμε τότε. Δεν το μετανιώνω, ανακουφίστηκα που αποδείχτηκε φάρσα, αλλά δεν ασχολήθηκα ξανά με το συγκεκριμένο blog.

  5. Αποφεύγω να πολυμπερδεύομαι, γιατί δεν είμαι σίγουρη ποιο είναι το καλύτερο: Να ενισχύουμε χειριστικούς χαρακτήρες με τη δοτική συμπεριφορά μας ή να προσπαθούμε να ξυπνάμε με επιθετικό τρόπο τον όποιον απελπισμένο (ή δήθεν..)

    Παλιότερα, είχα αντιδράσει ενστικτωδώς σε μια παρόμοια περίπτωση. Οχι πρόσφατα, πολύ πριν υπάρχξει καν το ιντερνέτ.

    Μια κοπέλα, παλιά μου μαθήτρια, ήθελε σώνει και καλά να την προσλάβω στο γραφείο μου. Είμαστε πλήρεις, δε χρειαζόμαστε άλλον.. Μου τηλεφωνούσε κάθε τόσο να ρωτήσει αν έχει αλλάξει κάτι.. έτσι τηλεφώνησε μια νύχτα και είπε πως θέλει να αυτοκτονήσει πέφτοντας στο κενό.. Τη ρώτησα σε ποιο όροφο μένει.. Μου είπε στο ισόγειο.. Τη ρώτησα αν έχει κλειδί της ταράτσας.. Με ρώτησε γιατί ρωτάω.. Της είπα ότι απο το, έστω και υπερυψωμένο, ισόγειο μπορεί να σπάσει κάνα πόδι το πολύ πολύ, ενώ από την ταράτσα.. Εκλεισε το τηλέφωνο, χάθηκε, και έμεινα για κάμποσες μέρες με την αγωνία τι να έγινε..

    Μετά απο 5-6, όχι περισσότερο, μήνες έμαθα ότι είχε φύγει για το Λιβανο, ότι μέσα στο αεροπλάνο γνώρισε κάποιον πάμπλουτο που τον παντρεύτηκε, ότι αυτός πέθανε και της άφησε τεράστια περιουσία, ότι εκείνη ζει τώρα στο Παρίσι..

    Και ούτε ένα τηλεφώνημα η άτιμη!:-)

    ..από τότε, (προσπαθώ να) αποφεύγω..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: