Ένας ευτυχισμένος θάνατος…. Η Μαρίνα των Κυθήρων


Μπροστά στο κενό… Ένα βήμα και είναι αλλού! Μια απόφαση στιγμής. Πολυτέλεια και τόλμη να γράψεις εσύ τον επίλογο. Τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Η τελευταία ελευθερία που έμεινε στη Μαρίνα.
Σκεφτόταν να αφήσει μόνο σημείωμα αλλά τελικά προτίμησε να έχει μαζί μου μια τελευταία συνάντηση. «Πρόσκληση για τον τελευταίο καφέ» , ήταν τα λόγια της. Πάλι μαλακίες λέει η Μαρίνα σκέφτηκα. Αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις και έτσι σαν καλός άνθρωπος που είμαι (χα χα χα) αποδέχτηκα την πρόσκληση.
Ραντεβού επάνω στο κάστρο στη Χώρα Κυθήρων. 10 λεπτά δρόμος από το Καψάλι που μέναμε. Η Μαρίνα ήταν τότε 36 χρονών , Ελληνίδα και μόνιμος κάτοικος Ελβετίας , παντρεμένη με Γάλλο , μητέρα ενός παιδιού 7 ετών , κριτικός τέχνης στο επάγγελμα. Σκούρο μελαχρινό χρώμα (κόντρα στο λευκό της Ελβετίας) , σγουρό μακρύ μαλλί (σαν τις σκέψεις του μυαλού της) , μέτριο ανάστημα (σαν τη ζωή της ) , μικρό στήθος με πεταχτές θηλές ( σαν τις δικές μου ερωτικές φαντασιώσεις).
Γνωριστήκαμε τυχαία ένα βράδυ στο κάμπινγκ στο Καψάλι Κυθήρων. Ένα βράδυ που είχα εγώ τις μαύρες μου και η Μαρίνα σαν καλός Σαμαρείτης και έχοντας ζήσει τη ζωή της είχε τα μαγικά λόγια να σου πει ώστε να πάρεις δύναμη. Ο σύζυγός της ο Πιερί δεν ήξερε ελληνικά και δεν μπορούσε να καταλάβει και τόσα πολλά από την όλη κουβέντα. Και δεν ήταν μόνο ένα βράδυ , μετά το πρώτο βράδυ της γνωριμίας μας κάθε βράδυ σχεδόν το ρίχναμε στη κουβέντα. Είχαμε φτάσει στο σημείο να αναλύουμε συμπεριφορές των άλλων παραθεριστών του κάμπινγκ. Όχι με τον τρόπο που νομίζεις αγαπητέ αναγνώστη , δεν κάναμε κους κους. Μας ενδιέφερε ο ψυχισμός των ανθρώπων. ( Τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε )
Σιγά αλλά σταθερά η Μαρίνα άρχισε να μου μιλάει και για τα δικά της. Για το πόσο δύσκολο είναι να έχεις παντρευτεί έναν άντρα με άλλη νοοτροπία , να ζεις σε μια ξένη χώρα και άλλα τέτοια που μπορεί να έχει μια γυναίκα όπως η Μαρίνα. Καμία φορά πετούσε και την ιδέα της αυτοκτονίας. Πότε ως αστείο , ποτέ με πολύ σοβαρό ύφος. Αρχικά δεν έδινα σημασία. Μερικές φόρες όμως με τρόμαζε.
Δεν τρόμαζα με την ιδέα ότι ίσως πεθάνει αλλά επειδή θα έχανα την παρέα μου , μια και τότε περνούσα δύσκολη φάση. (Συγνώμη αγαπητέ αναγνώστη που είμαι κυνικός αλλά σου λέω την αλήθεια , δεν μπορώ να γράφω ψέματα)
Απόγευμα ήταν το ραντεβού μας με τη Μαρίνα. Ήρθε με ένα μαύρο κοντό φορεματάκι , χωρίς σουτιέν (ναι το πρόσεξα αυτό) και με τα μαλλιά της αχτένιστα να λικνίζονται στο ελαφρό αεράκι του κρητικού πελάγους. Ύψος σοβαρό , διπλός σκέτος ελληνικός , κουβέντες ακόμη πιο πικρές. Δεν την είχα πάρει μέχρι τότε στα σοβαρά. Σήμερα όμως έδειχνε αποφασισμένη. Είπα να της πω λόγια λογικής (ότι έχει παιδιά κτλ ) μα δεν είχαν αποτέλεσμα. Είπα να της πω να τα παρατήσει και να αρχίσει από το μηδέν εδώ στην Ελλάδα αλλά πάλι δεν είχε αποτέλεσμα.
Η Μαρίνα ήθελε να αυτοκτονήσει. Δεν είχε παράπονο από τον άντρα της αλλά ένιωθε ότι δεν τον αγαπάει. Ή μάλλον ότι είχε μια βαριά αναπηρία και δεν μπορούσε να αντέξει την αγάπη του Πιερί. Πνιγόταν στον συμβατικό κόσμο. Εκείνη ήταν αγρίμι και η ζωή το έβαλε στο κλουβί. Είχε τρομερά επιχειρήματα που δεν ήξερα τι να πω. Και δεν είμαι καθόλου καλός στα λόγια της παρηγοριάς. Μου αποκάλυψε ότι έχει γράψει σημείωμα στον άντρα της (για τους λόγους της αυτοκτονίας) και ότι το βράδυ θα του το παραδώσει ο υπάλληλος του κάμπινγκ (όταν εκείνη θα είναι νεκρή).. Τα είχα πάρει. Γιατί να μπλέξω αφού είναι τόσο αποφασισμένη. Ποιος ο λόγος να συναντηθούμε?
Ο καφές τελείωσε. Σηκωθήκαμε. Επέμενε ότι ήταν η τελευταία ημέρα της. Λεπτομέρειες για τον τρόπο της αυτοκτονίας δεν μου έλεγε.
Περπατούσαμε στο κάστρο. Ο κολπίσκος κάτω στο Καψάλι φαινόταν ήρεμος και ο ήλιος ετοιμαζόταν να πάει για ύπνο. Προσπαθούσα να της αποδείξω ότι η ζωή είναι ωραία. Κλισέ φράσεις και σκέψεις. Η Μαρίνα πάλι έλεγε τα δικά της.
Άρχισα να θυμώνω. «Μα γιατί διάλεξες εμένα» της είπα. «Με βρήκες ευάλωτο και νομίζεις ότι θα σε παρακαλώ να μην αυτοκτονήσεις.» συνέχισα απτόητος. Τρόμαξε με τα λόγια μου.
Περπατούσε στην άκρη τους κάστρου. Από κάτω γκρεμός. Μου κράτησε το χέρι. Έγινε γαλήνια. Έσκυψα και τη φίλησα. Ανταπέδωσε πιο έντονα.
Γυρνάει και μου λέει πάλι τα ίδια τρελά για αυτοκτονία.
Δεν άντεξα και την έσπρωξα στο γκρεμό. Δεν αντέδρασε. Φαινόταν ευτυχισμένη. Πτώση και ο ήχος του θανάτου.
Ακολούθησαν τα τυπικά , Αστυνομία , κατάθεση ήμουν μοναδικός μάρτυρας , το γράμμα που άφησε στον άντρα της και η υπόθεση έκλεισε.
Καμία υποψία για το δικό μου σπρώξιμο.
Όχι δεν έχω ενοχές. Οδήγησα στην Μαρίνα στην ελευθερία.

(Και μη μου ξαναμιλήσει κανείς για αυτοκτονία γιατί μπορεί να τον σκοτώσω…Προς το παρόν κυκλοφορώ ελεύθερος και αν την ιστορία την διαβάσει κάποιος μπάτσος θα πω ότι κάνω πλάκα. Παρακαλώ για λόγους της δικής μου ελευθερίας μην πείτε πουθενά αυτή την ιστορία… )

Πίνακας : Salvador Dali

6 thoughts on “Ένας ευτυχισμένος θάνατος…. Η Μαρίνα των Κυθήρων

  1. skiagrafeis omorfa tis gynaikes… an thes kane register sto forumaki kai anebase monos soy opoies istories soy theleis… timh moy na rtheis+sy sthn parea mas:) eisai kalos stis mikres istories… exeis kati me megalyterh ektash na doyme?

  2. Ένα μήνα και κάτι μέρες μετά αξιώθηκα να διαβάσω αυτό το post.

    Δεν ξέρω αν είναι αληθινό ή όχι (πάντως σίγουρα έχεις επισκεφτεί το Τσιριγάκι), αυτή η ιστορία μου θύμισε μια άλλη πριν κάποια καλοκαίρια στο νησί.

    Αν υπάρχουν λεπτομέρειες που δεν έχουν γραφτεί, μιλάμε για μια πολύ ίδια ιστορία..!

    Όπως και να’ χει, θάνατος, ζωή ή όχι, χάρηκα που θυμήθηκα το νησί και κυρίως που διαβάζω τόσο ωραία γραμμένες ιστορίες.
    Καλημέρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: