Απουσίες

Απουσίες. Ανθρώπων. Όσοι έφυγαν κι όμως υπάρχουν. Βιολογικά υπάρχουν αλλά έπαψαν να υπάρχουν έτσι ξαφνικά. Χωρίς λόγο , χωρίς αιτία. Αλλά και λόγος να υπάρχει τα χρόνια της φιλίας δεν σβήνονται έτσι εύκολα. Στις ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχει delete. Γιατί όλα υπάρχουν μέσα μας και εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα μας έστω κι αν απουσιάζουν… Απουσίες φίλων που πονάνε αλλά μαθαίνεις να ζεις και χωρίς αυτούς. Λογικές εξηγήσεις δεν υπάρχουν. Καταγραφή σε ένα ημερολόγιο έτσι απλά για να τα πεις κάπου…

Έτσι ξαφνικά η Σοφία χάθηκε. Σε μέρη μακρινά όπως μπορεί να είναι μια γειτονιά της Αθήνας. Τόσο μακριά! Μια τόσο μακρινή απουσία! Βράδυ της Άνοιξης του 2005 στην Πετρούπολη. Μία φιλία χρόνων. Ποτό και συζητήσεις για το χθες και το αύριο. Άνθρωποι που έζησαν πολλά μαζί , άνθρωποι που ξέρει τα πάντα ο ένας για τον άλλον. Φίλοι με όλη την ιερότητα της λέξης. Παρόλα τα πάθη η άνοιξη της ψυχής πάντα χάριζε το φως της στις καρδιές των φίλων. Ένα χτύπημα της πόρτας , ένα τηλεφώνημα και συναντούσες όχι μόνο μια φίλη αλλά ένα άνθρωπο της άλλης διάστασης εκεί που η επικοινωνία γίνεται όχι μόνο με λόγια αλλά με αισθήσεις , ματιές , άγγιγμα ψυχής. Υπήρχαν και τα δύσκολα και τα μαύρα. Μα αυτά είχαν το ενδιαφέρον τους. Να τα νικάς και να προχωράς. Να υπάρχει ενδιαφέρον. Να πέφτεις και να πετάς. Φιλία για τα βαθιά. Κοίταγμα του ουρανού , παιχνίδια με τα σύννεφα , λεκτικές επιθέσεις και ότι άλλο θέλεις να βάλεις στο μυαλό σου. Αρκεί να το έλεγες. Αυτά ήταν τα υλικά μιας φιλίας. Όχι δεν ήταν τα ιδανικά υλικά αλλά ήταν τόσο δυνατά υλικά. Υλικά με αντισεισμική προστασία. Υλικά που δεν άντεξαν την άνοιξη του 2005. Και ακόμη δε ξέρω….

Τελευταίο βράδυ που είδα τη Σοφία. Με δώρο ότι αγάπησα σαν άκουσμα. Εξημερωμένα αισθήματα και το μυαλό να κάνει τις δικές τους στροφές. Το βάρος της αλήθειας και το άγνωστο για όσα δεν είπες στον άλλον. Και δεν τα είπες από αγάπη. Εύθραυστες καταστάσεις. Κατάσταση υαλοπίνακα. Και το ταξίδι συνεχιζόταν. Διακόπτεις την επικοινωνία. Από ενοχή; Από αγάπη; Από πληγή; Επιλέγεις τη σιωπή και την απουσία. Τι νόημα έχει αφού το ξέρω ότι δεν έχεις delete. Κι αν επιμένεις ότι έχεις αυτό δεν αλήθεια. Ξέρω τις νύχτες σου και ξέρεις. 14 χρόνια δεν είναι η αιωνιότητα αλλά οι στιγμές είναι αιωνιότητα που δεν υπακούει σε συμβατές απουσίες.

Όπλα υπάρχουν. Και απαντήσεις έχω. Κι αν δεν έχω μπορώ να την επινοήσω. Εύκολη υπόθεση. Μα δε θέλω να σε χαραμίσω σε υποθέσεις εργασίας. Προτιμώ το φωτεινό πρόσωπό σου και το χαμόγελό σου. Γιατί όπως ξέρεις και ξέρω υπάρχει η Ιερή Γεωγραφία (που έλεγε και ο Μάρκος). Οι άνθρωποι σε κάθε τόπο που έζησαν αφήνουν κάτι από την αύρα τους . Και αυτό το κάτι υπάρχει όσο θα υπάρχουν τα συναισθήματα και η δύναμη της σκέψεις. Δεν πιάνουν σκόνη. Μια δεύτερη πατρίδα , μια άγνωστη Ατλαντίδα που κάθε στιγμή υπάρχει μέσα μας. Μας ταξιδεύει και το ταξίδι δεν είναι μόνο η Θεσσαλονίκη αλλά και κάθε φύσημα του ανέμου που έχει κάτι από την αύρα σου. Και το χθες , και το παρόν , και το αύριο θα υπάρχουν έστω και με απουσίες. Το ταξίδι δεν γίνεται να μην προχωρήσει. Δεν είναι άσκηση αισιοδοξίας, Είναι μια ακλόνητη αλήθεια.

Σοφία γεια σου…

Advertisements

3 thoughts on “Απουσίες

  1. Γρηγόρη,καλή χρονιά.
    Το blog σου μια χαρά το βλέπω
    Όσο για την αύξηση της κίνησης,δηλωσέ το στο Μonitor και στο blogs.gr
    Eπίσης διάβαζε blog που σου αρέσουνή είναι από τα δημοφιλή και σχολίασε.
    Σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια:)

  2. Καλώς σε βρήκα
    Κι ανταποδίδω τις ευχές που άφησες στο blog μου
    Kαι ναι, μπες στο monitor για να σε βρίσκουν κάθε φορά που ανεβάζεις κείμενο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: