Απόσπασμα…


Κατά τ’ άλλα μου λείπει η Θεσσαλονίκη και κυρίως οι άνθρωποι. Ίσως να είναι νοσταλγία για ότι έζησα μια και γνωρίζω ότι οι ζωές όλων έχουν αλλάξει. Αδυνατώ να περιγράψω τι πραγματικά θα ήθελα. Μερικές στιγμές νιώθω ότι υπάρχει στασιμότητα και δεν προχωράει τίποτα στη ζωή μου. Κάπου η πορεία της αναζήτηση έχει απότομα σταματήσει. Απουσιάζουν οι άνθρωποι που θα ρίξουν την κατάλληλη ατάκα την κατάλληλη στιγμή. Βαρέθηκα ή γέρασα; Ίσως να μου πεις τίποτα από τα δύο , απλά τελείωσε η φοιτητική ζωή και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Μα είμαι σίγουρος ότι δεν είναι έτσι. Απουσιάζει το αλάτι από το φαγητό της ζωής. Δεν είναι πρόβλημα το δύσκολο , το πρόβλημα είναι η σιωπή. Πόσο εύκολα σκοτώνω το χρόνο χωρίς τίποτα να μένει. Πιο βαθιά κοιτάζω και δεν υπάρχει κάτι να αγγίξει το ταξίδι, να χρωματίζει το φως της κάθε ημέρας. Ασφαλώς και δεν είναι όλα μαύρα. Απλά απουσιάζει το «κλικ». Τόσο μικρή η ζωή και τι προλάβεις να κάνεις; Και όταν νομίζεις ότι δεν κάνεις τίποτα σου την «βαράει» λιγάκι. Αλλά και πάλι κάτι θα συμβεί , κάτι θα δεις και θα φτιαχτείς. Χειμώνας, ένας κορμοράνος στο Κόλπο της Καλλονής. Τέλεια εικόνα ελπίδας. Μα μετά καθώς επιστρέφω με τα Opel-ακι μου κάποιος μαλάκας οδηγός θα μου τη σπάσει και πάει η εικόνα, κατακερματίστηκε. Κάπως έτσι με αντιφάσεις κυλά ο χρόνος και εδώ που τα λέμε πάντα έτσι ήταν. Ίσως εδώ πέρα το γκρι να γίνεται εύκολα μαύρο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: