1.    Σημασία δεν έχει πια  η εικόνα. Σημασία έχει η αίσθηση των πραγμάτων, να μυρίζεις τα αρώματα που δεν υπάρχουν πια… Κι αν υπάρχουν είναι μακριά. Τσουρεκάκι από τον Τερκενλη στη Σαλονίκη, Τσιμισκή και Αριστοτέλους. Μα και αυτό έχει γίνει εμπορική οσμή. Ας είναι ! Δείξε την επιείκεια που πρέπει και απόλαυσε το.

Όχι δεν τα έχω χαμένα. Το τσουρεκάκι έχει άμεση σχέση με τα γενέθλια. Η μυρωδιά του είναι μια πράξη αντίστασης στη βοή της Τσιμισκής. Και η ομορφιά του χρόνου που ίσως δε βλέπουν οι άλλοι είναι η αντίσταση των δικών σου γενεθλίων. Βέβαια το σπιτικό τσουρεκάκι θα είναι πάντα σπιτικό , όπως και το μικρό κοριτσάκι ή αλλιώς γκόμενα θα είναι πάντα μια ομορφιά.

  ————————————

2.O ήλιος σε φωτίζει σε φυσάει ένας αέρας

σα να ‘σαι εσύ στη μέση και μόνο για ‘σένα

Τι σημασία έχει αν είναι έτσι ή αλλιώς;

Κατά τον ήλιο σε τυφλώνει κι η άλλη μεριά σου

είναι μια φλόγα που ξαναφτιάχνει τον κόσμo

  ————————————

3 Θα σε πάω πολύ πίσω. Αν δεν έχω κάνει λάθος στους υπολογισμούς μου θα πρέπει να ήταν 28 Δεκέμβρη 1972 όταν η μαμά μου και ο μπαμπάς μου συνευρέθηκαν! Συνευρέθηκαν για να δημιουργήσουν εμένα! Υποψιάζομαι ότι θα ήταν ένα κρύο βράδυ… ή μάλλον δεν θα ήταν βράδυ αλλά ξημέρωμα… λίγο πριν φύγει ο μπαμπάς για τη δουλειά. Αυτό μου λέει η λογική και το ένστικτό μου. Θα έλεγα ότι είμαι σίγουρος αλλιώς πώς να εξηγήσω ότι είμαι πρωινός τύπος …..!!! Ναι , αγαπητή Ιστορία , αυτό να το σημειώσεις: το πρωινό μου ξύπνημα. Και είμαι σίγουρος ότι έχει να κάνει με την ώρα της σύλληψής μου.

Για την άλλη ημερομηνία είμαι σίγουρος: Πέμπτη πρωί , 6:00 π.μ. 20 Σεπτεμβρίου 1973 γεννήθηκα.

  ————————————

4.Πάντως αυτό που κατάλαβα είναι ότι τα καλύτερά μας χρόνια δεν είναι τα εύκολα χρόνια. Η ευκολία ποτέ δεν ήταν ο δρόμος της ζωής. Τα καλύτερα χρόνια είναι τα χρόνια που Ζεις! Τα χρόνια που ζεις κάθε δευτερόλεπτο του χρόνου. Με όλες σου τις αισθήσεις και ας έχει πόνο. Δεν είναι ζήτημα μαζοχισμού! Είναι η ουσία της ανθρώπινης φύσης. Να χέσω όλες τις ευκολίες της ζωής! Μπορείς να ζεις με αλήθειες? Μπορείς να ζεις με ζωντανά «αίματα»?

  ————————————

5. Ποιος ξέρει τι θα φέρει το αύριο, κοιμόμαστε, ξυπνάμε με την βεβαιότητα πως θα ζούμε και αύριο και όλες τις μέρες για να ζήσουμε όνειρα μικρά και μεγάλα και ο χρόνος δεν ξέρουμε τι παιχνίδια θα μας παίξει κι αν το πρωί θα είμαστε εδώ ξανά να συζητάμε… παγίδα που συγκρατεί τους ανθρώπους η βεβαιότητα της ύπαρξης, μας καθηλώνει κι ίσως ποτέ δεν κάνουμε όσα έχουμε ονειρευτεί αφού θα ζούμε κι αύριο, προς τι τόση βιασύνη…?

  ————————————

6. Να πέφτεις από ένα ουρανοξύστη και καθώς περνάς από τους ορόφους με προορισμό να σκάσεις στο έδαφος να λες «μέχρι εδώ όλα πάνε καλά» . Σε κάθε όροφο που περνάς καθώς πέφτεις να κάνεις την ίδια σκέψη. Το αποτέλεσμα βέβαια θα είναι το ίδιο…θα σκάσεις σαν καρπούζι στο έδαφος αλλά θα σκάσεις με χαμόγελο… Και τι θα κερδίσεις: τίποτα!  Μόνο τη χαρά της σκέψης.  Μπορεί όμως να γίνει και το θαύμα. Κάτι σαν χριστουγεννιάτικο θαύμα  βγαλμένο από το σήμερα. Που ξέρεις,  ίσως σκάσεις επάνω σε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο και σωθείς… αρκεί να έχεις προλάβει να μαζέψεις το κορμί σου όπως μαζεύεις τα χέρια σου

  ————————————

7. Ο χρόνος μας πέρασε όλους ένα χεράκι… το φάγαμε το γ@μis@κι από το χρόνο. Αλλά είδα και πολύ σοφία. Δεν ξέρω ποιος είναι αυτός ο Θεός που καταγράφει ζωές και αδικίες. Το κάστρο της μνήμης να διαλύεται και οι εικόνες να ζωντανεύουν. Στα καλοκαίρια και στους χειμώνες.  Στην ομορφιά που ήταν συνοδεία με την αθωότητα. Όχι και τόση αθωότητα για να λέμε και τις αλήθειες… Είχε κάψει καρδιές τότε η πιτσιρίκα…

  ————————————

8.Κι όμως μπορείς να ταξιδέψεις…με τα μάτια του ονείρου , με τα μυστικά μονοπάτια! Μπορεί να είναι θεωρία η παραπάνω σκέψη αλλά αν το θέλεις γίνεται πράξη. Σε τελική ανάλυση όλα είναι ζήτημα επιλογών. Ακόμη και αυτή η γαμημένη «ευτυχία» είναι θέμα επιλογής.

Αν επιλέξεις την γκρίνια και τη μιζέρια ότι και ωραίο να γίνει θα σε προσπεράσει. Αγέλαστα και αμίλητα ανθρωπάκια που τελικά υπηρετούν τους σκοπούς όσων θέλουν να μην υπάρχει αντίσταση. Το χαμόγελο είναι το μεγαλύτερο όπλο. Ικανό να συντρίψει ακόμη και το ΔΝΤ. Θέλει όμως παιδεία. Θέλει να γίνει επιλογή σου.

  ————————————

9.Απέναντι μου. Σιωπηλός.

Πάντα έτσι κάνει. Από συνήθεια ; Από ιδεολογία ;

Όπως και να ‘χει αυτό έπαψε να με απασχολεί. Ξέρω ότι δεν μπορώ να τον αποφύγω.

Αλλά και φιλαράκι του δεν θα γίνω.

Έχω κι εγώ τις αρχές μου. Που λέει ο λόγος…Διότι από αρχές γάμησέ τα…

Προσπαθώ όμως….

Και σήμερα ήρθε και πάλι.

Απρόσκλητος αν  και ήξερα ότι θα έρθει.

ο χρόνος ….μου προσθέτει +1

  ————————————

10. Να σηκώσεις μια αγάπη στους ώμους με όλη της την αλήθεια. Καμία σχέση με τρυφερότητα. Μόνο με σκοτωμένα και σκοτεινά αίματα. Να διαβάζεις σωστά όχι μόνο τα λόγια και το βλέμμα αλλά και τα μονοπάτια τα άγνωστα.

Δύσκολο.

Ταξιδεύω…Νοητικά με το βλέμμα στο σκοτάδι της νύχτας και στα φώτα της πόλης. Χωρίς αντίφαση.

Κραυγές και ψίθυροι…

Κραυγές μέσα στη σιωπή…

Ζήτημα συγχρονισμού ανθρώπων και στιγμών. Η σιωπή του ενός η φλόγα του άλλου. Μπορείς να βάλεις φωτιά με μια φλόγα δύο κορμιά?

Οι σκέψεις γίνονται λόγια…

Οι σκέψεις τρέχουν. Κλεισμένες σε σκοτεινό δωμάτιο. Με τρυκ και παραμύθια προσπαθούμε να τις ξεγελάσουμε. Να κλέψουμε χρόνο ώστε να μπορούμε να ζούμε. Να ζούμε ή καλύτερα να επιβιώνουμε!

Μπερδεύουμε το λάθος με την επιλογή. Όταν η έλλειψη επιλογής είναι λάθος.

Εκτός κι αν το λάθος είναι πάθος…

Είναι?

  ————————————

11 … και το ταξίδι στο χρόνο συνεχίζεται…

στοv ένα και μοναδικό αδιαίρετο χρόνο…

Χρόνος φίλος και εχθρός , συγκεκριμένος και αφηρημένος.

Στη σχετικότητα του χρόνου και στη «γιατρειά» του χρόνου.

Μέγας κριτής ο χρόνος , μέγα πλάνη ο χρόνος.

Πόσες φορές είπες «για πάντα» ? «για μια ζωή?» και βγήκες ψεύτης…

Μην τρομάζεις με την απάντησή σου.

Πίστεψέ με είναι υγεία να νιώθεις την αιωνιότητα της στιγμής. Διότι τι άλλο να σου χαρίσει ο χρόνος εκτός από αυτή την αίσθηση? Και ο χρόνος τώρα που σου γράφω γίνεται παρελθόν αλλά θα υπάρχει και αύριο αυτό που γράφω.

Κι αν το διαβάσεις σε χρόνο μελλοντικό θα είναι παρόν για σένα , παρελθόν για μένα και αν αυτό που διαβάσεις σου μείνει θα είναι και μέλλον.

Οπότε φίλε μου γάματα αν μπλέξεις με το χρόνο δεν βγάζεις άκρη.

 ————————————

12. Εδώ και χρόνια πιστεύω ότι κουβαλάμε για πάντα μέσα μας όλους τους ανθρώπους που γνωρίζουμε. Και τους κουβαλάμε είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα.

Βέβαια κάποιους τους κουβαλάμε σαν «βαρίδια» αλλά διαφορετικά δεν γίνεται. Δεν υπάρχει (ακόμη) το μαγικό πλήκτρο “delete” της μνήμης. Και ίσως καλύτερα που δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα….ακόμη και τα «βαρίδια» μας καθορίζουν και μας ωριμάζουν.

Το θετικό είναι ότι όλα όσα κουβαλάς μπορούν σε μια δεδομένη στιγμή να σου αποδειχτούν χρήσιμα. Χρήσιμα σε επίπεδο πρακτικό αλλά και χρήσιμα διότι σου έχουν χαρίσει την πείρα.

Αρκεί να μην το παρακάνεις. Διότι τότε το φορτίο θα είναι ασήκωτο. Και που να τρέχεις με προβλήματα μέσης στους γιατρούς.

Οπότε ένα στοίχημα-ευχή είναι να κουβαλάς το «ωφέλιμο φορτίο» των ανθρώπων.

Θέλει τέχνη , θέλει ικανότητα.

Στους δρόμους της πόλης άραγε ποια είναι τα χρήσιμα υλικά που αξίζουν το «κουβάλημα»? Δρόμοι που πρώτη φορά περπάτησες με αγαπημένους ανθρώπους , αγαπημένες βιτρίνες και ήχοι από πλανόδιους μουσικούς , ριπές του αέρα και κρύο , πολύχρωμο πλήθος.

Και μετά είναι οι πιο προσωπικοί δρόμοι. Οι δρόμοι καρδιάς και μυαλού , ψυχής και ..αισθήσεων. Αυτό κι αν είναι «ωφέλιμο βαρύ φορτίο»

Έχοντας τα χέρια μες στις τσέπες του βλέπει κάπου μακριά
τη θάλασσα να φλέγεται· γελά.
Τον εμπρηστή τον αναγνώρισε -τι κι αν έφευγε σκυφτός-
τα λαθάκια του τα έκανε κι αυτός.

Σε λίγο όμως μια σκέψη ακατάβλητη του γαζώνει τα μυαλά,
ιδρώνουνε τα χέρια του ξανά.
Τον εμπρηστή τον αναγνώρισε -τι κι αν έφυγε σκυφτός-
γιατί ήταν ο ελάχιστος εαυτός.

Ο ελάχιστος λέμε, ο νοσταλγός της αρχής,
που το άσπρο στο μάτι του έχει γεμίσει με βρύα,
ο ξενιστής των ονείρων, που αλλοιώνει τα σχήματα
κι αναγκάζει το χώρο να παθαίνει ναυτία.

Ίδιος με θόρυβο ψυγείου σ’ άδειο σπίτι,
που δένει αρμονικά με τον άλλον του σύμπαντος
και υφαίνουν τον τρόμο και μετά την πίστη.

Αν και φέτος τα λαμπιόνια είναι λιγότερα. Το φως έχει γίνει λιγότερο  στην κυριολεξία. Ίσως οι φωτιές να καλύπτουν την ανάγκη για φως…και από φωτιές άλλο τίποτα…κάθε μέρα στις ειδήσεις ακούς για τις “φωτιές” στη ζωή μας…δεν αντέχεται άλλο αυτή η παραλυσία…καλύτερα μια αληθινή φωτιά…

Χωρίς χαμόγελο. Αβεβαιότητα στο βλέμμα των ανθρώπων. Η ευχή «το 2011 να είναι καλύτερο από το 2010» μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να ακουστεί. Πόσο να ζήσεις με ευχές? Πόσα αποθέματα ελπίδας και αισιοδοξίας να βρεις? Αδειανός ο κόσμος. Τόσο μαύρο στις γιορτές δεν νομίζω να έχει υπάρξει εδώ και δεκαετίες.

Κι όμως μπορείς να ταξιδέψεις…με τα μάτια του ονείρου , με τα μυστικά μονοπάτια! Μπορεί να είναι θεωρία η παραπάνω σκέψη αλλά αν το θέλεις γίνεται πράξη. Σε τελική ανάλυση όλα είναι ζήτημα επιλογών. Ακόμη και αυτή η γαμημένη «ευτυχία» είναι θέμα επιλογής.

Αν επιλέξεις την γκρίνια και τη μιζέρια ότι και ωραίο να γίνει θα σε προσπεράσει. Αγέλαστα και αμίλητα ανθρωπάκια που τελικά υπηρετούν τους σκοπούς όσων θέλουν να μην υπάρχει αντίσταση. Το χαμόγελο είναι το μεγαλύτερο όπλο. Ικανό να συντρίψει ακόμη και το ΔΝΤ. Θέλει όμως παιδεία. Θέλει να γίνει επιλογή σου.

Το έχω αναφέρει και σε άλλο μου post. Να πέφτεις από ένα ουρανοξύστη και καθώς περνάς από τους ορόφους με προορισμό να σκάσεις στο έδαφος να λες «μέχρι εδώ όλα πάνε καλά» . Σε κάθε όροφο που περνάς καθώς πέφτεις να κάνεις την ίδια σκέψη. Το αποτέλεσμα βέβαια θα είναι το ίδιο…θα σκάσεις σαν καρπούζι στο έδαφος αλλά θα σκάσεις με χαμόγελο… Και τι θα κερδίσεις: τίποτα!  Μόνο τη χαρά της σκέψης.  Μπορεί όμως να γίνει και το θαύμα. Κάτι σαν χριστουγεννιάτικο θαύμα  βγαλμένο από το σήμερα. Που ξέρεις,  ίσως σκάσεις επάνω σε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο και σωθείς… αρκεί να έχεις προλάβει να μαζέψεις το κορμί σου όπως μαζεύεις τα χέρια σου …μικρότερη επιφάνεια για πρόσκρουση…

Κυριακή σήμερα ,12 μέρες για τα Χριστούγεννα όπως με ενημερώνει και η σχετική διαφήμιση από το γνωστό κατάστημα παιχνιδιών . Το πρώτο κρύο Σαββατοκύριακο του χειμώνα.  Θα ήταν χειρότερο να πέφτεις και να έχει κρύο… Οι ριπές του παγωμένου αέρα θα ήταν μια επιπλέον ενόχληση.

Χριστούγεννα και κάποιοι θα παίξουν τα ρέστα τους… στην τελευταία παρτίδα πόκα! Διαλέγω να μην παίξω τώρα τα ρέστα μου. Όχι από άποψη αλλά από αντικειμενική δυσκολία. Δεν έχω τα ρέστα…

Κάτι υπόλοιπα που έχουν μείνει θα τα κρατήσω για την πρόσκρουση…

…και σιγά μην παίξω τα ρέστα μου στη δική τους πόκα…

Το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου και η εταιρεία Culture Factory, παρουσίασαν την τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος», σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου…
Η είσοδος των θεατών πραγματοποιήθηκε μισή ώρα πριν από την παράσταση. Υπήρχε μια τεράστια ουρά θεατών που περίμεναν να μπουν μέσα με το εισιτήριο στο χέρι διότι οι θέσει δεν είναι αριθμημένες . Η Παράσταση γινόταν στο κάστρο της Μυτιλήνης.
Με την είσοδο των θεατών εμφανίστηκε ένας τύπος που με τσαμπουκά κρατούσε τουλάχιστον 10 θέσεις!!!! Δήλωνε ότι ήταν επιθυμία του κυρίου Μαρκουλάκη !!!!
Ο εν λόγω κύριος που κρατούσε τις θέσεις τυγχάνει να είναι υπάλληλος της ΕΥΠ !!!! (όπως καταγγέλθηκε από άτομο που το γνώριζε) Και μόνο αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει τη ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΔΗΣΗ !!!!!!
Δεν ξέρω αν όντως ήταν επιθυμία του θιάσου να κρατηθούν οι θέσεις.!!!!
Αυτό που ξέρω είναι ότι οι κρατήσεις γίνονται μόνο όταν υπάρχουν αριθμημένες θέσεις.
Έχω παρακολουθήσει πολλές παραστάσεις εκτός Μυτιλήνης και αυτό το σκηνικό συμβαίνει μόνο στη Μυτιλήνη !!!! Ας μην υποτιμούν κάποιοι την νοημοσύνη μας !!!
Ας μην είμαστε της λόγικης “ναι σε όλα” στους τηλεπερσόνες !!!! (σε περίπτωση που ήταν όντως επιθυμία του Μαρκουλάκη να κρατηθούν οι θέσεις )
Η προκλητική στάση του εν λόγου κυρίου προκάλεσε την κατακραυγή του κόσμου ! Να σημειωθεί ότι σε αυτές τις θέσεις δεν κάθισε κανένας επίσημος !!!! Κάθισαν πρόσωπα που δεν έχουν κανένα δημόσιο αξίωμα !!! Λίγο πριν την έναρξη της παράστασης και αφού ο εν λόγω κυρίος είχε εκτελέσει την αποστολή του αποχώρησε !!!
Ακόμη  μεγάλη έκπληξη ήταν τα υπεράριθμα εισιτήρια που έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή εκατοντάδων πολιτών σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης ! Αλήθεια ποιος είναι ο αριθμός εισιτηρίων που ικανοποιεί τους όρους ασφαλείας στο κάστρο Μυτιλήνης??? Ποιος είχε την ευθύνη για την υπέρβαση

του αριθμού των θεατών ? Ο θεατρικός επιχειρηματίας ή ο Δήμος ? Να σημειωθεί ότι το κάστρο της Μυτιλήνης περικλείεται από πευκόφυτη βλάστηση !!!!!

ΟΛΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΑΡΠΑΧΤΗΣ !!!!

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ : ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ …. ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΤΑΤΑ !!!

1. Φως   – Αλκίνοος Ιωαννίδης
2. Μοναξιά χιλιάδες …φύλλα   Ρ.Αντωνοπούλου- Θ. Μικρούτσικος
3. Σιωπή   Χρήστος Θηβαίος
4. Μη μου μιλάς για τίποτα- Π. Σιδηρόπουλος
5. Ο ζωγράφος  Δ. Ζερβουδάκης
6. Λένε να φύγω – Πάνος Ράπτης
7. Όλο ταξιδεύω – Μ. Παπανικολάου
8. Τα αστέρια θα ναι πάντα μακριά – Μ. Ξυδούς
9. Μη μαζί , γιατί…. – Ξάξακες
10. Να χαθώ στα βήματά σου – Πυξ Λαξ
11. Ολόκληρος – Ν. Πορτοκάλογλου
12. Το όνειρο είναι μια φωτιά – Β. Σκουλάς
13. Η χαρά φέρνει χαρά – Χ. Αλεξίου
14. Πεθαμένες καλησπέρες – Δ. Μητροπάνος
15. Πριγκηπέσα – Σ. Μάλαμας
16. Σαράντα μίλια ναυτικά – Μικρές Περιπλάνησεις /Παπάζογλου
17. Παρουσία (στη Λ.) – Μ. Πασχαλίδης
18. Αυτούς τους έχω βαρεθεί – Υπόγεια Ρεύματα

μέγεθος 118,8 MB

link download :

http://www.mediafire.com/?ak9lenejk05j99a

( ΣΗΜΕΙΩΣΗ : κάντε κλικ   εκεί που υπάρχει ο σύνδεσμος για download  και γράφει  : Click here to start download.. )

Αύγουστος 2010! Όλα διαφορετικά !

Ο κόσμος που αλλάζει! Σε φυσιολογικά όμως πλαίσια! Χωρίς καμία τραγικότητα! Υπεροτροφικές καρδιές !
Νομίζουν ότι ο κόσμος τους είναι αυτό που εκπέμπει λάμψη.

Τώρα είμαι μακριά από γεγονότα και καταστάσεις.
Πολύ νερό έτρεξε από τότε αν και ο Αύγουστος δεν έχει βροχές.
Μια αίσθηση ελευθερίας μέσα στο “Λαβύρινθο”. Δεν με ενδιαφέρει να γίνει κατανοητό το κείμενο. Γράφω on line όπως πάντα χωρίς διορθώσεις.

Μ’ αρέσει ο Γρηγόρης με τις αδυναμίες και τις άσχημες πλευρές του, γίνεται πιο «αληθινός» όσο κι αν αυτό κάποιες φορές – έχοντας αποδέκτη εμένα – με πονά. Αλλά είπαμε και ο πόνος έχει τη δική του μεγάλη αξία…

Μ’ αρέσει ο Γρηγόρης που μου μιλά για τις αρνητικές διαστάσεις του χαρακτήρα του… δείγμα εμπιστοσύνης? Ή προσπαθείς με τον τρόπο σου να με κάνεις να μειώσω μέσα μου όλα όσα νιώθω για σένα? Μη σου φαίνεται παράξενο αυτό που λέω, κάποιες φορές τοχω κάνει και γω, βάζω μαύρο οικειοθελώς στον άνθρωπό μου για να σπρώξω τους άλλους να με θεωρούν λιγότερο τέλειο (ή ιδανικο αν θες) και να τους κάνω να προσγειωθούν λιγάκι ως προς εμένα…

Εσύ τι λες? Εμπιστοσύνη ή απομυθοποίηση του Γρηγόρη επιχειρείς?

Και όλα αυτά βέβαια καμία σχέση δεν  έχουν με τον Αύγουστο…

Απλά είναι τα λόγια για το “καλό ταξίδι”  του Αυγούστου !!!!

Άνοιξε ο καιρός, αποκαλύπτεται πάλι η άλλη Ελλάδα, εκείνη που βασίζεται περισσότερο στο καλοκαίρι και όχι στους ανθρώπους.

Το χειμώνα τα τοπία μας είναι οι άνθρωποι κι εκεί δεν τα πάμε πολύ καλά. Στενός ο ορίζοντας και όλοι κυκλοφορούμε σαν εντομολόγοι με έναν μεγεθυντικό φακό που τον στρέφουμε στα ελαττώματα των άλλων. Όλοι λειψοί, περιφερόμενες ατελείς υπάρξεις, μονίμως καχύποπτοι, διαρκώς αμυνόμενοι, διαρκώς επιτιθέμενοι, νύχια, γλώσσα, ειρωνεία, κριτική και δυσπιστία σε ένα μάγμα, ένα τηγμένο πέτρωμα χωρίς νερό, χωρίς δάκρυα. Λένε πως το περιβάλλον διαμορφώνει τους ανθρώπους. Τουλάχιστον τη μαγιά τής ψυχοσύνθεσής τους. Τα υπόλοιπα τα συμπληρώνει η παιδεία, η κοινωνία, η συνύπαρξη.

Είχαμε όλες τις προδιαγραφές να γίνουμε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που είμαστε. Τουλάχιστον το κομμάτι γης που μας αναλογεί συνηγόρησε κάποτε υπέρ μας. Έπειτα ήταν και κάτι εμπύρετα μυαλά που είδαν οράματα, σκάλισαν την πολιτική και φιλοσοφική σκέψη και στο τέλος πήραν μια χούφτα νερό και την πολλαπλασίασαν. Τους έχουμε όλους στις βιβλιοθήκες. Στις βιβλιοθήκες ενός από τα πλέον διεφθαρμένα κράτη της Ευρώπης –κράτος αφρικανικής κοπής– με πολιτική πρακτική στα όρια της αλητείας, αγύρτες, δειλοί υπάλληλοι, με θητεία στις ρεβεράντζες, που όταν σφίγγουν τα πράγματα ρίχνουν ένα «η Μακεδονία είναι ελληνική» και νομίζουν πως, συντηρώντας τέτοιες πλαστές συλλογικότητες, αθωώνονται για τη φτώχεια, την απόγνωση, την ερημιά, την ξεφτίλα. Και ως απότοκο, η ερημιά ενός αστυνομικού που θεώρησε τον εαυτό του σημαντικότερο από το Κοράνι και το έκανε χαρτοπόλεμο. Υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι για να ξύσουν τον πάτο με τα μούτρα τους, νομίζοντας πως δαγκώνουν τον ουρανό. Τόσο κρίμα με τέτοιο καιρό…
Καλοκαιράκι. Αρχίζουν και οι συναυλίες. Εντάξει, δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο από καλλιτεχνικής άποψης, αλλά δεν ξέρω αν αυτό είναι το πρωτεύον τέτοιους μήνες. Κουτσουρεμένα χειμερινά προγράμματα βγαίνουν σε νταμάρια και αλάνες, και σχήματα ορμώμενα όχι βέβαια από κάποιο διάπυρο καλλιτεχνικό όραμα αλλά για λόγους –θεμιτά– οικονομικούς. Όμως αυτή δεν είναι όλη η αλήθεια. Πρώτον, επειδή οι ίδιοι καλλιτέχνες του εντέχνου είναι εκείνοι που τους χειμώνες οργώνουν την επαρχία σε μικρούς χώρους που δεν τους εξασφαλίζουν ούτε τα έξοδά τους –όταν οι αντίστοιχοι της πίστας με τα μεγάλα κασέ τους σνομπάρουν γιατί δεν πέφτουν τα φράγκα– και, δεύτερον, γιατί το σημαντικό στις καλοκαιρινές συναυλίες είναι η συνεύρεση, οι παρέες, η ενίσχυση του αισθήματος.
Από την άλλη, είναι και η θάλασσα. Μόνιμη. Για πάντα εκεί. Να μας μαθαίνει το παιχνίδι των εκδοχών σε κάθε της κυματισμό. Γρατζουνιές χωρίς αίμα.
Καλό καλοκαίρι! Είμαστε εδώ, γελάμε, καπνίζουμε, μιλάμε. Άλλοι δεν είναι πια.

Kείμενο του Οδυσσέα Ιωάννου

2 του μήνα. Μέτρα σοκ με συνταγή ΔΝΤ. Αμέσως μετά σιωπή , βουβαμάρα, παγωμάρα.

Δεν είναι στις προθέσεις μου η οικονομική ανάλυση. Θέλω να ταξιδέψω με εισιτήριο διαρκείας. Στα νοήματα. Σε ότι έχω δικό μου και είναι άνοιξη χωρίς φόρους. Μόνο με τις μουσικές του καλοκαιριού. Σε λίγο το καράβι σαλπάρει.

• Δεν έχει σημασία αν το λιμάνι είναι εικονικό.
• Δεν έχει σημασία αν νιώθεις ολίγον τρελός.
• Δεν έχει σημασία αν συνεχίζεις να τρέφεσαι με οράματα.

Διότι τελικά έχει σημασία …ότι δεν έχει σημασία.

Πάω να κλέψω λίγους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη :

Συχνά, θυμάμαι, οι μεγάλοι, όταν ήμουν παιδί, μιλούσαν για
το μέλλον μου. Αυτό γινόταν συνήθως στο τραπέζι. Αλλά εγώ
ούτε τους πρόσεχα, ακούγοντας ένα πουλί έξω στο δέντρο.
Ίσως γι΄ αυτό το μέλλον μου άργησε τόσο πολύ: ήταν τόσο
αναρίθμητα τα πουλιά και τα δέντρα.

Με μαγιάτικη διάθεση η ανάγνωσή τους. Αισιοδοξία μέσα από τον ουρανό των ποιημάτων και ας είναι τόσο ψηλά. Λέξεις και σκέψεις. Μπερδέματα. Λαβύρινθος. Ασφαλώς και μπορώ να καταλάβω τι γίνεται.

Το δυσάρεστο είναι ότι καταλαβαίνεις. Περισσότερα καταλαβαίνεις και κάνεις λιγότερα. Για να λειτουργήσεις  στο σύστημα . Καλύτερα. Με ασφάλεια μέσα από την ασάφεια.

Σήμερα θυμήθηκα τις φράουλες της κας Όλγας. Οι φράουλες των παιδικών μου χρόνων. Αργούσαν να ωριμάσουν. Ιούλιο πιάναμε. Και τότε ερχόταν η μαγεία , γλυκές γεμάτες άρωμα.
Από τότε δεν συνάντησα άλλες φράουλες όπως της κας Όλγας. Σήμερα εκεί στον κήπο της φίλης μου είχε μείνει μια φράουλα αγνή… αν και άγουρη. Δεν την έφαγα. Προς τιμή της μνήμης της κας Όλγας. Πέθανε η Όλγα , πάνε και οι φραουλιές της. Ξεράθηκαν.

Που να ξέρε η κα Όλγα …. ότι οι φράουλες που έδινε πριν από χρόνια σε ένα ξανθό αγοράκι θα γινόταν θέμα ενός Ιστολογίου.

Για αυτό σου λέω κάνε αυτό που νιώθεις και ο χρόνος θα σε δικαιώσει. Όχι με την καταγραφή αλλά με την ανάγνωση συναισθημάτων.

Τα πουλιά από το δέντρο του Λειβαδίτη θα συνεχίσουν τις πτήσεις τους.
Στα μέσα και στα έξω.

Έχει και ο Μάης τις ομίχλες του. Μην σε ξεγελάσει το χρώμα και το άρωμα.
Πες εσύ τις αλήθειες σου και θα φροντίσω για τις ομίχλες…

…κι η ειλικρίνεια αρχίζει πάντα εκεί, που τελείωσαν όλοι οι άλλοι τρόποι να σωθείς.

Σωτηρία διαρκείας. Πόσα χιλιόμετρα χρειάζονται; Από τις φράουλες τις παιδικές … στις φράουλες του μανάβη και… στη μία φράουλα.
Ατέλειωτη διαδρομή.
Θα την κάνεις αλλά δεν ξέρεις αν φτάσεις μέχρι το τέλος.

Μερικά πουλιά από το δέντρο του ποιήματος θα σου δείξουν το δρόμο αρκεί να  κοιτάς προς τον ουρανό και δεν έχει σκυμμένο το κεφάλι…

Τελικά όταν συναντηθείς θα πεις μία μόνο φράση… μόνο μία  ερώτηση …. στην φράουλα… «δεν σε πιστεύω !!!  που έκρυβες τόσα χρόνια τη γεύση και τα αρώματά σου ;»