Επιστρέφοντας…
Με ένα 39αρι πυρετό (δώρο από το Σαββατοκύριακο και από τη Χίο) επιστρέφω στη blogoσφαιρα.
Οκτώβρης μήνας ταξιδιών Τόσα πολλά σε ένα μήνα…
Και οι κατηγορίες που με βαραίνουν είναι αβάσταχτες. Η φίλη μου η Λούλα με κατηγόρησε ότι παίζω με το μυαλό των ανθρώπων. Κάτι δεν μου άρεσε σ αυτή τη κατηγορία… κι να ο χώρος ευνοούσε θα της έλεγα ότι δεν παίζω μόνο με το μυαλό αλλά και με τη καρδιά και με τη ψυχή. Δεν παίζω όμως μίζερα παιχνιδάκια. Παίζω τις δύσκολες πίστες. Εκεί που η ήττα είναι δεδομένη. Αλλά τι να κάνω εγώ αν ο άλλος δεν θέλει να παίξει.
Μονόλογος ζωής. Κι όμως όλα είναι μια κίνηση , μια διαφορετική θεώρηση πραγμάτων και καταστάσεων. Τόσα απλά και τόσο δύσκολα.
Όλα είναι στο ένα μέτρο , στο ένα βήμα…
Αν αυτό το καταλάβεις δεν θα δεις παιχνίδι αλλά ζωή.
Και η νέα αισθητική είναι καθαρό νερό σε δάκρυ ματιών….
περαστικά!
(σε σένα για τον πυρετό, στους “άπιστους” για την αδυναμία τους να δουν…)
καλά όπου και να πάω θα σε βρίσκω μπροστά μου;
Καλώς ήρθες Γρηγόρη .
Μου έλειψες .
Καλό Χειμώνα να έχεις .
———————————
Υ.Γ. Επέτρεψέ μου , μια συμβουλή :
Με το Μυαλό των ανθρώπων , παίζε …. Είναι ένα παιχνίδι όπου η αδρεναλίνη χτυπάει συχνά “κόκκινο” και έτσι κρατιέσαι ζωντανός …. Με την Καρδιά όμως των άλλων , μην παίζεις … Κάποιους , αυτό , τους …. “σκοτώνει” .
Με την … Ψυχή τους πάλι … ούτε να το σκέφτεσαι . Δεν σου ανήκει … Δικαιωματικά ανήκει στους Θεούς και στους Δαίμονες , που την έπλασαν ….
Άφησε στους Θεούς αυτό το “παιχνίδι” .
Καλή σου μέρα .