Τα 39 σκαλοπάτια…μου!!!

Τα 39 σκαλοπάτια μπορεί να είναι μια θαυμάσια ταινία του Χίτσκοκ αλλά για την περίπτωσή μου είναι ένας παραπλανητικός τίτλος για δικά μου 39 σκαλοπάτια…

Αγαπητοί φίλοι,

Σήμερα 20 Σεπτεμβρίου 2012 έγινα 39 ετών. Είμαι δηλαδή ένα σκαλοπάτι πριν από τα 40. Μέχρι τότε όμως (που ίσως με πιάσει η μελαγχολία των «αντα») μπορώ να το γλεντάω. Γλεντάω; Λέμε τώρα…

Συνήθως σε μέρες γενεθλίων «πουλάνε» απολογισμούς και νέοι στόχους. Δεν έχω όρεξη να μπω σε τέτοια λογική γιατί θα γράψω πολλά για τους στόχους και λίγα για τους απολογισμούς… όχι από ανασφάλεια αλλά από αθεράπευτη αισιοδοξία. Μπορεί ο βιολογικός χρόνος να τελειώνει με βάση τους κανόνες της λογικής αλλά για μένα η ελπίδα επίτευξης των στόχων αυξάνει…

Λες να μην έχω επαφή με την πραγματικότητα;

Πάμε για ένα ταξίδι στο χθες…

Αν δεν έχω κάνει λάθος στους υπολογισμούς μου θα πρέπει να ήταν 28 Δεκέμβρη 1972 όταν η μαμά μου και ο μπαμπάς μου συνευρέθηκαν! Συνευρέθηκαν για να δημιουργήσουν εμένα! Υποψιάζομαι ότι θα ήταν ένα κρύο βράδυ… ή μάλλον δεν θα ήταν βράδυ αλλά ξημέρωμα… λίγο πριν φύγει ο μπαμπάς για τη δουλειά. Αυτό μου λέει η λογική και το ένστικτό μου. Θα έλεγα ότι είμαι σίγουρος αλλιώς πώς να εξηγήσω ότι είμαι πρωινός τύπος …..!!! Ναι , αγαπητή Ιστορία , αυτό να το σημειώσεις: το πρωινό μου ξύπνημα. Και είμαι σίγουρος ότι έχει να κάνει με την ώρα της σύλληψής μου.

Για την άλλη ημερομηνία είμαι σίγουρος: Πέμπτη πρωί , 6:00 π.μ. 20 Σεπτεμβρίου 1973 γεννήθηκα.

Πάντως αυτό που κατάλαβα είναι ότι τα καλύτερά μας χρόνια δεν είναι τα εύκολα χρόνια. Η ευκολία ποτέ δεν ήταν ο δρόμος της ζωής. Τα καλύτερα χρόνια είναι τα χρόνια που Ζεις! Τα χρόνια που ζεις κάθε δευτερόλεπτο του χρόνου. Με όλες σου τις αισθήσεις και ας έχει πόνο. Δεν είναι ζήτημα μαζοχισμού! Είναι η ουσία της ανθρώπινης φύσης. Να χέσω όλες τις ευκολίες της ζωής! Μπορείς να ζεις με αλήθειες? Μπορείς να ζεις με ζωντανά «αίματα»?

Ο χρόνος μας πέρασε όλους ένα χεράκι… το φάγαμε το γ@μis@κι από το χρόνο. Αλλά είδα και πολύ σοφία. Δεν ξέρω ποιος είναι αυτός ο Θεός που καταγράφει ζωές και αδικίες. Το κάστρο της μνήμης να διαλύεται και οι εικόνες να ζωντανεύουν. Στα καλοκαίρια και στους χειμώνες.  Στην ομορφιά που ήταν συνοδεία με την αθωότητα. Όχι και τόση αθωότητα για να λέμε και τις αλήθειες… Είχε κάψει καρδιές τότε η πιτσιρίκα…

Να βάλουμε τον κόσμο αυτό σε τούτο το πανέρι

που ‘χει τον πάτο του λειψό, τη λογική καρτέρι

Μοιάζει με ειρωνεία,

είναι μια κωμωδία

ψυχή μου διψασμένη,

καρδιά παράφορη

Τέταρτη επταετία… 21-28 Τότε που άρχισα να ζω ουσιαστικά τη φοιτητική ζωή. Αλλά το σωστό είναι να γράψω την εφηβεία μου! Εφηβεία στα 22!  Προσοχή όμως όχι με την έννοια της ανωριμότητας.  Αλλά με την ιδέα της ελευθερίας  απέναντι στους άλλους και στον εαυτό μου. Να μην φοβάμαι ούτε να πληγωθώ ούτε να μην πληγώσω. Τα έκανα και τα δύο. Και χαίρομαι! Διότι αυτό δεν είναι ζωή? «Μια αλήθεια με τα οστά της» όσο κι αν η φωτιά της καίει… Επταετία με πολλά δάκρυα…. Και πολλά νεύρα.  Χτίσιμο του χαρακτήρα μου. Με υλικά χαλασμένα. Διότι αυτά μου άρεσαν! Σαν ένα είδος παιχνιδιού αναζητούσα σκέψεις που θα μου γαμήσουν το μυαλό.  Και κυρίως ανθρώπους. Ακόμη το λέω και με παρεξηγούν οι φίλοι και οι γνωστοί… «Μπορείς να βρίσκεις πράγματα και ανθρώπους που να σου πηδούν το μυαλό?  Αν ναι τότε ζεις.»  Αυτή όμως η σκέψη δεν ακυρώνει τίποτα… από όσα υπάρχουν , από όσα έχεις , από όσα θα γνωρίσεις. Και νέο κόλλημα. Σωκράτης! Ακόμα κρατά! Τι άλλο…? Α, ναι η επταετία των νησιών… Τσάρκα στη μαγεία του γαλάζιου. Και η παντοτινή αγάπη θα είναι τα Κύθηρα. Δεν ήταν ένα απλό νησί!  Είναι η «ζωή μου όλη».  Πολλοί άνθρωποι σε αυτή την επταετία. Ωραίοι άνθρωποι. Όλοι καταθέσαν τον οβολό τους. Στην ψυχή μου.  Και πρέπει να τους πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ»  χωρίς καμία ειρωνική διάθεση ή τάση υπερβολής. Αληθινά και εκ βαθέων.  Και η τέταρτη επταετία τελειώνει με την στρατιωτική θητεία.  Δύσκολη περίοδο! Λόγω χαρακτήρα πως να συμβιβαστώ με τη μαλακία του στρατού???  Να ανέχομαι την ανοησία  κάθε κομπλεξικού καραβανά…. Αλλά 18 μήνες ήταν και πέρασαν… και πέρασαν με 40 μέρες φυλακή και 6 μέρες «άγνοια».  Και η τέταρτη επταετία κλείνει με τη χαρά της ζωής ( η γέννηση του Κωνσταντίνου-ανιψιός ) και με τη χαρά της Κυριακής.

Βάλε τελεία στο χθες και έλα στο τώρα…

Στο τώρα… άντε να εξηγήσω το τώρα με βάση το χθες…δύσκολο να σου τα εξηγήσω οπότε ας γίνουμε λίγο πιο ρεαλιστές. Χαίρομαι που ζω Μυτιλήνη (για να ξεκινήσω με κάτι βασικό). Οπότε αφού βρήκαμε τόπο ας βρούμε και τρόπο. Εδώ το θέμα μπλέκει γιατί δεν είναι εύκολο να καταγράψεις τρόπους επιβίωσης. Ασφαλώς και όσοι με ξέρουν καταλαβαίνουν ότι δεν μιλώ για την υλική διάσταση αλλά για όσα μπορούν να με γεμίζουν και να με κάνουν να θέλω να ζω. Η αλήθεια είναι ότι με το πέρασμα των χρόνων όλο και ο συγκεκριμένος τομέας δυσκολεύει. Γιατί η πείρα είναι αντιστρόφως (όχι ανάλογη) με την ευκολία ικανοποίησης. Έχω πει πολλές φορές μεγάλα λόγια για ανθρώπους, έχω ενθουσιαστεί με ανθρώπους. Τώρα αυτό συμβαίνει όλο και πιο δύσκολα. Σίγουρα δεν χάθηκαν οι «ωραίοι άνθρωποι» απλά εγώ έγινα πιο ζόρικος. Όχι από κακία αλλά επειδή τώρα ξέρω. Αυτό όμως δεν με κάνει πιο «κλειστό» στο νέο. Κάθε μέρα σέβομαι όλο και περισσότερο το «διαφορετικό». Μέσα από το «διαφορετικό» ανακαλύπτω το Γρηγόρη που δεν ξέρω. Πολλές φορές μένω πιστός στην παλιά μου συνήθεια: να παρατηρώ και να μην συμμετέχω. Με μια αίσθηση ντροπαλότητας που τελικά είναι «βαρεμάρα» σε ότι δεν μου κάνει «κλικ». Κατά τ’ άλλα είπα να κάνω φέτος στο Γρηγόρη ένα καλό δώρο και ολίγον ζόρικο…έτσι για να μάθω περισσότερα για όσα γράφω. Μια και λέμε για γράψιμο αυτό που ακόμη δεν έχω καταλάβει είναι γιατί μερικοί φίλοι και γνωστοί μου λένε να γράψω… από την στιγμή που έχουν γραφτεί τόσα αριστουργήματα; Παιχνίδι με τις λέξεις κάνω…μην βλέπετε τόσο σοβαρά όσα γράφω… εντάξει το ομολογώ μερικές φορές κάνω παιχνίδι και με τις ψυχές αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Για να κλείσει αυτό το κείμενο  – που τελικά δεν μου βγήκε τόσο σύντομο όσο θα ήθελα – πρέπει να γράψω κάτι για το αύριο. Εντάξει μπορώ να γράψω ότι αύριο είναι Παρασκευή αλλά αυτό θα χαρακτηριστεί από τους αναγνώστες (που έφθασαν μέχρι σ’ αυτό το σημείο του κείμενου) ως δήθεν εξυπνάδα. Και επειδή εμένα δεν μου αρέσουν τα δήθεν… πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω για το αύριο. Μπορώ να μου ευχηθώ υγεία που είναι η βάση για όλα. Από εκεί και πέρα είναι πολλά τα «θέλω» μου που ίσως δεν χωράνε στις γραμμές ενός κειμένου.

Σίγουρα δεν έχω άπειρες φορές τη δυνατότητα να γράφω κείμενα για τη γενέθλια ημέρα. Σκέφτομαι ότι τα κείμενα που τώρα τα ανεβάζω στο ιστολόγιό μου θα εξακολουθούν να υπάρχουν και χωρίς εμένα. Το βρίσκω σκέτη ειρωνεία. Ίσως τότε να έρθει η δικαίωσή μου.

Καιρό έχω να πάω στο λιμάνι. Να περιμένω… τελευταία χρόνια έχω μπλέξει με αεροπλάνα και ξέχασα τις παλιές πληγές. Τα λιμάνια δεν έχουν σκαλοπάτια, είναι όλα σε ευθεία γραμμή. Σε αρμονία με τη θάλασσα. Αυτό είναι μια αλήθεια που ελάχιστοι θα την καταλάβουν γιατί σιγά μην είχα όρεξη να γράψω για τα λιμάνια. Υπάρχει όμως το δικό μου χρέος ως προς το τίτλο του κειμένου…πρέπει να δικαιώσω το τίτλο του κειμένου «τα 39 σκαλοπάτια». Να γράψω κάτι σεξιστικό… για μια σκάλα με διάφανα σκαλοπάτια και για κορίτσι που είναι σε ανοδική πορεία… μαζί με έμενα; Θα πέσουν να με φάνε οι φίλες μου για τα σεξισμό.

Να γράψω για μια σκάλα σε ένα όνειρο που οδηγεί σε ουράνιες πόλεις; Αρκετά παραμυθάκι θα φάνει…

Να γράψω για τραγούδια με σκαλοπάτια; Σαν αντιγραφή θα φανεί.

Να γράψω για σκαλοπάτια… κυλιόμενες σκάλες… σκαλοπάτια που όταν φθάνουν στην κορυφή διαλύονται και γίνονται ένας επίπεδος ιμάντας…! Μου μοιάζει τέλειο αυτό το σκηνικό. 39 σκαλοπάτια σε κυλιόμενες σκάλες. Άντε να βρεις ποιο σκαλοπάτι πάει που… σε κάθε στιγμή που ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις κάτι συναντάς; Το πρώτο; Το τρίτο; Το εικοστό σκαλοπάτι; Σα να ήσουν τυφλός και κάθε φορά βλέπεις αλλού το σκαλοπάτι (χρόνος ζωής). Και καθώς τα σκαλοπάτια θα μπερδεύεται γλυκά ή πικρά… δεν θα ξέρεις τι είσαι… αλίμονο αν ήσουν μια ευθεία…

Κι όμως φίλε μου είσαι μια ευθεία….όλες οι παλιές ζωές καταλήγουν σε μια αόρατη ευθεία πίσω από το μηχανισμό της κυλιομένης σκάλας … το ξέρεις, το ξεχνάς όμως… κοίτα σε παρακαλώ μην βάλεις το όνειρό σου στις κυλιόμενες σκάλες…

όχι τίποτα αλλά να μπορείς να δακρύζεις   με τη μουσική που τόσο αγαπάς.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 28 other followers

%d bloggers like this: